MÜNKİRAN

 Geçmişte bütün peygamberleri inkar eden, getirdikleri hakikatleri kabul etmeyen, sihirbazlıkla, büyücülükle itham eden insanlar hep olmuştur. Bazen peygamberin en yakınları(oğlu, hanımı vs) bile inkarcılar içerisinde yer almış ve ilahi rahmetten mahrum kalmışlardır.

Aynı şekilde peygamberimizden sonra gelen Evliyaullahı da inkar ve eziyet eden insanlar da olmuştur. Bu aslında peygamberimize ittiba etmenin bir sonucudur. Peygamberimize tabi olup sünnetini yaşayan evliyalar bu noktada da Resulullah(sav)’a benzemişler ve bir çok münkirleri olmuştur. Bu birazda evliyayı tanıyamamaktan olmaktadır. Zira evliyayı tanımak peygamberi tanımaktan daha zordur. Peygamberler peygamberliğini açıktan ilan edip gerektiğinde açıktan mucize gösterirken evliya “ben evliyayım” demez ve açıktan keramet göstermekten de haya ederler, ancak mecbur kaldıklarında gösterirler. Diğer taraftan sünnete tam ittiba eden ve görüldüklerinde Allah’ı hatırlatan evliyaları ayan beyan görmek ve bilmek görmek isteyenler için hiç de zor değil.

Evliyayı inkar etmek ve onlara karşı tavır takınmak, hafife almak, küçük görmek günümüzün önemli hastalıklarından birisidir. Cahil cesur olur düsturunca evliyayı tanımayan ve evliyaya münkirlik yapmanın sonuçlarını idrak edemeyen insanlar çok rahatlıkla bu zatlar aleyhinde cesurca konuşabilmektedirler. Oysa bu çok tehlikeli bir iştir.

Bu konuda özellikle İbni Teymiyye ile talebesi İbni kayyım ve bunların fikirlerini benimseyen Vehhabiler evliyaya münkirlik yolunda çok ileri gitmişler ve ehli sünnetten ayrılmışlardır.

Evliya Allah(cc)’ın dostudur. Bu seçilmiş insanlarla ilgili olarak Cenab-ı Allah Yunus(62-64) suresinde şöyle buyurmaktadır;” İyi bilin ki, Allah(c.c.)'ın veli kulları için hiçbir korku yoktur. Onlar mahzun da olmayacaklardır. Onlar iman edip takvaya ermiş olanlardır. Dünya hayatında da ahrette de onlar için müjdeler vardır. Allah(c.c.)'ın verdiği sözlerde asla değişme yoktur. Bu en büyük saadetin ta kendisidir."

Evliya, Peygamberimizden sonra O’nun varisi olarak insanları hidayete çağıran, insanları karanlıktan aydınlığa çıkaran,  irşad için görevlendirilmiş Allah’ın memurlarıdır. Mevlana(ks) ''Mürşidim Hakk'ın kapısıdır. Çünkü Hakk'a onunla vasıl oldum.'' diyerek evliyanın tezkiye ve tasfiye noktasındaki önemini beyan etmiştir.

Veli, Allah’ın şahididir; O’nu tanır ve O’nu tanıtır. Gayesi sadece Allah’ın rızasıdır. O’nlar insanları Allah’a, Allah’ı da insanlara sevdirirler. Onların işi çözüp bağlamaktır. İnsanların kalplerini dünyadan çözüp ahrete bağlarlar. Bunlarla beraber olanlar Allah’a hakkıyla kul olmaya çalışırlar. Hadisi kudside Cenab-ı Allah; "Kulum bana farzlarla yaklaştığı gibi nafilelerle de yaklaşır. Ben bir kulumu sevince onun tutan eli, konuşan dili, gören gözü, yürüyen ayağı olurum. O benimle görür, benimle konuşur, benimle işitir." (Buhari) buyurarak evliyanın  Allah’ın muradına göre iş yaptığını beyan etmiştir. Bir hadiste Peygamberimiz(as); "Allah'ın öyle kulları vardır ki onlar bir şey üzerine yemin etseler, Allah onları yalancı çıkarmamak için onu halk eder!" buyurmuştur. Evliya Allah’ın yanında nazlıdır.

Bediüzzaman(ks); velayet bir hücceti risalettir yani evliyalık, peygamberliği doğrulayan çok önemli bir delildir derken kerametin de aynen mu’cize gibi Cenâb-ı Hakk’ın fiili, hediyesi, ihsanı ve ikramı olduğunu ; beşerin fiili olmadığını söylemektedir. Böyle bir delili yok saymak, inkar etmek çok tehlikelidir, insanın mahrumiyetine sebeptir. Bu  zatlara dil uzatmak, alaya almak, karalamak, düşmanlık yapmak büyük bir bedbahtlıktır. Allah’ı hakkıyla tanıyan bir insanın evliyanın aleyhinde olması mümkün değildir. Kamil zatlar insanlara ne zarar verdiler yada düşmanlık ettiler ki bizler onlara kaşı lakayt, alaycı ve düşmanca davranıyoruz? Silsile yoluyla Allah Resulünden bu güne İslamı hakkıyla yaşayarak bid’atlardan temizleyenler onlardır.

Madem evliyalar Allah indinde çok değerlidir. Onlar hakkında konuşurken dili, onlarla beraberken de kalpleri muhafaza etmelidir. Her nefiste firavundaki gibi hemen ortaya çıkmayan bir uluhiyet ve inkar davası vardır. Eğer zaman ve zemin müsait olursa bu rahatlıkla ortaya çıkacak bir haldir.Aslında nefisleri inkardan ve bu uluhiyet davasından temizlemek için Efendimiz adına insanları irşad eden evliyalar hakkında hayırdan başka bir şey söylenemez. Ancak ne var ki bilmediğimiz meselelerde ulu orta konuşmak, “bana göre” diye başlayarak onları tanımadan ve tasavvufu bilmeden fikir yürütmek bu zamanda çok yapılan cahilane ve gafilane bir davranıştır. Konuştuklarımızın sonucunun nereye varacağını düşünmeden konuşuyoruz genelde.  Büyük zatlar şöyle söylemişler;”İnsanlar bu gün evliyaya, mürşidi kamillere nasıl davranıyorlarsa eğer onlar Allah Resulü zamanında yaşasalardı peygamberimize de aynı şekilde davranırlardı”. Demek ki evliyaya bakış açımız ve davranışımız bizim için bir ölçüdür.İnsan bilmediği şeyin cahilidir. Hakkıyla bilmediğimiz ve hassas bir konuda dedikodularla hareket etmek, hakikati araştırmadan yanlış hüküm vermek mesuliyeti çok ağır olan bir iştir.

Allah dostları imtihan edilmezler.Kamil mürşidin ekmeğini, çorbasını bile alay konusu yapmak mahrumiyetin ta kendisidir.Bu insanlar Kamil zatları bizim tamamen nefislere hitap eden firavun sofralarıyla kıyaslayıp hor ve hakir göreceklerine Allah Resulü’nün ve sahabelerin sofralarıyla, sünnetleriyle karşılaştırıp değerlendirsinler. Her şeyde mihenk taşı sünnet-i Resulullahtır. Ne tuhaftır ki bu zatları tenkit edenler kendileri hakikati bilmediklerinden tenkit ettikleri şey ya bir sünnet yada bir hayır olmaktadır. Bu birazda din cahili olmamızın sonucu değil mi?

İmam-ı Rabbani(ks) Hz.leri; “Raziye, merdiyye, mutmaine makamında olan bir veliye itiraz Allah’a itiraz kabul edilir. Çünkü onun muradı, ilahi murad olmuştur. Nefsi adına his ve hareket içine girmez. Sakınmalıdır” buyurmuştur.(mektubat1, 101. Mektup)

Hadisi kudside Cenab-ı Allah;"Her kim benim veli kullarıma düşmanlık ederse ben ona harb ilan ederim."(Buhari) buyuruyor. Allah’ın harb ilan ettiği bir insanı kim kurtarabilir?

Rasulullah (A.S.) Efendimiz şöyle uyarıyor: “Allah adamlarını hafife alanın kendisi alçalır.” (Tirmizî, Ahmed). Ebu Turab(ks) ise evliyaya sataşanların Allah’tan yüz çevirenler olduğunu söylemiştir.

Ariflere göre; Allah (CC) bir kulunu kendine düşman etmek isterse, velisine düşman eder . Bir Hakk dostu da “ Ya Rabbi! helak etmek istediklerini bizim aleyhimize düşür” der ve evliyaya münkir olmanın tehlikesine dikkat çeker..Yine bazı büyük zatlar evliyaya münkir olarak ölenleri yüz yirmi dört bin peygamberin kurtaramayacağını ifade etmişlerdir. Bir Peygamberi eleştirmek küfür olduğu gibi bir peygamber varisini inkar etmek ise dünya ve ahrette mahrumiyete sebeptir.

Akşemseddin(ks) Hz.leri, Makamat-ı Evliya adlı eserinde;”Ağaçtan düşenin parçası bulunur ama şeyhin kadrine uğrayanın parçası bulunmaz” demiştir. “Allah'ın dostları, kınından çıkmayan kılıç gibidirler. Onlar nice işkencelere ve zulümlere maruz kalsalar da kınından kılıçlarını çıkarmazlar, sadece insanların bir kısmı (münkirler) kılıca çarparak mahvolurlar” buyrulmuştur. Evliya merhamet sahibidir,kendisine yapılan eziyete, zulme sabreder lakin Allah(cc), kendi dostlarına yapılan haksızlığın  intikamını çabuk alır. Bu nedenle de evliyaya münkirlik yapanlar, eziyet edenlerin akıbetleri iyi olmamıştır.

Allah’ın dostlarını seven Allah’ı sevdiğinden dolayı sever, onlara buğz eden de Allah’a buğz ettiğinden dolayı buğz eder. O halde insan kendi eliyle kendisini tehlikeye atmamalıdır. İnsanların evliya olarak kabul ettiği zatlara evliya muamelesi yapmanın kimseye bir zararı olmayacaktır. Ama onlara münkirlik yapmanın öldürücü bir zehir olduğu açıktır.

Farklı cemaat ve meşrep sahiplerini veya başka mürşitleri bir hasım gibi görmenin mantıklı ve hayırlı bir tarafı yoktur. Tüm evliyalar Allah’ın dostudur ve hepsi kendi görevini yapmaktadır.Hepsi aynı davaya hizmet etmektedir. Bu onları tenkit etmeyi değil sevgi ve muhabbet duymayı ve yardımcı olmayı gerektirir. Allah’a dost olanlara dost olmaktan başka yol yoktur.İnsan yapacaksa kendisine en büyük düşman olan nefsine münkirlik ve düşmanlık yapsın