SUÇATIDA BİR KIŞ GÜNÜ; YANAN BİR SOFİ., ERİYENSE BUZ

İlk göreve Urfa’da başlamıştım. Yıl 1982.. Urfa Peygamberler şehri. Bir yanda Nemrudiler.. Diğer yanda ise Halililerin her şeye rağmen oluşturdukları muhabbet adası..Hani demişler ya “Muhabbetten Muhammed oldu hasıl. Muhammedsiz muhabbetten ne hâsıl”. Muhabbet deyip geçmeyin. Muhabbet olmadan terakkiyat olmaz, engeller aşılmaz. Urfa’da bulunmayı, manevi havasını solumayı hep büyük bir nimet olarak gördüm. Ama bu nimet bir gün elden çıktı. Allah Resulü şöyle diyor:” Bir nimetin kıymetini bilmemek kadar o nimetin elden çıkmasını hızlandıran bir şey yoktur”. Nice nimetler bahşediliyor da biz onları külfet görüyoruz.

Urfa’da sefa sürdüğümüz yıllarda apartmanda kapı komşumuz bir öğretmen vardı. Lisede müdür yardımcısı. Hoş bir insandı. Vaktaki askere gittim ve dönüşte izini kaybettik. Yazın tatil için suçatı’ ya geldiğimizde gördük ki bizim öğretmen bey suçatı ortaokulunda müdür..Sevindik tabi.. Artık tatilde günlerimiz çoğu zaman beraber geçiyordu. Sohbetler, sohbet olduğu zaman alınan lezzetler dünyanın sahte lezzetlerine benzemiyor. Sahabeler sohbet ürünü değil mi. Şah-ı Nakşibendi(KS) Hazretleri;”Yolumuzun esası sohbettir” der.

Günlerce süren sohbetlerde anladık ki müdür bey bir Allah dostunu ziyaret etmiş..Bu ziyaretler çoğu zaman insanda çok büyük izler bırakır. İstikamet düzelir, gaflet gider, yerine aşk ve muhabbet gelir. İnsan bazen kendini cennette zanneder. “zikir meclisleri cennet bahçeleri” değil mi zaten. İnsan insanı sevmeye başlar. Artık en büyük düşmanı nefsidir. O’nunla uğraşmaktan başkalarına zaman bulamaz. Niyeti düzelir ve artık o’nun tek gayesi Allah(CC) olur. Bu tür değişiklikler aslında kalbin gittikçe değişmesi ve düzelmesinin neticesidir.

İşte eğer insanın niyeti ve istikameti düzelirse Allah’ın o kişiye olan muamelesi değişir. Nice ikramlar ve lezzetler ihsan edilir. Sonunda kalpler huzur bulur ki bu dünyadaki saadetin anahtarıdır.

Bu ziyaretin müsebbibi okuldaki bir öğretmendir. Müdür bey bu öğretmenden çok şey öğrenmiştir. Bir kış günü oturduğu beton evin suları donar. O yıl gerçekten soğuk bir yıldır. Urfa’da bile bizim suların bir hafta akmadığını hatırlıyorum. Müdür bey donan suları eritmek için çok uğraşır. Su borusunun eve giriş yerinde ateş yakar, boruları ısıtır. Eline bir pürmüz alır ve saatlerce boruların duvar içindeki geçiş yerlerini ısıtır. Ancak tüm bu gayretlerin sonunda değişen bir şey yoktur. Yapacağı başka bir şey kalmamıştır. Komşuları, “senin sular bahara kadar akmaz” derler. Birkaç gün sonra soğukların devam ettiği bir kış gecesi kendisini Allah dostu zata götüren öğretmen ailecek müdür beye misafir olurlar. Meseleyi öğretmene açar, sularının akmadığını söyler. Öğretmen o’na derki;” Sen yapacağını yaptın ve buzlar çözülmedi, sular akmadı. Sen bu işi Mürşidine havale et. Eğer O’nlar himmet ve dua ederlerse mesele çözülür” Evde çay için su yoktur. “Siz oturun, biz komşudan birazcık su alıp gelelim”der, öğretmene ve öyle de yaparlar. Komşunun evi kerpiçten yapılmış olduğu için ve tedbirli davrandıkları için onların suları donmamıştır. Birazcık su alırlar ve gelirler. Eve girdiklerinde gördükleri karşısında dona kalırlar. Çünkü bütün musluklardan gürül gürül su akmaktadır. Bunlar Allah için zor değildir. Bu tür olaylar Allah’ın kudretinin ve ilminin delilleridir. İlim Allah’ındır. İnsanoğluna Allah’ın ilminden çok az şey verilmiştir. Bize verilen ilimde buzu çözecek belirli bir ısıya ihtiyaç vardır. Ama sonsuz ilim ve kudret sahibi olan Cenab-ı Allah’ın bize verilmeyen ama dostlarına ihsan ettiği farklı ilimler vardır. Ledün ilmi gibi. Bu ilim okuyarak öğrenilmez, Allah bu ilmi gönüllere ilka eder. Belki de Hakk’a aşık olan o sofinin ateşi buzları eritmiştir.. Kimbilir..

Bu tür harikulade işler asla Müslüman için maksud değildir. Zaten maksadı keşif-keramet olanın bu nimetlerden nasibi olmaz. Bunlar Allah’ın birer ikramıdır ve kalplerin itminanı ve muhabbetin tahsilinde önemli birer etkendir. Kur’anda bir çok peygamber menkıbesi anlatılmış ve bunların kalplerdeki imanı kuvvetlendirdiği zikredilmiştir. Kerametlerde böyledir ve haktır.

Vatanımızı yurdumuzu sevmek imanımızın bir gereği. Suçatı gibi bir beldenin insanı olmakta hepimiz için bir övünç kaynağı . Suçatı bir huzur beldesi. Bunca yaşımıza rağmen kayda değer kötü bir olay olmadı. Bunda bence başta Somuncu Baba’nın(KS) ve başka Mürşidi Kamillerin himmet ve dualarının payı çok büyüktür. Somuncu Baba bir gece suçatı’da kalmış ve kaldığı ev asırlarca şifa kaynağı olmuş. Bu az bir şey mi. Oysa her devirde Somuncu Baba’lar hep olmuş. Ama O’nlardan ancak nasibi olanlar istifade etmişler. O’lardan mahrum kalmanın acısını galiba bu dünyada anlayamayacağız.