KANDİL EVLER

Gözleri kandıracak kadar ay ışığı var
beyaza bürünmüş, ıssız dağlarda.
Gidiyoruz karanlığı ve ayazı
arkamızdan koştururcasına.
Üç bilemedin beş haneli köylerin
yanı başından geçip gidiyoruz.
Sanki tepelerde yolumuzu aydınlatan
kandillere bakıp huzur buluyoruz.
Karlar arasında üç-beş ev hepsi.
Ya var ya yok içinde bir çocuk sesi.
Kim bilir bir nine birde dede belki.
Evin küçük odasında, sobanın yanı başında
bir başlarına kalmışlardır belki.
Kim bilir yarıya kadar açık perdeyi
fırsat bilip dalmıştır dışarıya gözleri.
O karlı tepelerdeki fırtınalar içinde
Bir ömrün hayalini izlemişlerdir belki.
Sanki dünmüş gibi, bugün dünden
çok çok uzaklarda kalmış gibi.
Gecenin insanı içine çeken karanlığında,
biz usul usul tepeler arasından geçerken
arkamızda bıraktık kandil evleri.
Bizde onları geçmişimizde bıraktık,
Tıpkı gençliklerinin onları bıraktığı gibi.