Düşmanlarımıza olan şükran borcumuz...

                "Neden mi?" diye yazıma başlayacak olsam, hepinizden önce ben yadırgar ve aşağılardım kendimi..Neyseki her hangi bir yazıya, bu şekilde başlamayacak kadar gelişme şansım oldu...Ve elbetteki "Şimdi gelelim asıl konuya" diyerek devam etmeyeceğim.

                Medeniyetimiz başta olmak üzere sahip olduğumuz her şeyi düşmanlarımıza borçluyuz..

                Düşmanlarımız, varlığımızın sebebi, devamlılığımızın teminatıdır...Düşmanlarımızı sevgiyle kabullenip, saygıyla tehditlerini analiz edelim..

                Düşman olmayan yerde sükunet, uyuşukluk ve nihayet yokluk vardır..düşman canlılıktır, harekettir, sebep ve amaçtır..en büyük yokluk, düşmansızlıktır...düşmanı olupta sövgüyle yetinmek, var olmaya yeter ve fakat tek hücreli bir organizmanın varlığı ölçüsünde...

                Benden varsayımımı desteklemek için somut kanıtlar istemeyin...bu benim için yorucu olacak...ama illa isteyecek olursanız, teknolojik gelişmelerin hemen hepsinin temelindeki askeri yani güvenlik ihtiyaçlarının varlığına kabaca bir bakmanızı tavsiye etmekle yetineceğim...

                Genel ve kişisel tekamüllerin çıkış noktasına baktığımızda, genel veya kişisel bir tehdit unsurunun varlığı, varılabilecek en temel noktadır..tehdit algılanır, çözüm arayışı başlar ve nihayet arayış kademe kademe neticeler verir..üst üste biriken neticeler medeniyet ve varlık olarak karşımıza çıkar...her hangi bir tehdidi bertaraf etmek için çıkılan yolda, öngörmediğimiz fakat elde ettikten sonra hızla kabullenip, kullanmaya başladığımız neticeler elde ederiz...işte bu neticeler yumağı toplamda sahip olduğumuz her şeydir.

                İyiye, güzele, sevgiye, barışa, kardeşliğe yürekten inanan biz zavallılar, bu asil inanış ve beklentilerimizden fırsat bulduğumuz zamanlarda düşmanlarımız, korkularımız ve nefretlerimize, tiksintiyle değil de, saygıyla ve anlamak isteyerek bakarsak, cümlemin başında sıraladığım yanılsamaların ardındaki doyuma ulaşma şansımız, o oranda artar...

                Dostlarımız güzeldir, eğlencelidir, mutluluk vericidir ama en nihayet dostluk tüketim alanıdır...

                Gerçek ve gerekli olan düşmanlıktır...düşmanlarımızdır...onlar varlığımızın kaynağıdır...

                Allah kimseyi düşmansız, zavallı bir dost kalabalığı içinde bırakmasın...

                Düşmanlarımıza büyük bir şükran borcumuz var ki bu borç onları ciddiye almak ve saygıyla üzerlerinde düşünmekle ödenir..Onları severek, üzerlerinde ciddiyetle durarak şükran borçlarınızı ödeyiniz...

                Bu da benim siz dostlarıma, düşmanca ve nacizane tavsiyemdir...