İLKLERİN ADAMI

    Sadece okulun bahçesine meyve ağaçları değil çevresine de servi, kavak, söğüt ve çit olsun diye çalı diktiren Cemil Sorgun, okulumuzun da ilk öğretmenlerindendi. Servi ağaçlarının aralarını çimlendirerek, yemyeşil birde alan oluşturmuştu. Yukarı Suçatı ilkokulunun görüntüsü, gerçekten
harika idi. Her tarafı ağaçlarla kaplı, yeşillikler içerisinde, tek katlı, kırmızı kiremitli, beş sınıflı,
her sınıfı cıvıl cıvıl çocuk kaynayan küçük bir okuldu.
     Cemil öğretmen kendi evine göstermediği ihtimamı okula, kendi bahçesine göstermediği ilgiyi, alakayı okulun bahçesine gösterirdi. Her sabah erkenden kalkan Cemil öğretmen, pilli tıraş makinesiyle traş olur, kolalı gömleğini, ütülü elbisesini, boyalı potin ayakkabısını giyer, kravatını da itina ile taktıktan sonra öğrencilerden önce okula giderdi.
     İstiklal marşını o söyletir, çevre temizliğini o yaptırır, çimlerin üzerinde oyun oynayanların, hele hele dikmeleri eğmeye kalkanların hakkından o gelirdi. Kimseye iltimas geçmeyen Cemil öğretmen, oğlu Halit veya kızlarından biri hata yapınca onları haşlamadan başka öğrencilere kızamazdı.
       Okulumuzun öğrencileri, fotoğraf makinesini, kemanı, mandolini, mızıkayı ilk olarak onda görmüşlerdi. Aynı zamanda Cemil öğretmen bu müzik aletlerini,  büyük bir maharetle de çalardı...

Köyde dikiş makinesi ve kömürlü ütü bir terzi Feyzi Abide birde onlarda vardı. Evlerinin önü de her daim tertemiz olurdu. Mescit önüne doğru inen sokağın çukur yerlerini betonla doldurmuş, yağmur suları rahat aksın diye yukarıdan aşağıya birde küçük gever yapmıştı. Kapılarının önünden her geçtiğimizde içeriden mis gibi yemek kokuları gelirdi. Sahi! Şükran yenge her gün böyle mis gibi kokan ne pişirirdin. Cemil Öğretmenin oğlu Halit arkadaşım olduğundan o güzel yemeklerden sık sık yeme fırsatım olurdu. Hele de haftada bir babasının Gürün'den getirdiği gazetelerin içinden çıkan Tarkan, Kara Murat gibi dergileri bir hafta boyunca döner döner okur ne hayaller kurardık.

      Öğretmen olduğu için köyde, en çok ondan çekinir, uzaktan uzağa da en çok ona imrenirdik.

Daha sonraları evine ilk elektriği, ilk suyu, ilk telefonu, ilk televizyonu o almıştı. Hele televizyonu, her akşam mahalleli çoluk, çocuk doluşur istiklal marşı söylenip de televizyon kapanana kadar kalkıp giden olmazdı. Tabi bu arada ikramlarda eksik olmazdı. Ne kadar gani gönüllü bir aileydiniz siz Cemil Abi. Cemil Öğretmenin bir kötü alışkanlığı vardı. Sigara içmek. Yenice sigarasını yer gibi içer, içine çektiği dumanı ancak konuşurken dışarı çıkardı.

      Komşulara da elinden geldiği kadar yardımcı olmaya çalışırdı. Hele Eşe Bibiye yaşlılık maaşı bağlatması herkesi memnun etmişti.

      Daha sonraları emekli olmuş. Emekli olduktan sonrada köyün camisinin boya badana işlerinde, caminin içindeki asırlık ardıç ağacından dikilen direklerin verniklenmesinde, kapı ve pencerelerin onarılmasında çok emeği geçmiştir. O zamanlar köyde ilk hususi arabayı da cemil öğretmen almış.

Birisimi hasta, birinin acil bir işimi var, gel Cemil Abi. Hiç karşılık beklemeden koşturan Cemil Abi, bir kaç defada kasabamızda belediye başkanlığına adaylığını koymuş maalesef kazanamamıştır. Çok çalışkan, dürüst, tuttuğunu koparan, yeniliklere açık bir mizaca sahip olan Cemil Öğretmen: Eğer seçilseydi kasabamıza daha başka projeler üreteceğinden ve bunları hayata geçirmek için var gücüyle çalışacağından hiç şüphemiz yoktu.

      Çok sonraları akciğer kanserine yakalanan Cemil Öğretmen maalesef bu habis hastalığı yenemeyerek vefat etmiştir. Yaptığın iyilikler yoldaşın mekânın Cennet olsun Cemil Abi.                                                                                              

HULUSİ TATAR