Sokak Lambaları…( Büyük Şehrin Büyüsü )

            Büyük Şehirler… O karışık, gürültülü; birine çarpınca özür dilemeye üşenen, bırakın özür dilemeyi göz göze gelmekten bile kaçan insanlarla dolu; nedense her şeyin bir aceleyle olup bittiği; tuhaf ve bir o kadar da güzel şehirler… Sürekli, “Bıktım senden!” deyip bir türlü terk etme cesaretini gösteremediğimiz bir sevgiliye benzer. Kendimizi büyüsüne öyle kaptırırız ki artık ne onunla yapabiliriz ne de onsuz… Herkesi ayrı bir özelliğiyle büyülüyor, içine çekiyor şehirler. Ne kadar “Mecburiyetten geldim.” dese de insanlar o mecburiyet ortadan kalkınca da kolay kolay bırakamıyorlar. Hem alışıyoruz hem büyüleniyoruz işte. Bir şekilde hepimiz seviyoruz buraları.

            Herkesi başka bir özelliği büyülüyor dedim ya, işte beni büyüleyen özelliklerinden biri de bu sokak lambaları ve onların kimi zaman soluk, kimi zaman aşırı parlak ışıkları altındaki binlerce hayat... “Sokak lambasının altında hayat mı olur?” demeyin. Tek bir canlıya ait tüm bir hayat değil belki ama farklı farklı hayatların bir anlık yaşanmışlıklarından toplama bir hayat var o ışığın altında ve belki diğerlerine göre daha dolu bir hayat bu.

            Kimi zaman onun ışığı altında birbirlerine sarılarak ısınmaya çalışan minicik kedi yavrularını görürsünüz; kimi zaman okul dönüşü iki arkadaşın –hava çok soğuk olmasına rağmen- o küçük aydınlıkta durup sohbet ettiklerini ve sonunda bir türlü bitmeyen sohbetlerini yarıda kesip, birbirlerine özel selamlarıyla ayrılışlarını… Bazen son duraktır sokak lambasının altı. Askerden dönen bir gencin eve gitmeden önceki son durağıdır mesela. Elindeki bavulu yere bırakır ve o ışık altında üstünü başını bir kez daha düzeltir ki ailesi onu daha fiyakalı görsün. Ve bazen de ilk duraktır…  Kim bilir hangi sebeple -sonradan çok pişman olacağı- bir karar verip evinden kaçan gencin ilk durağıdır o ışık. Durup son bir kez arkasına döner, evine bakar en yakın ama en acı uzaklıktan. Belki şimdiden pişmandır ama bir türlü geri dönmeye de ikna edemez nefsini. Bunlara benzer daha bir sürü hikaye, bir sürü hayat geçer o ışıkların altından. Kimi mutlu kimi hüzünlü ama hepsi de gizemlidir. Çünkü biz bu hayatların sadece sokak lambasının aydınlattığı kısmını biliriz. Gerisini bir yaşayanlar bilir bir de her şeyi bilen Yüce Rabbimiz…

            Ve sokak lambalarının bir şehre kattıkları büyülü atmosfer vardır. Dibine gelip baktığınızda hiçbir özelliği olmayan bu direk üstü ışıklar, uzaktan bakıldığında muhteşem manzaralara dönüşerek sizi kendilerine hayran bırakırlar. Hele bol karlı bir kış akşamı şehre tepeden bakma imkanınız varsa bu hayranlık daha da artar. Bir tarafa bakar son derece usta bir ressamın elinden çıkmış muntazam resmi görürsünüz; diğer tarafa bakar ilkokula yeni başlamış bir çocuğun çizdiği kargacık burgacık resmi. Ama her iki resim de muhteşemdir işte. Karışık da olsa düzenli de olsa bir şehrin ışıktan tablosu bana her zaman çok büyüleyici gelmiştir. Kim bilir belki de bu manzara, o bol yıldızlı memleket gecelerini anımsattığı için bu kadar etkilidir…

            Sokakları aydınlatma fikrini ilk ortaya atan kişi bunun aynı zamanda muhteşem bir tablo olacağını hiç düşünmüş müdür yoksa tek derdi biraz daha ileriyi görebilmek midir bilmiyorum ama iyi ki o fikri ortaya atmış. Bugün başrolünde sokak lambalarının olduğu o birbirinden güzel manzaraları seyredebiliyor, onların içinde olduğu birbirinden güzel kareler yakalayabiliyorsak bunu biraz da sokak lambaları fikrinin sahibine borçluyuz diye düşünüyorum.  Koca koca şehirler için belki küçük bir ayrıntı; upuzun otobanların olmazsa olmazları; kör karanlıkta dışarıda olmak zorunda olanlar için bir nevi sokak bekçisi ve daha bir sürü şekilde kullanılabilir sokak lambaları ama benim için en büyük özellikleri bir insanı o karmakarışık şehre hayran bırakabilmeleridir.

Bir akşamüstü sıcacık bir bardak çay eşliğinde pencerenizden sokak lambası -ya da lambalarını- izlerseniz bu yazıyı hatırlamanız dileğiyle…

Ayşegül ERGİN // Aralık 2009