otuzlu yaşlarda,

artık gelecek hayalleri kadar, geçmiş günlerini de gözden geçiren  adam,

yola çıkarken yanına aldığı inançların pek çoğunu

otuz yıllık, kendince çetin

normalde sıradan yolun

bir virajında yitirmiş olmanın acısıyla,

ve kalan süreyi bir uçurumdan düşercesine yaşamamak adına

öfkeli bir telaşla

tutunacak bir şey ararken üçüncü boyutun kısıtlı mecralarında

kimi zaman göz kırptığını hisseder metafiziğin bilinmezliklerinin...

ve akıllı olmaya çalışmanın

standart semptomu, paronaya devreye girip

fısıldar usulca;

"bilinmezliğe beslediğin umudun kaynağı, bilinmezliğin ta kendisi olmasın...

bilmediğin için, ihtiyacın olan şeyin

bir gün öğreneceğin şey olduğunu sen hayal ediyor olmayasın!" 

otuzlu yaşlarda gelecek hayallerini çok ta lüzumlu görmemeye başlayan

ve üstün körü geçmişe göz attıktan sonra

meselenin

aslında zamanın dışında bir şey olduğunu hisseder adam...

ve dört başı mamur bu belirsizliğe

paranoyanında diyecek bir şeyi olmaması

uzun gecenin sonuna doğru

muğlak

ama yinede tatmin edici

erteleyici bir mutabakatla

uykuya gönderir

otuzlu yaşlarda

artık tasarıya yakın

hevesle bezenmiş hayallerle uyumayı

bir kenara bırakıp

masalsı şeylerle

dalmayı öğrenen adamı.... 

ankara 2010