ÇOCUKLUK YILLARI

Taze ekmek kokusu

Yağmur sonrası toprak kokusu

Ve bağbozumu bahçelerin küflü yaprak  kokusu

Nasıl da sinmiş içimize

Neydi be

Tozpembe hülyalarla

Dünyaya meydan okuduğumuz çocukluk yılları

Silinmeyen yazgıların

Şafak vaktine yansıyan

Aydınlığıyla dünyamızı kurmuştuk

Kıpır kıpır yüreğimiz

Kocaman düşleri ağırlardı

Sonuna kadar sever

Ve aşklarımızı

Kendimizden bile saklardık

Ay ışığı akşamlarda hüzünlenir

Geceyi katıksız yaşar

Yıldızlarla sahiden konuşurduk

Tan yerinin ağartısını

İlk görenler de biz olurduk

Vadilerin ne kadar engin

Dağların da ne kadar gururlu olduğunu

En iyi biz fark ederdik

Yosun tutmuş ırmakların

Kaygan taşlarından öğrenirdik

Yaşamanın biraz da uyanıklık olduğunu

Gökyüzünde uçan kuşla biz uçar

Dallarda kızaran meyvelerle

Yine biz kızarırdık

Su sesleriyle uykuya dalar

Geçim telaşı serzenişlerle

Uykudan uyanırdık

Ve zamanı

Yalçın kayaların

Gölge boylarından anlayarak

Alın teri kokan

Sofralara otururduk sessizce

Topraktan çatlayan ellerin

Bir başağın rüzgarla dansının

Ve serin ağaç gölgelerinin

Sevincini duyar

Sefasını sürerdik

Bilirdik her nasılsa

Her şeyden bir mutluluk çıkarmayı

Bilemediğimiz şeyler de vardı elbet

Nereden bilirdik

Taze ekmek kokusunun

Yağmur sonrası toprak kokusunun

Ve bağbozumu bahçelerin küflü yaprak kokusunun

Bu kadar içimize sineceğini

Ve nereden bilirdik

Bir rüya gibi geçen çocukluğumuzun

Bizi bir gölge gibi izleyeceğini

Ve küllendikçe geçmişin anıları

Yeni mutluluklar ekleneceğini mutluluklarımıza

Musa TAKÇI