KAR DÜŞÜNCELERİ

Öğle saatlerine yakındı. Bir ara dışarıya baktığımda ne göreyim, kar yağıyor. Hayır, rüya falan değil, bu basbayağı bizim kadim dostumuz kar yahu! Niye yalan söyleyeyim, işi gücü bırakıp seyre daldım. Burası İstanbul, ne olur ne olmaz, bakarsın birkaç dakika sonra kardan eser kalmaz; bari şu görüntünün keyfine varayım.

Yine sessiz ve sakin. Hiç kimseyi ürkütmek veya korkutmak gibi bir niyeti yok. Ve de sabırla. Hem de ne sabır. Kurumuş bir yaprağın üzerinde küçük bir pamuk yumağı başka nasıl oluşabilir ki. Ya, bir çam ağacının sayısız iğne yaprakları üzerinde oluşan ince beyaz şeritlere ne demeli. Zaman ilerliyor, akşam yakın artık ve yağış devam ediyor. Kapı önündeki araçların üzerleri beyaza büründü bile. Hatta  kar oyunlarına başlayan yetişkinleri görmek mümkün.

Evdeyim. Yine, perde arasından kaçamak bakışlarla dışarıyı süzüyorum. Heyhat, sokak lambasının aydınlığında  kar taneleri ölgün, süzgün; yağış kesilmek üzere. Ama buna da şükürler olsun. Mevsimlerin biri birine karıştığı  seneleri yaşarken böyle aniden bastıran karı aramızda gördük ya, ne gam. Tazelenen ümitlerle yeni bir güne başlayabilir, kirlenen vicdanlarımızın üstüne beyaz bir örtü çekebiliriz belki. Saflık, temizlik, belki biraz da çocukluk…kar işte bunlardır aynı zamanda. Bir özlemdir; iyilik ve güzellik adına. Hatta bir rüyayı çağrıştırır; kim bilir…aslında binler nimetlerin içerisinde bir nimettir; görmesini bilenler için. Hoş, şehirlerin üzerine yağan kar, bilumum atık gazların etkisini de  taşıyor artık. Hatta griye kaçan rengiyle riyakarlığı bile resmedebilir. Merkezden uzak varoşların, solgun ışıklarla kaplı sokaklarında bin bir endişelerle boğuşan yılgın insanlar için kar ne anlam taşır bilinmez ama, sabaha uyanan bir Anadolu köylüsü, bereketi görmenin sevincini yaşar ve şükreder.

…

Ya tipiye ne demeli. Asabiyet, hırçınlık, öç alma…öyledir gerçekten. Sakin sakin yağan kar taneleri gitmiş, yerine sanki sersem kurşun mermiler gelmiştir; hedef gözetmeksizin sağa sola saldıran.  Hele de bir yolculukta ağına düşmüşseniz, vay halinize. O, uzun kış günlerinde anlatılan bazı hikayeler tanıdık geliyor değil mi? Hani sevdiği için bir köyden diğer köye gitmeyi göze alabilen yiğit delikanlının hazin sonunu…tipi ile şaka yapmaya, onu hafife almaya gelmez. Efendi olacaksın, yiğitliği dışarıda bırakıp, yanan bir sobanın yanı başında muhabbet halkası oluşturacaksın!

…

“…kar, sabaha kadar yağdı. Evin içi adeta buz kesiyordu. Evin kadını, sabah namazını kıldıktan sonra biraz kestirdi ancak çok geçmeden uyandı. Doğruca çocukların bulunduğu odaya gitti. Üzerleri açık olan var mı yok mu kontrol etti. Hatta, ortancanın dışarıya sarkan elini sessizce yorganın altına soktu. Üzerine bir şeyler aldıktan sonra  alt kata indi. Sırt sırta yatan misafir kediler, alışkın oldukları ayak seslerinden hiç etkilenmeden fakat kulaklarını sağa sola şöyle bir hareket ettirdikten sonra uykuya devam ettiler. Söğüt ve kavak odunlarından bir sele doldurup tekrar üst kata çıktı. Sobanın külünü aldı. Ön tarafa tutuşturmalıklar, arkada ise iri yarma odunlar…

Ortanca, gözlerini açmaya cesaret edebildiğinde oda çoktan ısınmıştı. Derken kapı sessizce aralandı. Anne, sobaya birkaç yarma odun daha attıktan sonra fırını açıp, patatesleri şöyle bir karıştırdı. Sonra, ellerini böğrüne dayayıp buz tutmuş pencereden dışarı bakmaya çalıştı. Serçeler çoktan kayısı dallarında çığırtkanlık yapmaya başlamış, şu bizim kel karga asab bozucu sesiyle bir şeyler istiyorum der gibi bağırıp çağırıyordu. Akşamdan kalan sofra bezini hatırladı. Hemen dış kapıdan dışarıya silkeleyiverdi. Serçeler büyük bir cesaretle balkona hücum ederken, kel karga biraz daha geriden sıranın kendisine gelmesini bekliyordu.

………ortanca tekrar daldığı uykudan, annenin, nasırlaşan elleriyle saçlarını okşadığını  hissedince uyandı. Göz göze geldiler. Bakışlarında büyük bir muhabbet ve masumiyet...”oğlum kalk, patates hazır”

…

Yunus EMRE/İSTANBUL