metrhaba Naci hocam.
çok değerli tespitler yorumlar ve gözlemlerinizle şereflendirdiniz.
saygı ve selamlar..

Özelde, merhum dedemi yadedip kayde geçtiğin için kadirşinaslığınıza ; genelde de belgesel yazıya güzel bir nümune ile önayak olduğunuz için teşekkür ederim. Sitenin asıl fonksiyonu da bu olmalı galiba. İnsanlarımız arasında iletişime yapılan katkı, diyaloğa destek zaten takdire şayan bir durum. Merhum dedem hafızası ile canlı bir mahalli tarihçi idi adeta. Babası amcası cepheden dönememiş bir ailenin küçük yetimi olarak Möysür'ün başında davar otlatırken elinde inşaatçıların su terazisi. İlkel sayılacak deneylerle, ufuk çizgilerinde " Acaba sarıkaya suyu harıkla dazlağı aşıp dikmetaşa ulaşır mı? " sorularına takılıp gidermiş merhum. Maişet derdinden geçim gailesinden fırsat buldukça mevcut harıkların irtifaını artırma sevdası peşinde... Calık Bekir merhum ve daha sonra ki yol arkadaşları ile gurbetlerde her fırsatta kendi çapında, kalaycılık, semer yapımı, cama sır dökerek ayna imali , ipek böceği yetiştirerek koza üretme gibi zenaatları öğrenmiş bilahere de bizzat köyünde uygulamıştır... Yazıda belirttiğiniz gibi dülgerlik ve marangozluk en son karar kıldığı meşgalesi olur... Yanlız öyle bir marangozluk ki kerestesini başdan kendi kesip, tahtası el hızarları ile binbir meşakkatle biçerek hazırlama... Allah onları rahmetine gark etsin, bizleri de TEKASÜR SURESİ'nin bilincinden saptırmasın. Tekrar kutlar gözlerinden öperim hocam.. Selamlar...

yavuz hocama çok teşekkur ederim hasoğ ismailin mekanı cennet olsun allah rahmet eylesin

merhabalar.
hocam yorumlarınızla,konuyla ilgili paylaşımlarınızla ve tabi güzel sözlerinizle şeref verdiniz..
teşekkürler..
yeğenime selamlar;)
Emrullah hocam her siteye girmemde yazınızı arıyorum
Sabahat hanım çok teşekkür ederim:) saolun..
(Doğrusu benim aklımda da o beşik ve yol arkadaşları için bir köşe var Emrullah hocam hatta hazır.)

Çağımızda kullandığımız eşyalar ya fabrika ürünü veya sanayi devriminin yerleştirdiği iş bölümüyle üretilen eşyalar.El ürünü göz nuru günlük hayat içinde kullanılan zanaatçıların eserleri yok artık.Bizim evde de un, bulgur konan eski bir ambar var babam gözünden gözüne inanamaz hala büyük bir hassasiyetle saklar onu ;'dursun birgün lazım olur' der.Dayısı, Hasan kahyagilden İbrahim dayı yapmış. İbrahim dayıda anlatıldığı gibi zanaatkar akıllı bir adammış mahallenin çocuklarını okutur, köylünün akıl danıştığı bir insanmış.

Hasoğ İsmail emminin veciz sözlerini büyüklerimiz anlatırdı anlatanların nukteli sözlere gülüşmlerinden anlaşılan sözde de usta olduğunu anlamak mümkün.

Tahta beşik bir evde varsa çocuğu olan başka evlere taşınır her evin babağine beşiklik edermiş, insan eski eşyaları görünce illaki geçmişe dair hatıraları canlandırır bu bakımdan eski eşyaların korunması ayrı bir önem taşıyor, Emrullah hocamın dediği gibi elden geçirip özenle saklamak ölmüşlerimize belki bir fatiha göndermemizi sağlar hem geçmişten geleceğe bir köprü olur.

Selim kardeşim elinize sağlık 'tahta beşik'le bir devrin insanlarını konu edinmişsin bu vesileyle birer fatiha gönderelim inşallah.

Selam ve sayıglarımla...

Sevgili Selim kardeş, yazını duygulanarak okudum. Allah, Battal Emmi'ye ve Hasoğ Dedem'e gani gani rahmet eylesin. Köyümüzün iki değerli çınarını bu vesileyle yâdedmiş olduk. İsmail Dedem hakikaten devrinin imkanlarıyla çok sağlam ve kullanışlı eşyalar yapan mahir bir ustaydı. Onun yaptığı kanepeler ve açılır-kapanır sandalyeler bugün hâlâ Dedemgilin evinde kullanılmaktadır. Sana tavsiyem çatıdaki o beşiği al, güzelce zımpara ve vernikten geçir ve evinin bir köşesine koy. Bizim çatıda da Dedemin yapısı bir dut yayık vardı. Zamane eşyalarına meydan okurcasına şimdi evimin bir köşesini süslüyor. Bizden sonraki kuşaklar muhtemelen bu eşyaların ne işe yaradığını bilemeyecekler. Eski yaşantı ve kültürümüzden gelecek nesillere bir şeyler aktarabilmek, anlatabilmek önemlidir diyorum.

Yavuz hocam öyle güzel yazıyorsunuz ki; o dönemi yaşamadığım ve tanıttığınız birçok kişiyi tanımadığım halde, anlattıklarınızı özlemle okuyorum...
Kaleminize, yüreğinize sağlık...