Bir de kar yağınca depreşir bende bu duygular…

Ve ilk kar düşünce toprağa, aklıma hep iki kişi gelir.

Biri kardeşim, biri de ben. Ve tabi Yukarı Suçatı’daki evimiz...

Hafızalarımızın en taze, zihinlerimizin en berrak olduğu yıllar…

Bir bahar sabahı kadar aydınlık,

Bir kış gecesi kadar gizemli, saf çocukluğumuz…

Tabelasında “Yukarı Suçatı İlkokulu” yazan okul yıllarımız…

Tıpkı bir Hayat Bilgisi fotoğrafıydı yaşadıklarımız…

   Sadece ikimize ait küçücük bir dünya. Bir de sevinç anlarından hatırladığımız ve ancak, babamızın camiye gittiğinde fark edebildiğimiz ablamız ve yengemiz vardı. İkimizin de yaşamaktan çok keyif aldığı ve heyecan duyduğu iki önemli gün vardı. Birincisi, İstanbul’da okuyan ağabeyimin köye döndüğü gün. Bu bizim için Kurban yada Ramazan Bayramı kadar heyecan veren bir gündü. İkincisi, sömestri tatilinin ilk günüydü. Cumartesi sabahı her günkü okul alışkanlığıyla erkenden kalkıyor, bir müddet sonra kalbimize fısıldanan “bugün tatilin ilk günü” müjdesiyle dünyanın en mutlu insanı oluveriyorduk. Dışarıda manzara müthişti. Kar her yanı tutmuş, toprak damlar çoktan beyaza bürünmüş, her nesne kıştan nasibini almaktaydı.

Önce ellerimiz tadardı kışın sert yüzünü,

Kartopu oynayan, sonra da soba borusunda sızlayan ellerimiz.

Zemheride yanan soba gibi sıcak yüreklerimiz,

Pencerenin önünde üşümüş bir çift serçe kuşu,

Baca ziftinden nasibini almış bir antep kilimi,

Ve tabi gürül gürül yanan bir soba,

Sobanın yanında uyuklayan kedi,

Fırında patates, yağsız çökelek, tandır ekmeği.

   Kışları bir başka oluyordu köy. Hele de pencereden, pamuk topakları gibi düşen karları seyretmek bir başka güzeldi. Birazdan evde kahvaltı yapılacaktı. İçinde tezek yanan sobanın fırınında, küçük patatesler yumuşacık olmuş, çökelek ve tandır ekmeğiyle buluşma anını bekliyordu. Üstten kulplu mavi çinko çaydanlık, epeyce bir süredir odadakilere şarkılar söylüyordu. Kedi her zamanki yerinde, çaydanlığın şarkılarıyla uyumuştu bile. Pencerede uzun suredir vızıldayan sinek, bir müddet mola vermişti sanki.

   Babam o gün bir “ihvan” sohbetine gidecekti. Bu da bizim için, kızak kaymamıza en elverişli gün demekti. Kahvaltı yapıyorduk ama düşüncelerimiz dışarıda geziniyordu. Babamın olmadığı saatlerde rahat bir şekilde kızak kayabilecektik. Zaten tatilin ilk günü ve herkes sokaktaydı. Haki, Mümtaz, Bekir, Ahmet, Kırmızı Kadir, Hulusi, Rüstem… Yahu şu Mahigilin davarı da yok mu, hep bizim kayak pistimizi bozuyordu. İşin yoksa bir de pantolonuna bulaşan keçi, koyun kığısını temizle. Akşama doğru babama yakalanmamış olmanın verdiği huzurla eve giriyor, pantolonlarımızın ıslak yerlerini saklayarak pencerenin önünde yerlerimizi alıyorduk.

    Yıllar sonra bugün. Ben yine pencerenin önünde, kar yağışını seyrediyorum. O yıllardan aklımda kalan yine iki kişi, Kardeşim ve ben. İçimde garip bir burukluk hissi. Vakur bir şahin yavrusu edasıyla Sen; sessiz ama kararlı bir yol çizdin kendine. Hiçbir şeye aldırış etmeden. Şimdi ise ayrı şehirlerde yaşamanın verdiği hüzünle baktım pencereden. Artık ne bir serçe kuşu var, ne de kızak kayan bir çocuk…

İlk kar düşünce toprağa,

Aklıma yine Sen geldin,

Kartopundan pembeleşmiş ellerin,

Bir de pazartesi sabahı,

Zengibar otobüsünü bekleyişin.

Yere düşmüştü burnu kardan adamın,

Ve o zaman başlamıştı ilk ayrılık,

Bunu hiçbir zaman bilemedim.

Çocukluğumuzu yaşadık yaşamadık,

“Daha dün annemizin kollarında yaşarken”

O şarkıyı bir daha hiç söylemedik.

Ezberindeydi hep Amenerresulü, Rahman,

Bir de babam okuturdu nasara yensuru nasran.

Oysa Sen, gittiğin okula inat,

Ülker, sony, opel logoları çizerdin,

Harita metot defterine hiç durmadan.

Şimdi nerede bir tabela görsem,

Yine sen gelirsin aklıma,

Ama bir türlü anlayamam,

Neden hala sitem eder babam,

“Gidip de bir köye olmadın imam”

İzin ver artık ey sevgili babam,

Bari tabelada yaşasın Kardan Adam.

   Kar yahut kardeş. Aslında herkesin vardır, karda bir kardeş masalı. Bu yüzden kar, biraz da kardeştir bize, insanlığa. Beyaz kâbus değil bereketin habercisi, rahmetin beyaz rengidir. Dua edelim, hemen düşmesin burnu kardan adamın. Dua edelim de Martta yine kazma kürek yakalım. Kardeşçe bir dünya temennisiyle…

Emrullah TOPRAK

Ocak–2007

Melikgazi/KAYSERİ