ESETİN ÖLÜMÜ –GÜLBANİ BİBİ

(Resim1:Gülbanu BOZKULAK Resim2:soldan Mehmet EMRE, ..?.. ALTUNBAŞ,Eset BOZKULAK Resim3:Eset BOZKULAK

Resim4:Vasıf,Gülbanu,Mehmet,Eset BOZKULAK Resim5:Eset-Mehmet BOZKULAK Resim6:Habibe BOZKULAK-MAHKEN)

……………..

Ben onu tanıdığımda çok yaşlanmıştı.

Yüzünde buruk tebessümler, düşünceli bakışlar ve dalgın gezintileri ile siyah beyaz silik bir fotoğraf gibiydi.

Durmaksızın kanayan ve yaşadığı her an yüreğini dağlayan bir hatırası vardı sanki.

……………..

Vasıf(BOZKULAK) emmi ve eşi Gülbani teyzenin üç çocukları vardı. Habibe, Mehmet ve Eset. Evlatlar arasında ayrım olmazdı tabi ama Eset bir başkaydı. Yakışıklıydı. Boylu poslu, havalı bir delikanlıydı.

Askerlik vakti geldiğinde diğer telinli delikanlılar gibi Eset de hısım akrabalara davet edildi, yemekler yendi, şerbetler içildi, bitip tükenmez askerlik anıları anlatıldı ve bir gece Gülbani teyze, göz bebeği Eset’e kınasını yaktı. Dualar ve gözyaşları ile Eset asker oldu.

…………………….

Kaderi alnına yazılırken, askerlik sayfasının gözyaşlarına bulanacağını kimse bilmiyordu!

Evet, askerlik Eset için acı dolu bir sondu.

Rivayet odur ki askeri araçlarla, konvoy halinde bir yamaçtan aşağı doğru ilerlerken, konvoyun arka sıralarındaki kamyonlardan birinin freni patlar! Freni patlayan kamyon önünde seyreden ve asker taşıyan diğer kamyonlara çarpmaya başlar. Ön sıralarda seyreden ve durumu fark eden araçlardaki askerlerin kimisi, yaşanan kargaşanın psikolojisi midir yoksa verilen emir gereğimidir kamyonlardan atlarlar. İşte o kamyonlardan kendini atan askerlerden biride Eset’tir. Kamyonundan kendisini atar atmasına da, arkadan gelen kamyonlardan bir tanesi o kargaşada Eset’in üzerinden geçer! Belden aşağısı tümden ezilir ve şehit olur.

Acı haber çabuk duyulur Telinde. Hiç sönmeyecek bir ateş düşer Gülbani bibinin ocağına. Dualar ve gözyaşları ile bir bahar gününde Telinden ayrılan Eset’in cansız bedeni bir yaz günü feryat figan içinde sılaya döner. Elerinin kınası tüm bedenine dağılmıştır.

Gülbani bibi “ESETİİİİİMMM! OĞLUUUUUUMMMM!!!!!!! ASLANIIIIIMMM! GINALI GİTTİN GINALI GELDİN! BEYLEMİ OLACAKTI ESETİM! YAKTIN YÜREĞİMİ OĞLUM! Der. Ağıtlar ağıtlara, feryatlar feryatlara karışır..

Vasıf emmi, eşine göre daha metanetlidir.”KADER!” der eğer başını yere.

Günler haftalar geçer ama Gülbani bibinin acısı dinmez. Eşi Vasıf emmiye çıkışır “ben beyle ölüyorum Eset’imin acısından da sen niye hiç üzülmeyin! Niye hiçbir şey söylemeyin!” diye çıkışır. Vasıf emmi “bir gün görürsün benim üzülüp üzülmediğimi hanım!” der.

…

Çok fazla zaman geçmez Vasıf emmiye bir haller olur, hastalanır yatağa düşer. Dağ gibi Vasıf emmi kar suyu misali erimeye başlar. Ziyaretine gelenlere “ölüyorum ben komşular! Bittim artık, gidiyorum!” der ve o yataktan cansız bedeni kaldırılır. Vasıf emmi çok sevdiği oğluna kavuşur.

Gülbani bibi “anladım Vasıf anladım” der “hep içine akıtmışsın gözyaşını! O sessiz gam, o ince sızı, o gözyaşı içten içten çürütmüş seni de, ben görememişim!”

Bir zamanlar dağ gibi eşinin ve aslan gibi oğlunun dolaştığı odalarda, sokaklarda, bahçelerde kadife bir gölge misali dolaşmaya, onların hatıraları ile dertleşip tebessüm etmeye yâda sessiz sessiz ağlamaya başlar Gülbani bibi. Bir gün gelir gözyaşları da kurur. Dert yanar komşularına “Esetim ölünce, bir daha hiçbir şey yiyemem, hiçbir şey içemem, yaşayamam sanmıştım! Eset gitti, üstüne evimin erkeği, diri dirliği Vasıf’ta gitti, ben hem yiyorum, hem içiyorum yeri geliyor gülüyorum, bakın artık gözyaşı da yok, ne oldu bana? Karılık bumu? Analık bumu? Ne oldu bana?” der.

İlerleyen yıllarda büyük oğlu Mehmet’i de toprağa veren Gülbani bibi hayatının son günlerini Mahken’de gelin olan kızı Habibe’nin yanında geçirir. Ölümün adım adım yaklaştığını gören Gülbani bibi, kızı Habibe’ye son dileğini söyler. “kızııım ölüm yaklaştı, günlerim sayılı, ben ölünce, cenazemi Telindeki evimden kaldırın. Bir kez daha gireyim evime. Vasıf’ımın, Eset’imin gittiği yoldan gideyim” der. Kızı Habibe onun bu son dileğini yerine getirir ve bir kitabın son sayfası daha çevrilir.

…

Gülbani bibinin evi, belediye binasının hemen arkasında idi. Acısıyla tatlısıyla bir hikayenin yazıldığı, telin semasına, ocağının tütününü kattığı o toprak damlı ev, albümlerdeki yerini alınca, usul usul yıkıldı. …

(Suçatı belediyesi, tam o evin bulunduğu mekâna garaj inşa etti.)

Mayıs-2009

GÜRÜN-Suçatı