DEĞİRMENDE BİR ÇOCUK

           Eylül ile Ekim ayı arası
           Gökyüzünde göründü Ay’ın sarısı
           Şans işte sıra geldi gece yarısı
           Değirmende bir çocuk un öğütüyor.
 
           Üst üste konmuş un çuvalları
           Nem içinde kalmış değirmen duvarları
           Her taraftan sarkmış örümcek ağları
           Değirmende bir çocuk un öğütüyor.
 
           Üstü, başı, eli, yüzü una bulanmış
           Pantolonuna kemer yerine bir ip dolamış
           Küçük ceketine yama yamanmış
           Değirmende bir çocuk un öğütüyor.

          Taşların iniltisi ninniye benzer
          Göz kapaklarının ağırlığı içini ezer
          Rüyasında bile boşlukta gezer
          Değirmende bir çocuk un öğütüyor
 
          Buğdaylar üstünde uykuya dalmış
          Zayıflıktan bir deri bir kemik kalmış
          Bütün hayallerini sulara salmış
          Değirmende bir çocuk un öğütüyor

         Yüklü eşeğini önüne katar
          Mezar taşları ona insan gibi bakar
          Bilir ki babası da orada yatar
          Değirmende bir çocuk un öğütüyor.

          Üşümüş elleri ıslak cebinde
          Akranları şimdi sıcak evinde
          Gözü kalmış ışıl ışıl giden otobüsün içinde
          Değirmende bir çocuk un öğütüyor.
 
                     HULUSİ TATAR
                               İZMİR