Hasan (EMRE) dayım ve yeğeni Süleyman dayımın(toklu tüccarı) oğlu hayati abi kozlukta bahçede çalışıyorlarmış. Bahçe komşuları Hamdi emmi ve kardeşi (çalımlı) Muhammed emmi de hemen yan tarafta çalışırlarmış. Bir anda Hamdi emmi ve Muhammed emminin sesi kabalaşmaya kısa süre sonra küfürleşmeye ve hemen onu takiben ellerine ne geçirdilerse bir birlerine vurmaya başlamışlar. Olayları her zamanki kendine has üslubu ile sakin sakin seyreden dayım;

          Oğlum Hayati gidekte şo delileri ayırak yoksa birbirlerini geberdecekler. Demiş. Hayati abi daha çocuk olduğu için kenardan büyük bir heyecan ile olayları izliyormuş. Hasan dayım "yaa Allah aşkına ayıp Muhammed kıvre  Hamdi guccağa yapmayın!.." diye yaklaştıkça    itekleyip atıyorlarmış dayımı kenara tekrar dalıyorlarmış birbirlerine.. zaten kilolu ve terlemeye müsait olan dayım kısa sürede kan ter içinde kalmış. Bir müddet dinlenip strateji belirlemiş ve ani bir hareketle varmış Muhammet emmiye sımsıkı sarılmış. Muhammed emminin bu savunmasız halini fırsat bilen Hamdi emmi var gücü ile sallamış yumruğunu Muhammed emminin suratına.o balyoz gibi yumruk Muhammed emminin sakınması ile Hasan dayımın kulağının tözünde patlamış! Ani bir refleksle kolları açılan hasan dayım kendi etrafında birkaç defa dönmüş en yakındaki selvi ağacından zar zor tutunup çömelmiş olduğu yere. Hayati abi dayımın tam karşısına gelip garip garip bakmaya başlamış tabii dayımda anlamsız anlamsız ona bakıyormuş. Kısa süre sonra dayım biraz kendine gelince daha dikkatli bakarak seslenmiş hemen karşısında kendisine bakan yeğenine;

           "hayati oğlum senmisin?" hayati abi ;

           "he emmi benim!" demiş. Ardından dayım gözlerini ovalayarak

           "gak gidek oğlum bunlar bizi geberdecekler bırakakta birbirlerini yesinler.." demiş ve arkalarındaki arbedeye hiç aldırmadan geçip gitmişler kendi bahçelerine…