DÜNYA KADINLAR GÜNÜ

(veya annem hakkında birkaç söz)

Annem!

Arkadaşlar, başkalarının adet haline getirdiği ve bizim de hemen kabullendiğimiz güya bu özel günün anısına, naylon poşet içerisinde karanfil çiçeği dağıttılar. Önce naylon olmalı diye düşünmüştüm ancak canlı bir çiçek olduğunu sonradan anladım. Çiçeğe ve poşet içerisine iliştirilmiş  kartvizite bakarken seni düşündüm.

Kim bilir, yine o soğuk günlerden bir günün akşamında sobayı tutuşturmakla meşgulsün. Biliyorum, ablam rahmetli olunca bu işte sana kaldı. Senin ilgine muhtaç gariplere ihtimal çorba hazırlayacak, yanına da patatesli pilav yapacaksındır. Diğer odadaki televizyondan spikerin özel gün anonsu belki dikkatini çekmeyecek, çekse bile anlamsız bakışlarını fazla tutmayacaksın, biliyorum.

Anne!

Müdür Muhammed’in kızı olarak dünyaya geldin. Öz, üvey epey kalabalık bir kardeşler topluluğu içerisinde öylesine büyüdün işte. Daha çocukluğunda zeki olduğunu herkes görmüştü. Güzeldin. Gür siyah saçların omuzlarına kadar uzamıştı. Ancak henüz ondördündeydin ki evlendirdiler seni teyze oğlunla. Evlenmek nasıl bir şeydi böyle anne, bir kapı, bir pencere bir de dam sahibi olmak mı? Bilemem ki o günleri sen yaşadın. Henüz onbeşinde çocuk sahibi olmayı nasıl anlayalım, nasıl anlatalım anne! Fazla kalamadınız dedemlerle, ayrıldınız. Hani içi hışırla doldurulmuş bir yatak bir yorganla. Yokuş başında, kapısı ve penceresi olmayan şu yığma yapıda kaldığınızı söylemiştin bir defasında.

Henüz hayatın başlangıcındaydın ama hayata dair ne çok şeyi, hem de kısa sürede öğrenmeye başlamıştın, anne. Ayrı bir ev, artan çocuk sayısı… Bu çark nasıl döner? Babamın gündelikçiliği evi geçindirmeye yeter mi? Yetmez . O halde? Sen de çalışacaktın. Çalıştın da. Hem de ne çalışma. Balıkçıgillerin bahçe işleri senden sorulur, icara dut ağaçları alınıp dut, pekmez yapılır. Evlere, düzgününden sıva çekilir. İnek beslenir, süt satılır. Akrabaların ekin tarlalarına yardıma gidilir, birkaç külek buğday için…

Bu kadar mı? Değil tabii ki. Babamın gurbet yılları başladığında senin meşakkatin daha da arttı. Aynı zamanda babamız da olmuştun. Zayileri saymazsak, henüz kırkında dokuz çocuk annesi olmak? Şimdiki zamanlara bunu nasıl anlatalım anne! Gülümsediğini hayal ediyorum. Ne diyeyim, haklısın.

İmtihan insanı olmak zor olsa gerek  anne. Sanki zorlu bir sınava tabi tutuldun. Niye yalan söyleyeyim; çoğu insanın daha başlangıçta su koyuvereceği zorlu bir imtihana…bunu  nasıl başardın, biraz anlatır mısın, anne. İman, sonsuz bir sabır ve tevekkül diyelim mi? Yılmamak, ama hiçbir zaman. Sürekli veren olmak. Belki de senin en büyük özelliğin bu, anne. Hiç kendin için bir şey istedin mi, sanmıyorum. Söyler misin anne, sahibi olduğun eşyalardan konu komşunun kullanmadığı ne vardı? Bunlar seni anlatmaya yetmiyor, biliyorum. Hangi sözcükleri çağırsam, hangilerini üstatlardan ödünç alsam bilmiyorum ki…

Evet, uzak diyarlarda seni düşündüm anne. Eminim ki, henüz birkaç aylık bebekken bombalara uyanan Filistin’li çocukların annelerini de düşünüp ağlıyorsun. Hatta, çöllerde sırtında kemik yığını taşıyan Afrika’lı annelere de bakıp o beyaz yemenine göz yaşlarını siliyorsun. Göz yaşların neleri anlatmaz ki anne. Sabahı olmayan gecelerde dertlerini, hüzünlerini o göz yaşlarına akıttın, bilirim anne.

Yaktığın soba çoktan söndü. Mart ayının ayazı odayı soğuttu. Sen, bir ara kalktın, gariplerin üzerlerini kontrol ettin ve yattın. Sağına döndün. Beyaz yemeninden dışarıya bir tutam ak saçın düştü. Küçük bedenin yatakta kayboldu. Üzerini gecenin solukları kapladı.

……………..

Bilirim, anne! Şükürle uyanacaksın. Hayat senin için yeniden başlayacak. Yine başkaları için gününü geçireceksin. Ama hiç serzenişte bulunmayacaksın. Anne, diyorum ki, bir gün ansızın çıkıp gelsen. O masum gülümseyişinle bana baksan. Sonra, boynuna düşüp doyasıya ağlasam. Bilirim, dayanamazsın sen de ağlarsın. Rahat edemeyeceksin ama baş köşeye otursan, sana hiç olmazsa biraz hizmet etsem. Şu betonarme yapı bir insan görse de mahcup olsa. Olmaz mı anne, gelemez misin? Seni çok özledim.

…………….

Hamiş: eli nasırlı annelerin ellerinden öpüyorum. Onlar her türlü övgüye ve taltife layıktırlar.  Ayaklarının altında bulunan cennette, onlarla buluşmak niyaz ve temennisiyle…