ZOR DOSTUM ZOR...

Kocaman bir gözyaşı damlası koymak siteye bu yazıyı yazmaktan daha manidar olacaktı muhakkak fakat onca lüzumsuz yazıyı yazan biri olarak böyle önemli bir konuda yazmamak canım ağabeyime saygısızlık olur diye; elim titreyerek, gözyaşları içerisinde birşeyler yazmak istiyorum...

14 nisan 2010, yani doğum gününe 9 gün kala, yani daha gencecik, 41 yaşında bir delikanlı iken rabbi onu yanına aldı. Ocak 2009 tarihinde başlayan acılar, endişeler ve birçok şey evet sonunda bitmişti. Hiç bozulmamış yüz hatları, her zaman dik duran başı ölüme giderken de dik idi. Allah ismini ana ana sonsuzluğa gitmişti. Asıl saadetin ve gerçek hayatın diğer tarafta olduğunu çok iyi bilen birisi olarak, ölüme giden yolda hiçbirimiz onun ağzından isyan adına hiçbirşey işitmedik şükürler olsun. Hata yapamazdı çünkü her hareketini itinayla kopya eden birçok seveni vardı...

“Gardaş abinin durumu pek iyi değil, atla gel İzmir'e” telefonu ile çevrildi yönümüz İzmir'e. Tam yola çıkmak üzereyken gelen başka bir telefon ile acı haberi aldık. Acı hem de ne büyük acı yarabbim. Yol boyunca gözümüzün önünden kaç kez geçti birlikte yaşadığımız herşey. Nasıl geçmesin ki, biz kardeşten öte kardeştik. Hayatımın her yerinde ne çok iz bırakmış. Ne çok şey paylaşmışız, ne güzel hatıralarımız kalmış geride. Eğer hakkım varsa abi, binlerce kez helal olsun, ne olur sende bize hakkını helal et...

Sonunda biten İzmir yolunun ucunda, ağlamaktan harap düşmüş bir anne bulduk. “Sefil Musa'm, Meleğim, Kuzum, Kimseleri incitmeyen oğlum ...”. Birbirine karışan uğultular, ağlamaktan kurumaya varan gözler. Bu bir rüya olsa keşke diye içinden yalvaranlar, teselli bulmak için çırpınmalar... imanımız imdadımıza yetişiyor ve hiçbir ağızdan bir tane bile isyan kelimesi çıkmıyor. Ağlarken birşeyden korkuyoruz onun mübarek ruhunu incitmekten. Bu yüzden ara veriyoruz annemin yeniden ağlamasına kadar... Anam ağlar, bacım ağlar, yüreğim ağlar hesabı hepimiz ağlıyoruz...

Sabah'ın ilk ışıkları ile birlikte mezar yeri ayarlama ve diğer işler için çabaya düşüyoruz önümüzde büyük ağabeyim olmak üzere. İşlerimiz bitip eve döndüğümüzde babam, amcalarım, dayım ve daha birçok kişinin geldiğine şahit oluyoruz. Annemle karşılaştığımızda kopan fırtına, köyden gelen babam ile birlikte yeniden kopuyor. Ayakta durmakta zorlanan babamı teselli etmek ne mümkün. İki gündür ağlayan gözlerim bir ara sağı solu görmez oluyor.

Soğuk yüzünü son bir kez görmek için son fırsat olan yıkanma öncesi hep birlikte morga gidiyoruz. Morgtan getirip yıkanacağı yere koyuyorlar, nefesimizi tutup, onu görmek sarılmak için sabırsızlanıyoruz. Evet, yüzü açılıyor. Ölüm anını ve ölümü nasıl karşıladığını gözlüyoruz donuk ifadelerle. Önce annem, sonra babam, sonra ben ve sonra teyzelerim yanaklarını okşuyor, yüzümüzü sürüyor ve öpüyoruz onu...

Cenaze namazı öncesi, kapımızın önüne geliyor cenaze, toplanan bir sürü kalabalık ve onu çok seven mesai arkadaşları ve en önemlisi öğrencileri. Kapı önünde eviyle ve babasının eviyle vedalaşıyor. Öğrencileri bağırıyor “Hocam bizi bırakma”, anası sızlanıyor “Canım oğlum...”, eşi ağlıyor “Doyamadım Musa'm sana”, birçoğumuzun ağzından çıkan dualar, Allah'tan sabır temennisi...

Huşu ile ve sessiz ağlayışlarla kılınan ikindi namazı, sağımda ayakta durmakta zorlanan babam, solumda ağladığı her halinde belli olan amcam, böylece tıklım tıklım kılınan İkindi namazı. Takiben cenaze namazı ve ağıtlar, ağıtlar, istikamet son durak ...

Bir profesör'ün yanında, Pınarbaşı mezarlığının en üstünde, bağrı açık bir noktada onu bekleyen mezar. Tabut yaklaşırken kardeşlerinden biri gelsin diyor mezarcı, ben hemen atlıyor mezarın içine dalıyorum. Yukarıdan kefen içinde verilen canım ağabeyimin ben ayak kısmından tutuyor ve hasretle son kez onu kucaklıyorum. Kıble istikametinde onu yatırdıktan sonra mezarcının tarifiyle ayak kısmındaki bağı çözüyor ve çıkıyorum mezardan... o artık ebedi istiratgahında. Dualar, aminler, yapılan son görev, ve son durak...

Çaresiz bir hastalığın pençesinde bir yılı aşkın süredir mücadele eden ve sonunda rabbi tarafından alınan abim, hepimiz eminiz ki şehit oldu. Tesellimiz büyük şükürler olsun. Kimseyi incitmedi, güzel yaşadı ve güzel öldü. Aslanlar gibi iki evladı onun mezarında rahat uyuması için çalışacak, başaracaklar ve babalarının ruhunu her daim mutlu mesut edecekler. Biz kardeşleri ve ailesi elimizden gelen herşeyi yapmaya hazırız onun emanetleri için. Ruhun şad olsun, mekanın cennet olsun, peygambere komşu olasın...

Hidayet Takçı