Maalesef Facebook ortamı, arşiv niteliğindeki konuları işlemeye ters düşüyor sanırım. Face'in kısa ömürlü, anlık kayıtları çok tüketici çok hoyrat. Buğulu cama yazılan sevda şiirini komşu kızı nasıl görecek? !! Görse nasıl etkilenecek !!! Eğer kayıt yapılmasa nice yazı ve görseller zamanın çarkında öğütülüp gidiyor. Adeta uçuyor. Sadede gelelim. www.sucati.com daha kalıcıydı.

Bugün Yolçatı'nda da mevzu oldu bazı arkadaşlarla. Kasabanın ortak bir arşivi, ne bileyim bir kültür evi oluşturulsa denildi. Yani folklorik malzemeler, materyaller bir mütevazi müze evde toplansa. Müze ev derken çok uçuk, masraflı bir hayal değil. Yeni kuşaklara eskiye dair kültürel objeler tanıtılırken, hatırlayan kimselere de nostalji olmaz mı ? Eski bir loğ taşı, mesere (ma’sere) taşı, arıstak altında raf, rafda dizili çiftikli sahanlar vs.(eski Telinin metruk evlerinde hala var) yine bir gazocağı, löküs lambası, kapı zırzası, bezden mamul mektep çantası, eski tarım aletleri vs. Eski Öğretmen okulu çıkışlı meslektaşlarımız "sahada derleme yapma" yı bilirler. Örnekleri var. Elazığ tarafında bazı ilçe ve kasaba Web sitelerinde görülüyor.

Hidayet bey (ile Deniz beylerin) gayreti ile güzel bir başlangıç oldu. Ciddi mesafe de alındı. O adreste çok güzel dökumanlar oluştu. Devam ettirip geliştirmek lazım. Mesela Mustafa BOĞA, Hulusi TATAR, Halim BAŞPINAR,Yavuz Selim TAKÇI ve Emrullah TOPRAK (Başka değerli yazanlar da vardır) seri yazı-anı-örneklerine güzel siftahlar yaptılar. Siyah beyaz bir fotoğraf, ancak bir yakınımız vefat edince, tesadüfen paylaşıma düşerse “-vay be…!” lerimiz artıyor. En yakınlarımızda “vesika” yani “belge” değerinde nice fotoğraflar olduğunu hayretle anlıyoruz. Mesela Kırbeşinci yılında ilçe sınırları içine hazin bir jübileyle dahil olacak BELEDİYE’nin ilk yıllarına (Merhum Karakuşların evi altında iken) ait siyah beyaz resimleri ancak, Hüseyin DURDU ağabeyin vefatı vesilesiyle gördü hemşerilerimiz. Daha nice orijinal belgeler vardır. İnsanların özeline saygı duyarak mahremiyeti gözeterek bireysel anılar kolektif hale getirilebilir. Mesela kasabanın değirmenleri (Su, motor, bulgur vs.) köprüleri, camileri ayrı birer yazı konusu. Yayla anıları, unutulmayan ortak hatıralar vs. Öyle akademik araştırmaya da gerek yok. Nesnel belgeler, yaşayanlardan derlenecek kıymetli malumat…

Eksikleri veya yanlışları olabilecek bu gayretlere, yapılacak yorumların daha ileri bir gelecekte eklenmesi ile puzzle’ ın bütününe yaklaşılır umarım. Kimse tek başına Kasabanın tarihini, Kitabını yazabileceğini iddia edemez. Gurbette çok değerli insanlarımız tevazunun gölgesinde gibiler. Çocukluk arkadaşım Hulusi TATAR’ın nefis anlatımı ve güzel şiirlerini yazıp paylaşmasaydı bilemezdim. “Değirmende Çocuk” dizeleri bir roman kadar detaylı, bir yanık uzun hava kadar duygulu. Hala okurum. Şiirleri ile tanıdığımız Ekrem MADENLİ hoca gibi daha nice sessiz değerlerimiz var uzaklarda.. İnşallah olur…

Selamlar..