Yoluna Devam Et! (Zordur Ama Güzeldir…)

        Merhaba Güzel Dostum!

        Bu sana kaçıncı mektubum bilmiyorum. “Bu devirde mektup mu kaldı?” diyenlere inat yazmaya devam ediyorum. Ömrüm oldukça da devam edeceğim inşallah. Kim ne derse desin kalemin kağıda sevdasını bilirim ben ve ayırmam onları birbirinden. Neyse bunu bir gün uzun uzun konuşuruz. Şimdi önemli olan sensin.

Son mektubunda “Bıktım!” demişsin “Her şeyin sahte olduğu bu hayattan bıktım. Devam edecek gücü bulamıyorum kendimde…” diye de devam etmişsin. Aman dostum! Aman! Bir daha böyle şeyler çıkmasın kaleminden. Hangimiz bazen sıkıntıya düşmüyoruz? Hangimiz sahteliklerle karşılaşmıyoruz? Bazen o sevmediğin, bıktığın sahtelikleri sen de yapıyorsun belki. Hiç bunu düşündün mü? Hiç kimse yaşamak kolaydır demedi. Evet Yüce Yaradan bizi bu dünyaya gönderirken fikrimizi sormadı ama ne mutlu ki O’nun şans verdiklerinden, “en kıymetli” dediklerindeniz. Bazen katlanmak zordur elbette ama güzeldir böyle zamanlarda O’nun yanında ne kadar kıymetli olduğunu düşünüp eskisinden çok daha sağlam adımlarla yoluna devam etmek.

        İnsanoğlunu anlamak -daha doğrusu anlamaya çalışmak-, belki çok emek gerektirir. Bazen yorulur bazen kırılırsın; en kötüsü de anlamaya çalıştığının seni bir türlü anla(ya)mamasıdır. Bu sıkıntılara katlanmak zordur elbette ama güzeldir etrafında, anlayabildiğin ve seni anlayabilen insanların da olduğunu bilerek yoluna devam etmek.

Görmek, görebilmek, baktıklarındaki manayı sezebilmek de öyle hafife alınacak bir şey değildir. Doğru bakabilmek, baktığını hissedebilmek, taşa “taş” dememek mesela ki o taştır en sağlam kalelerin ana maddesi; ota “ot” dememek mesela ki o ottur bugün sofrandaki lezzetli etin sebebi... İşte böyle. Görmek zordur elbette ama güzeldir arada bir de olsa gördüğünü hissedebilmek ve buna şükrederek yoluna devam etmek…

Duymak, duyabilmek, dinlemeyi gerektirir. Kalpten dinlemeyi… Kulağına gelen sesler eğer inmiyorsa kalbine gerçek manada duyuyor sayılmazsın. Bazen bir kuşun ötüşünde, yavrusunu kaybetmenin acı haykırışını; bazen bir köpeğin ulumasında aslında onun yeryüzündeki bir meleği selamlayışını duymak… Zordur elbette ama güzeldir sürekli olmasa da kalpten dinleyebildiğini, gerçek manada duyabildiğini bilmek ve bunun verdiği huzurla yoluna devam etmek. 

Doğruyu aramak, karşına çıkan her yanlışta biraz daha zorlanarak, üzülerek belki ama asla pes etmeyerek ki bu yanlış bazen çok kıymet verdiğin bir şey -veya bir kişi- de olabilir. Tüm sıkıntılarına rağmen yanlışları bir kenara itip doğruyu aramak zordur elbette ama güzeldir her yanlışı fark edişin seni doğruya daha da yaklaştırdığını bilmek ve bu ümitle yoluna devam etmek.

Hayal sahibi olmak, olabilmek… Çok ama çok önemlidir. Belki muhteşem bir eve, son model bir arabaya sahip olabilirsin ama hayal sahibi değilsen bunların hiçbirinden –gerçek manada- fayda bekleme derim. Çünkü o hayallerdir insanı amaç sahibi yapan ve eğer yoksa bir hayalin bir amacın da yok demektir. Amaç olmayınca başka herhangi bir şeye gerek de yoktur. “HİÇ” olursun. Bırak bazen sana “Amma da hayalcisin.” desinler; bırak gülsünler. Kolay değildir biliyorum. Hayal sahibi olmak zordur elbette ama güzeldir hayalindeki mutlu aileyle bir ömür geçirmiş olmanın huzuru içinde, hayalindeki evin verandasına oturup etraftan geçen hayaletleri izlerken “Allah’ım ne olur onları da hayal sahibi yap.” diye dua edecek kadar geniş bir gönle sahip olmak, tam da o sırada bir zamanlar bunu da hayal etmiş olduğunu hatırlamak ve bunun anlatılmaz coşkusuyla yoluna devam etmek.

Dürüst olmak, doğru bildiğini ifade etmek, bazen etrafındakilerin senden uzaklaşmasına sebep olur. Zordur elbette ama güzeldir sayıları az da olsa sana ve düşüncelerine -gerçekten- kıymet verenlerle birlikte yoluna devam etmek.

Okumak, birbirinden zor bir dolu sınava girmek, mezun olabilmek için türlü sıkıntılar çekmek zordur elbette ama güzeldir mezuniyet töreninde ailenin seninle gurur duyduğunu görmek ve bu destekle yoluna devam etmek.

Çalışmak, sabahtan akşama kadar bir sürü insanla muhatap olmak, hatta bazen işinden olmamak uğruna susmak zorunda kalmak -çok zordur elbette ama güzeldir eve gittiğinde kapıyı, sana gülen gözleriyle “Hoş geldin!” diyen birinin açacağını bilerek yoluna devam etmek.

Canından bir parçayı, “Daha yaşayacak ne çok şeyimiz var!” diye düşünürken sonsuzluğa uğurlamak zordur elbette ama güzeldir eninde sonunda mutlaka yanında olacağını bilerek yoluna devam etmek.

Güvendiğin dağlara birbiri ardına karlar yağdığını görmek zordur elbette ama güzeldir bir gün mutlaka baharı daim o dost dağlara ulaşacağını umarak ve buna yürekten inanarak yoluna devam etmek.

Yaşamak zordur elbette dostum! Zordur ama güzeldir ömrünün sonuna geldiğinde de mutlaka elini sevgiyle tutacak bir dostun olduğunu bilerek yoluna devam etmek.

Dilerim bu satırları her okuduğunda, o “Artık kalmadı…” dediğin umudun tazelenir. Belki bahsettiğim yol bu dünyadaki hayat ama inanıyorum ki burada yolunu ne kadar düzgün seçer ve o yolda ne kadar doğru ilerlersen boyut değiştirip gerçek hayata geçtiğinde de mükafatın o kadar büyük olur.

Ne olur kahretme şükret. Ne olur pes etme sabret…

Ve kendine dikkat et…

Hoşça kal güzel dostum…

                                                        İmza: Güzel dostun…

 Ayşegül ERGİN

Eylül // 2009   

Kıymet verip okuduğunuz için çok teşekkür ederim.

Dilerim Allah[c.c.], hepimize ömrümüzün büyük bölümünü, zorluklar içindeki güzellikleri fark ederek ve bu fark edişin huzurunu her an hissederek geçirmeyi nasip eder. Yaşadıklarımız bazen umutlarımızın azalmasına sebep olur ama mutlaka bir çıkış yolu vardır. Yeter ki Allah[c.c.], bizimle olsun…

Son olarak:  “Ramazan Bayramımız Mübarek Osun!”

İnşallah sevdiklerimizle birlikte, mutlu, huzurlu daha nice güzel bayramlar görürüz.

Saygılar…