NEVRUZ PEŞİNDE…

Mart ayının kış günlerini aratmayan karlı, soğuk günlerine rağmen baharın gelmekte olduğu belliydi. Dam boyuna uzanan kar kürtükleri yavaş yavaş eriyip kaybolurken, kasabayı çevreleyen tepelerin eteklerindeki beyaz örtü de daha yukarılara doğru çekilirdi. Kış mevsimiyle içine kapanan tabiat ve insan oğlu, baharla birlikte açılıp serpilmeye başlardı.

Eriyen kar suları, küçük derelerden  nağmeli şırıltılarla, büyük derelerden de gür sesler çıkararak akardı. Ve biz çocuklar, dere sularında türlü oyunlar çıkarırdık. Hep diyorum ya tabiat ve çocuk her daim anlaşıveren ve bütünleşen bir ikili.

Kar çiçekleri,  evlerimizin hemen yanı başında çoktan kendilerini gösterdiler bile. Ancak bütün nazlarına, boyunlarını bükerek dikkatlerimizi çekmek istemelerine, karşılıksız bir sevgi ile etrafımızda sürekli dolaşmalarına rağmen,  hülyalarımız hep ötelerde, bizim çiçekler uzakta, hem de çok uzaklardaydı. Sami ve birkaç kafadarla birlikte ayaz çalan bir nisan gününde, kendimizi say veya partıyarık tepelerinin eteklerine salıverirdik; yorulmak nedir bilmeyen adımlarla…

Say’ın eteklerinden kopup gelen rüzgar, terli bedenlerimize ulaşmışken Sami’nin çığlığı ile irkilirdik:

“işte orda bir tane. Bir de yanında. Oooooo  bissürü”

Biz de Sami’nin bu çığlığına değişik sesler çıkararak karşılık verir ve büyük bir heyecan içerisinde nevruzları sökerek toplamaya başlardık. İşte yine bir bahar gelmiş ve sevgililerimizle buluşmuştuk. Bu kavuşma anındaki duygusal coşkuyu nasıl ifade edebilirim, bilemiyorum. Onlarla konuşur, her elimize aldığımıza büyük bir sevgi ve muhabbetle bakar, koklardık. Onların da bize gülümsediklerini, daha güzel görünmek için capcanlı olmaya çalıştıklarını düşünmüşümdür hep.

Sami, nevruzu ilk gören olmanın ötesinde en güzellerini de bulmakta üstüne yoktu doğrusu. Evet, yine yaptı yapacağını ve sarı geyiği de buldu. Ekseriyetle beyaz, mavi, mor renklerin ağırlıkta olduğu üç parçalı bir çiçek olan nevruz, çok nadir tamamen sarı renkli de olabilirdi. Öyle bir sarı ki eylül yapraklarına hiç benzemez, boyama kitaplarındakiler eline su dökemez. Ancak görenin tarif edebileceği bir sarıydı. Kokusu da diğerlerine göre daha farklıydı.

Nevruzu  bazen bir kevenin gölgesinde bulurdum. Bulunmuş olmanın mahcubiyetini taşırdı sanki. Eriyen karın nemini henüz üzerinden atamamış, muhtemeldir ki, hiç bir canlının henüz ayak basmadığı, baharın rüzgarının yaladığı dere yamacı…

Yoruluncaya kadar nevruz toplamaya devam ederdik. Sonunda, misafir arkadaşların uyarılarını dikkate alan Sami, dönmemiz gerektiğini belirttikten sonra kendimize göre büyük bir iş başarmış olmanın keyfi ile dönerdik. Özellikle evlere yaklaştığımızda daha bir çalımla yürür, nevruz demetlerini herkesin görmesi için çabalardık. Cam sürahi veya bardağın içerisine koyduktan sonra da pencere önlerini süslerdik.

Böyle işte…bir çiçek uğruna bütün enerjimizi harcardık. Onlar bizim sevgililerimizdi. Uğurlarında bunca zahmete, emeğe değerdi doğrusu. Hem aşklar, aranılan güzellikler hep uzaklarda değil miydi? Neden yanı başımızdaki gelincikler değil de uzaklardaki nevruzlar? Sevgiye değer katan, onun uzakta olması mıydı? Her neyse ne…sonunda biz onlara, onlar bize kavuşurdu.

……………………..

Bardaktaki nevruzlar zamanla solardı. Bu kez, sevgiliye gönderilen bir mektupta veya okunan bir hikaye veya romanın arasında kendisine yer bulurdu, kurumuş haliyle. Fazla söze ne gerek var; mektup arasında kurumuş nevruz neler anlatmaz ki…özlem, masumiyet, saflık…daha da uzatabiliriz, korkmayın nevruz bütün duygularınızı ifadeye yeter de artar bile!

………………………

“Nevruz, yaratıcının bin bir güzelliğinden bir remizdir. Nevruz, keven gölgesinde bir sevgi çığlığıdır ki herkesi kucaklar. Narindir;ihtimam ister. Çocukluğumuzun sevgilisini kirli emellerinize alet etmeyin lütfen. İncinir, gücenir sonra. Bırakın hep açsın, umut, sevgi dağıtsın. Her daim baharı muştulasın.”