MEMLEKET ÖZLEMİ

Memleketten döneli iki gün oldu. Yorgunluğumu henüz atmış değilim. Bu yorgunluğa bir de birkaç aydır peşimi bırakmayan bel ağrısı eklenince iyiden iyiye tadım kaçıyor. Bugün doktora gittim. Film çektiler. Doktor, ayakta fazla kalmamam gerektiğini ve düzenli egzersizlerin iyi geleceğini söyledi. Galiba yaşlanmaya başladık. Bu seneye kadar böyle şeyler yoktu. Neyse canım…elime kalemi almamdaki asıl neden “memleket özlemi” üzerine bir şeyler karalamaktı…

İki yıldır değişik nedenlerden dolayı  gidemediğim  memlekete bu sene gittim. Yaklaşık bir ay kaldım. İyi mi geçti derseniz, her şeye rağmen iyiydi. İnsanın doğup büyüdüğü, çocukluk yıllarının geçtiği yere özlemi, galiba yaşa orantılı olarak artıyor. Diğer gitmelerimde hiç aklıma gelmeyen şeyleri gerçekleştirdim. Çocukluğumda bol bol yudumladığım kaynak sularından içtim. Dağlara çıktım, çevreyi kuşbakışı doyasıya izledim. Çocukluğumda saatlerce yüzdüğüm ırmağa girdim. Tüm bunları yaparken çocukluğumda aldığım zevkleri alamadım elbette, ama geçmişe yapmış olduğum yolculuk, inanılmaz bir zevk verdi bana.

Kısacası memleketin taşıyla toprağıyla, pınarıyla ırmağıyla hasret giderdim. Ama gelin görün ki aynı şeyi insanlarıyla gerçekleştiremedim. Belli bir geçmişimiz olan akrabalarımızla bile doğru dürüst oturup bir şeyler paylaşamadık. Uzaktan uzağa “bir soğuk hoş geldin” ve samimiyetten uzak hal hatır sormalar, doğrusu beni çok rahatsız etti. İşin ilginç tarafı bu insanlarla bir alıp veremediğimiz, devam eden bir düşmanlığımız da yoktu. Ama neydi aradaki bu soğukluğun sebebi? Tabii ki  olayı tek taraflı düşünmemek gerek. Kim bilir, onlar bizim hakkımızda neler düşünüyor?

Anlamsız bir dünya telaşıyla  gittikçe bencilleşen memleket insanının gözü kimseyi görmez olmuş maalesef. Yozlaşan ilişkilere şahit oldukça geçmişteki sıcak ilişkiler gözlerimin önüne geldi ve nasıl bu hale geldiğimizi anlamakta, kabullenmekte güçlük çektim. Ama görünen köy de kılavuz istemiyordu. Düğünde, sünnette mecburen karşılaşmalar olmasa, Allah’ın bir ‘hoş geldin’ ini bile esirgeyeceklerdi.

Evet, memleket özleniyor; ama bu özlem galiba memleketin  taşına toprağına duyulan bir özlem; insanı o kadar da özlenmiyor. Memlekettekiler de gurbettekileri özlemiyor galiba. Bu son gidişimde  bunu gördüm ve bunu yaşadım.

Ağustos 2008

Musa TAKÇI