Yücel Çakmaklı ve Osmancık

Güzdü. Sonbaharın bütün asaleti ortalığı kaplamıştı. Doğduğum köyde ortaokul olmadığı için, bize en yakın kasabadaki ortaokula yazılacaktım. Babam “öğretmen olacaksın” diyordu. “Ben okuyamadım, sen okuyacaksın” diyordu. Daha o zamanlar alın yazıma işlemişti öğretmen olmak.

Güzdü… Ağaçlar hırkalarını yeni yeni çıkarmaya başlamışlardı. Sivas’a, bir takım elbise ve kırtasiye için gitmiştik. Aldığımız siyah takım elbiseye, mağaza sahibi bir adet kravat hediye etmişti. İlk defa kravat takacaktım. Hayallerimin alamadığı, büyük adam olma sözleri perçinliyordu her şeyi. Sahi nasıl büyük adam olunurdu? Nasıl bir çocuk, büyük adam olma ruhunu yakalardı?…

Güzdü… Bir takım elbise, bir yün döşek, birde gıcır gıcır kara lastik ayakkabı… Dokuz, on kilometre ötedeki Deliilyas Kasabası'na doğru yeni bir hayat. “Bibimin” orada kalacaktım üç yıl boyunca...  

Güzdü… İlk defa hasrete gebe bir andı yaşananlar. Okumanın ilk adımı Deliilyas Ortaokulu’ndan geçiyordu. Okulun başladığı ilk hafta, elbiseyi giyinmiş, kravatı bağlayacak birini bulmanın zorluğu içinde, bibimlerin hemen yanındaki evde oturan Filiz Yenge, imdadımıza yetişmiş, kravatımı bağlayarak, bu çözülmez düğümü çözmüştü.

Cebime de, ilk günün harçlığını koyup, “hadi göreyim seni” diyerek okula yolcu etmişti.

Mevsimlerden güzdü… Serçeler ve kargaların bir tek bizle kaldığı o tenha mevsim. Siyah takım elbise, mavi kravat, içi kitap defter dolu çanta ve gıcır gıcır lastik ayakkabı.

Deliilyas Ortaokulu’nda ilk günlerim. 1986 yılının Eylül’üydü ve ben ilk defa ayrı kalıyordum sevdiklerimden.. Hasret ilk defa yokluyordu kapımı. Günler geçiyor ve biz Deliilyas Ortaokulu’nda hayatı ilmek ilmek işliyorduk ruhumuza…

Okuldaki öğretmenlerimizden Ahmet Sevimli ve İskender Çankaya, “bu akşam Kuruluş diye bir dizi var. Sakın kaçırmayın okulda anlattıracağım” diye sıkı sıkı bize tembihlemişlerdi.

Korku belası seyredecektik bu diziyi. Geceyle birlikte TRT’li akşam oturmasında, ilk defa gördüğüm insanlar, bir bir geçiyordu ekrandan.

Oysa bize, başka kahramanlar öğretilmişti. “Ziyaret Tepesi’nin” başında, elimizdeki çubuğu havaya kaldırır, “gölgelerin gücü adına Hiiimen” diye bağırırdık.

Bizden olmayan bir şeydi bu ama, öğrenmiştik bir kere.

“Kuruluş”… Bütün ahalinin pür dikkat takip ettiği bir şeydi bu. Herkesin ilk defa gördüğü, lakin yüreğinden bir şeylerle hesaplaştığı bir şeydi. Söylenen her şey, binlerce yıldır akan bir su gibi, insan yüreğine akıyordu “Kuruluş”.

Hele Osmancık… “Bre Nikeferos…”, “Bre Abdullah gardaşım” dedikçe, içimizdeki “biz” dile geliyordu sanki.

İlk defa görüyorduk bu insanları. Şeyh Edibali, Ertuğrul Bey, Sungur Alp, Osmancık… Sahi kimdi bunlar? Neden biz ve büyüklerimiz ilk defa görüp, duyuyorduk bunları?

“Kayı” ne demekti, Bursa neden alınmalıydı? Yada onca atlının, “dünyaya adalet dağıtmak için” verdikleri o mücadeleyi neden ilk defa görüyorduk?…Mazluma kucak açan, zalime karşı koyan bu yitik zaman insanları kimdi?

Ve kimdi bu Yücel Çakmaklı, bu ziyafeti evlerimize getiren?

Hem değişikti bu “Kuruluş”. Bizden bir şeyleri salıyorlardı içimize… Vefa vardı, aşk vardı, iman vardı… “Bunlar bizim dedelerimizin hayatı” demişti öğretmenlerimiz. Ben çocuktum yeni öğreniyor olabilirdim ama, ya büyüklerimiz, onlar da yeni öğreniyorlardı dedelerimizi.

Onlar bizimdi, biz onların… Pür dikkat her bölümü izlerken, Osman Bey’in konuşması ve düşmana hücumuna kendini kaptıran Meryem Bibimin, “hay maşallah koluna kuvvet, Allah yardımcın olsun” diyerek kendini bir anda film senaryosunun içinde bulması, bu insanların bizden olduğunun ve binlerce yıldır içimizde taşıdığımız duyguların ifadesiydi sanki.

Ben ilk defa ayılıyordum bu diziyle. “Benim atalarım çok büyükmüş” diye gururlanıyordum. Akşam seyrettiğimiz bu dizinin, okulda bir cümle arkadaş ve öğretmenlerimizle kritiğini yapıyor, kendimizce hisseler alıyorduk.

Özellikle benim en çok hoşuma giden, satır satır ezberlediğim, Şeyh Edibali’nin Osmancık’a söylediği sözlerdi:

“Ey Oğul!
Beysin! Bundan sonra öfke bize; uysallık sana...

Güceniklik bize; gönül almak sana..

Suçlamak bize; katlanmak sana..

Acizlik bize, yanılgı bize; hoş görmek sana..

Geçimsizlikler, çatışmalar,uyumsuzluklar, anlaşmazlıklar bize; adalet sana..

Kötü göz, şom ağız, haksız yorum bize; bağışlama sana...

Bundan sonra bölmek bize; bütünlemek sana..

Üşengeçlik bize; uyarmak, gayretlendirmek, şekillendirmek sana..”

Yıllar geçti, yaş yolu yarıladı ve hala ben unutamadım o diziyi. Belki yüzlerce defa aynı heyecanla seyrettim desem mübalağa etmiş olmam.

İnsan kendinden olana, nasıl ilgisiz kalabilir?

Geçen haftalarda Yücel Çakmaklı’nın Hakka yürüdüğünü duyunca içim burkuldu doğrusu. Bize sevdirdiği, kendimizi düşündüm bir an. Bizden olanı, yeniden görmemizi sağladığı geldi aklıma.

Yücel Çakmaklı bir mum yaktı. O mumun ışığında yol alacak, yeni yönetmenlere yeni işler bırakarak gerçek âleme göçtü.

Daha sinemaya aktarılacak nice kıymetlerin olduğunu söylüyordu hep. Mesela İstanbul’un Fethi… Yahut Necip Fazıl… Yavuz’un Mısır Seferi… Kadı Burhanettin… Çanakkale Zaferi… Daha sayamadığım nice kıymetli değerler, yeni sinemacılarımızı bekliyor.

Siz bu milletin özüne hitap edin, göreceksiniz ki bir nesil de, size sevgiyle hitap edecek…

                                                      Osman ÇELİK         osmancelik58@hotmail.com