ANNESİZ EYLÜL AYI

Eylül ayı bu kez şiddetli geldi, anneciğim. O mahcup halinden çok uzaktı. Hani, güneş adeta kendini saklar, sanki bir yerlere kaçmak istercesine tepelerin arkasına sarkardı. Hani, ayva ve iğdelerin haricinde  bilumum ağaçlar yorgunluklarını artık gizlemezlerdi. Bağlar, bahçeler bozguna uğrar, biz çocuklar ve seyip hayvanların maskarası olurdu.

Eylül ayı bu kez şiddetli geldi, anneciğim. Kendini belli etmeden gökyüzünü kaplayan bulutlar eylül sonlarında sessiz sedasız yağmur olup yağmaya başlardı; kimsenin canını almadan, korkutmadan, yerinden yuvasından etmeden…o yağmurlar ki yapraklara gözyaşları döktürür, fakirlerimize çaktırmadan kışı hatırlatırdı.

Eylül ayı bu kez şiddetli geldi, anneciğim.  Çok kızgındı, hem de çok kızgın. Bizler acımasızlaştıkça eylül de  çılgınlaşmıştı mı ne… öyle bir yağmur yağdı ki, oluşan seller, önüne ne geldiyse sildi süpürdü, ardında bir sürü hikayeler bırakan canlar aldı. Danalığı andıran aracın arkasına sıkıştırılan ekmek peşindeki bayanların sele kapılması ise ziyadesiyle hüzün vericiydi… oysa anneciğim, çocukluğumuzun eylülleri nasıl da merhametliydi. O çok sevdiğin toprak anada yetiştirdiğin soğanı söker, balkona kuruması için güvenle sererdin. Keza, güneşe çaldığın fasulyeyi ve imece usulüyle doğradığınız erişteyi de. Bulguru, gendimeyi de unutmadan…işte eylül bu kadar güvenilen bir aydı; bizleri  ekime ve kasıma taşıyan…

Eylül bu kez şiddetli geldi, anneciğim. Oysa, hayatı zevk ve sefadan ibaret sayanlar 09.09.2009 tarihi üzerinden ne kadar da çok hanek(!) çıkarmak üzereydiler. Hayatı köpürtenlere eylül bu kez farklı hem de çok farklı bir yüzünü gösterdi, anneciğim. Aşıkların buluştuğu, titrek kalplerin heyecanla attığı ve aynı zamanda sarıya çalan duyguların da yoğun yaşandığı bir ayı soluklamaya hazırlanırken…

…

Eylül ayı bu kez sensiz karşıladı bizleri, anneciğim. Hem de ismine yakışır şekilde, bir yazarımızın dediği gibi hüzün ve matem ayı olarak…şimdi köyü düşünüyorum da sensiz bir mahalle, sokak ve de evimiz ne kadar da mahzun olmalı. O kuru bayırdan yukarı çıkarken herkesi sorup soruşturan, muhabbet ve sevgi aşılayan biri olarak artık yoksun. Evimizin  merdivenlerini toz toprak kaplamıştır, çoktan. Kediler balkonu terk edeli epey olmuş, muhtelif böcekler de ortalığı mekan tutmaya başlamıştır, her hal.

Elimde değil anneciğim, eylülle birlikte içimde kopan sızı bütün yüreğimi kapladı. Öksüz olmak böyle bir şey olmalıymış, anladım. Rabbime dua ederken bana gülümsediğini hayal ediyorum. Bana sabır tavsiye ettiğini, hatta kendisini bırakıp kendime bakmam gerektiğini…

…

“Küçük bahçedeki kayısı ve dut ağacının yaprakları çoktan sarardı. Lütfiye kadın, elindeki süt dolu bakraçla balkon merdivenlerini tırmanırken, güz kedileri etrafını çoktan sarmıştı.

-Emine! Sobanın üzerindeki yemeğe baktın mı kızım?

-He ana.”

 12.09.2009 avcılar/istanbul