BİR HÜZÜN USTASI

Günler,haftalar,aylar döner sana uğrar.Alırsın onları bağrına tıpkı bir ana gibi sararsın sinene,koklarsın doya doya…

Sahi mevsimlerin baş tacı geldin yine değil mi?Kapımı çalalı günler oldu biliyorum.Sakın gücenme,darılma,şimdiye kadar neredeydin deme sensiz olamam ki ben,çağrılarına koşarak gelirim dokunurum sana,çekerim iliklerime ve vurursun yine beni en can alıcı damarımdan,dokunursun bamtelime…

Ey hüzün ustası nedir sendeki bu tılsım?Şairler sana aşık,gönül dilini sana açanlar doyulmaz tat alırlar senden.Çığlık çığlığa sesler duyulur dağında,ormanında,bağlarında,yapraklarının oynaşmasında bile aynı ses veda veda…Titrek ellerinde aynı dokunuş,kar düşen şakaklarında aynı desen,zamanın heybesinde olgunlaşmış bakışlarında aynı eda;yani artık veda veda…

En nihayetinde hüzün ustasının mümbit bağrına uğrar en gürbüz hüzün mısraları.Olgunlaşmış hayat ağacının yorgun yaprakları rüzgarın söküp alacağı anı bekler yanık gönle düşmek için.Ve bir bir sırası gelen düşer dalından ayrılığa açılan kapının diğer tarafınadır artık yarış.Bu tarafta kalan ise yalnızlık,kimsesizlik,hüzün olur.

Bu ritme uyar bütün nebatat ve hayvanat.Allı turna vatan hasreti çekmeye razıdır artık.Kanadına yüklediği hüzün buudlu sevgi mısralarını münteha ya ulaştırmak için izin ister senden.Yüzlerce sığırcık kuşu rengarenk motif çizer gökyüzüne yalnız sen anlarsın dillerinden,bu dantela sanadır…

Burağı olmuştur hırçın rüzgar,rahmet yüklü pamuklarının.Şahikalarına aklar,toprağına hayat bırakır.Yine sen bilirsin bundaki hikmeti,sana açıktır bu kapı…

Evet hüzün ustası mektebine yine tabiyim.Dersimi almak istiyorum senden.Benizindeki solgunluk,gönlündeki olgunluk,haykırdığın fanilik;eğer bilemedi isem bende her şey yitik yitik yitik…

HABİP BEDİR

KASIM 2009

BOLU