SAYGI

Bazı kavramlar ne de doludur? Anlat anlat bitmez, büyük bir cesaretle, çok dolu bir kavramı anlatmaya yeltendiğinizde; aklınıza o kadar şey hücum eder ki, bir çuvaldaki kırk mızrak hesabı, karmaşadan yorulur ve daha ilk paragrafta haydi iyi günler deyip yazıyı bitiresiniz gelir. İşte o kavramlardan biridir SAYGI…

O kadar çeşidi olmasına rağmen çok az becerebildiğimiz saygı, senin barındırdığın anlam ve çeşitliğe saygı duyarak ve izninle senin hakkında yazmaya çalışacağım.

Sevgili dostlarım, her yazımızın sonunda dikkat ettiyseniz saygılarımla diye bitirmeye üstün gayret gösteriyoruz, iyi de yapıyoruz. Çünkü, insanlara bir şey anlatmaya çalışırken onlara saygılı olmak gerektiğini çok iyi biliyoruz. Yazılarımızın sonundaki saygı ifadesi; ben böyle düşünüyorum fakat bir kusurum olduysa affola manasındadır. Yazı sonlarındaki saygı ifadesi; haddimizi bilmeden birilerini incittiysek af dileme ifadesidir.

Eline kalem veya klavye alan kişi her şeyden önce okuyucusuna saygılı olmalıdır diye düşünüyorum. Nedeni basit, yazımıza değer verip okuyan kişiye saygısızlık yapmaya hakkımız yok sevgili arkadaşlar. Akıl verir gibi, insanları yönlendirir gibi yazmak bence yazılabilecek yazıların en kötüsü. Yazılar sadece ve sadece “bir fani olarak ben bu konuda böyle düşünüyorum” demek üzere yazılır. Okuyucu sıkılmaz, okuyucu aldatılmaz ve okuyucu enayi yerine konulamaz.

Saygı sadece yazınsal alanda değil mutlaka. Toplumun en küçük yapıtaşı olan aileler bence saygının verilmesi gereken en güzel yerler. Anne babalar hayattan örnekler, geçmişten alıntılar yaparken anlatıma dikkat ederek insanlara saygıyı, evlatlarının iyiliği için onlara vermeliler. Hani, evladın anne baba üzerindeki hakkı nedir sorusunun cevabı “güzel terbiye” ya, işte güzel terbiyeden kasıtlardan biri de mutlaka onlara saygıyı öğretmek olacaktır.

Saygı, herkesi olduğu gibi kabul etmek, eleştirmeden anlamaya çalışmak, kendisine verilmesini istediği kadar şansı başkasına sunabilmektir. Sevgili abim, bilge adam, onun çok güzel sözlerinden biri de şudur, “aslolan sevgiden önce saygıdır, saygı olduktan sonra sevgi de olur” der. Severken kırmak işte severken saygıyı bilmemekten değil de nedir?

“Küçüklerimizi sevmek, büyüklerimizi saymak” andıyla büyümüş nesiller olarak yıllar bize küçükleri ve büyükleri hem sevmek hem de saymak gerektiğini öğretti. İyi de etti. Çocuk kalbini kazanmanın en güzel yolu o çocuğa en iyi şekilde, saygıyla yaklaşmak değil midir.

Yıllar önce, henüz asistanlığa yeni adım attığımız aylarda bölüm başkanımızın bize hocam diye hitap etmesi, bize saygı duyduğunu ifade etmesi ne de hoşumuza gitmişti. Bunun tesiriyle biz yıllar sonra asistanlarımıza, hocalarımıza duyduğumuz saygı kadar saygı duymaya başladık.

Sevgili dostlar, gündelik olaylar bizi sıklıkla yıpratıyor, yoruyor. Kimi zaman duygusal tepkiler veriyoruz her birimiz. Bu tepkiler sonra tamiri imkânsız yaralar açıyor manevi dünyamızda. “Gönül cama benzer, kırıldı mı bir daha eskisi gibi olmaz” derler. Gönül kırmanın en basit yolu olan saygısızlık, toplumsal barışa en çok zarar veren olgulardan biri.

Çok fazla uzatıp değerli vaktinizi çalmak istemiyorum. Önemli olduğunu düşündüğüm bir kavramı sizlerle paylaşmak istedim.

Saygı ve sevgilerimle,

Hidayet Takçı