SUÇATI İLE YILANHÜYÜK ARASI

     Yukarı Suçatı’daki evimizin önündeki eşeğin üzerinde bir semer, semerdeki şahranın sağında ve solunda ikisi üzüm, ikisi de elma dolu dört teneke, semerin üzerine  bir şeker torbası çeleyi de atarak yola çıktım. Kurudere’yi boydan boya geçip Çörten’i de geride bırakıp patika yoldan önümdeki dağı tırmanıp ter içinde Körpınar’a vardığımda henüz kuşluk vakti girmemişti. Bu sıcakta şırıl şırıl akan bir pınar, pınarın ayağına davarlar su içsin diye alt alta yapılmış iki yalak ve bu yalaklardan taşan su ile sulanan bir bostan.

     Eğer hafızam beni yanıltmıyorsa sağdan soldan toplanmış taşlarla eğreti bir şekilde duvarları örülmüş üstüde çalı, çırpıyla rast gele kapatılmış bir de küçük ağıl vardı. Buradan benim üçüncü geçişim. Birincisini Suçatı’dan almış olduğu kuru veya yaş meyveleri başka köylere götürerek çerçilik yapan, (Allah ikisine de rahmet eylesin) Hacı Osman Emmi ve yine aynı işi yapan Mevlüd Emmi(Gala Duran) ile beraber gitmiştik. Buradaki kısa moladan sonra tekrar yola koyuldum. Sağdaki ve soldaki kimi ekilmiş kimi nadasa bırakılmış ekin tarlalarının arasındaki ince ve uzun yolu bitirip Sazcağız’a giden yolu da enlemesine geçtikten sonra Bağırsak Dere’nin üst tarafından Sivas yoluna ulaştım. Stabilize yoldan Sivas’a doğru iyice yakmaya başlayan güneşin altında uzun bir süre yürüdüm.                          

    Bu süre içerisinde arada bir ekilmemiş tarlaların içinden aniden fırlayıp kaçan biraz gittikten sonra durup, benden tarafa dönüp, arka ayaklarının üzerine dikilerek selam veren kelengiden, bazen yol boyunca bana eşlik eden ağızlarında kendilerinin iki, üç katı yiyecek taşımakta olan karıncalardan, vın diye gözümün önünden geçip giden sinekten, otların içerisinden kayarcasına giden bıldırcınlardan, önümde ki eşeğin nallarından çıkan sesten, rüzgârın uğultusundan birde uzaktan uzağa duyulan köpek ve çan seslerlide olmasa neredeyse etraftan çıt çıkmayacak. Ne bir gelen ne de bir giden. Nice sonra uzaktan bir toz bulutu göründü daha sonra motor sesi gelmeye başladı. Ondan sonrada ortalığı tozu dumana katan burnu kesik Deuts marka Gürün-Sivas otobüsü bütün hışmıyla yanımdan geçip gitti. Otobüsün çıkarmış olduğu toz ve duman dağılınca tekrar yürümeye başladık. Bu arada acıktığımın farkına vardım annemin bir gün öce tandırda pişirip azığıma koyduğu topak ekmekten aldım, bir salkım üzüm alıp  yiye yiye Mudafar’a kadar geldim.

      Bu bölgenin yukarı tarafında bir kaç yayla evi, bunların yanında da çalı,çırpıyla etrafı çevrilmiş çıkış tarafı da kapısalak ile kapatılmış bir de ağıl vardı.  Alt tarafta ise yolun ikiye böldüğü büyükçe bir çayırlık bu çayırlığın muhtelif yerlerinde de küçük su birikintileri oluşmuş muhtemeldir ki yayla evleri sularını buralardan karşılamaktalar. Buradan ayrılıp bir müddet yürüdükten sonra uzaktan yolun sağında ve solun da yayılan büyük bir sürü gördüm. Sürüye epey yaklaşınca sürünün etrafında yatan köpekler aniden bana doğru havlayarak koşmaya başladılar. Önümdeki eşek olduğu yerde durup, kulaklarını dikerek köpeklere doğru bakmaya başladı. Bu arada çobanın ”hoşt hoşt” diye bağırıp arkasından ıslık çalarak köpekleri çağırmasıyla, köpeklerin isteksizce geri dönüp eski yerlerine yatınca, çobanda bana doğru gelmeye başladı. Bana doğru gelen çobanın üzerinde bir kepenek, kepeneğin içerisinden omzuna astığı namlusu diz hizasının altından görünen bir tüfek. Öbür omzuna ise rengârenk iplerden örülerek asılmış bir tuz torbası. Yine aynı iplerden örülmüş lastik ayakkabının içine giyip diz kapağına kadar çektiği bir çorap. Elinde de alıç ağacından yapılmış kalın ve uzunca sağlam bir değnek. Bana yaklaşan çobandeğneğine yaslanarak sordu:
       —Yolculuk nere yeğenim?
       —Yılanhüyüğüne
       —Yükünde ne var?
       —Üzümünen elma
       —Ne yapacaksın, götürdüklerini satacak mısın?
       —Yok. Dedemler, dayımlar, teyzemler varda onlar yesinler diye götürüyorum.
       —Dedenin adı ne ki?
       —Hamit, Çolak Hamit deyince çoban uzun bir ”oooooo” çektikten sonra "Hamit Emmi’yi tanırım, hem de iyi tanırım" dedi.
Bu ıssız dağ başında insanda, görüntüsünden buraların hâkimi hissi uyandıran bu kişinin, dedemi tanıması, hem de iyi tanıması beni hem sevindirmiş hem de gururlandırmıştı. Çobana bakarak elmaynan üzümden biraz al da sonra yersin dedim. Çoban da “Yok, ben almamda sen istersen biraz ver“ dedi. Ben de tenekelerin içinden elmaynan karışık üzümlerden bana uzattığı mendiline koyarak verdim. Çoban ismini söyleyerek  ”ben filanca köydenim Hamit Emmime benden çok selam söyle “dedi. Ben de  baş üstüne, diyerek yoluma devam ettim.
     
             İkindi vakti geçmiş olmalı ki Ağpınar’a vardım. Burası Gürün –Sivas yolunun takriben 17. kilometresinde bir yer. Hemen yolun altında iki gözünden de mevsime göre oldukça iyi su akan bir çeşme, aşağı tarafta yine bu çeşmenin sularıyla ayakta kalmaya çalışan yarı kurumuş söğüt ağaçları, yukarıda ise bir kaç yayla evi. Bu toprak evlerin damlarının üzerinde 2–3 metre yüksekliğinde yığılmış kuru ot yığınları, önlerinde ise, koyun kemrelerinden yapılmış piramide benzeyen galaklar belli ki insanlar kışı da burada geçiriyorlar.
 

      Çeşmeye sırtını verip de Sivas’a giden yola doğru bakıldığında ta uzakta annemin köyü Yılanhüyük görünmekte. Çeşmeden ayrılıp birkaç kilometre daha yürüyünce önüme çıkan, kurumaya yüz tutmuş kavak ağaçları olan suları iyice çekilmiş çayırlığı da geçince sol tarafa Yılanhüyük'e giden toprak yola saptım. Bu bölgenin adı Yazı, burada ilerlerken bir gök görünüyor bir de, başakları insan boyuna ulaşmış ekin tarlaları. Herhalde bu köyün en verimli arazisi bu Yazı da toplanmış. Dikili taşları geride bırakıp köye girince eşek doğru ilkokulun önünde ki çeşmenin kürününe eğilip derin derin soluyarak suyunu içtikten sonra dedemlerin evine doğru ilerlemeye başladık. Evin önünde oturmakta olan dedem, yavaşça ayağa kalktı, şapkasını başına koyup elini güneşin sararmaya başlamış ziyasına doğru siper ederek bize doğru baktı, eline bastonunu da alarak aceleyle bizim tarafa doğru gelmeye başladı…

          Bilmem ki; Körpınarla Ağpınar’ın suları hala akıp, gelen geçen bir garip yolcunun susuzluğunu gideriyor mu? O yayla evleri hala oradalar mı? İnsandan önce korkup kaçan, sonra geri dönüp iki ayağı üzerin dikilip selam veren kelengiler, ekin içerisinde kayarcasına gözden kaybolan bıldırcınlar, kumlu yerlerde biri biriyle oynaşan keklikler, akşam üzeri yuvalarına doğru kanat çırpan kel kargalar, kara kargalar, kırlangıçlar, sığırcık kuşları, bir biriyle cilveleşen serçeler hala oradalar mı? Akşam karanlığında seslerini eşlerine duyurmaya çalışan kurbağaların, ağustos böceklerinin çıkarmış olduğu bitmez tükenmez sesleri hala oralarda çınlıyor mu? Siz ne dersiniz, onlar hala oradalar mı yoksa onlarda oralardan koptular mı?
        

HULUSİ TATAR                     

İZMİR