Memleketimin Kiraz Mevsimi

Ne güzeldi çocukluk, bir kiraz için daldan düşerdik o zamanlar. Bir kirazdan bile o kadar zevk alırdık ki, onun için kocaman riski alır ve ağacın en uç dalına kadar giderdik.

Her Haziran ayında, hayatımda önemli bir yeri olan kirazdan düşme hadisemi hatırlarım. Sene kaç hatırlamıyorum ama ilkokula gittiğimden eminim, yaz tatili henüz başlamış ve biz okuldan karnelerimizi almış yaylaya varmışız. Her taraf rengarenk çiçek ve otlarla kaplı, ırmak tertemiz akıyor, annem bahçede çalışıyor, ben ise ablam ile birlikte kiraz yemek üzere bahçenin kirazlar bölgesindeyiz. Ablam daha küçük bir ağaca ben ise en büyük kiraz ağacına çıktım ve başladık nasibimizi aramaya. Kirazlar henüz yeni yetmeye başlamış o yüzden yakın dallarda çok yetkin kiraz yok, ne yapmak lazım biraz risk karşılığında en iyi kirazı almak lazım. Hem öyle yapınca birazcık daha iyi tırmanıcı prestijimiz artacak (bu arada o zamanlar prestij lafını bilmiyordum :).

Ben ağaç üzerinde kiraz ararken, tam da riskli bir bölgede, hani şu benzetmelere malzeme olan kirazlar vardır ya, işte o kirazlardan birini gördüm. Daldan geri nasıl döneceğimin hesabını yapmadan kiraz olan dala doğru yürümeye başladım, tam iki elimle kiraz olan dala doğru yöneldim, aman allahım o da ne, dengemi sağlayacak el nerede? Kiraz aşkıyla beni dengede tutan eli kiraza uzatmışım, gerçi öyle olmasa bile, kiraz olan daldan geriye dönemezdim ya neyse. Bu yanlış hareketim ile yere çakılmam arasında geçen süreyi özgeçmişime ilk uçuş denemem olarak yazdım ben ama, bu maskaralığı annem o zaman duysaydı kesin pataklardı herhalde beni. Riskli hareket sonrasında ben yerdeydim, olay anının sıcaklığından olsa gerek hiçbir ağrı sızı hissetmediğim kafamdan resmen kanlar fışkırıyordu, kaynak suyu gibi. Ablamın bağırıp çağırmasına yanımıza gelen annem ilk iş olarak kafamda kaç tane yarık olduğunu saydı. İnanmayacaksınız ama taşlı bölgenin o güzel ufak tefek taşları kafamı 7 yerinden yarmıştı. Bu bir rekordu benim için ve muhtemelen akranlarım arasında da bir rekor olabilir (ne rekor ama :).  

O seneden sonra da çok kiraz yedim ama şükürler olsun bir daha öyle bir düşme yaşamadım. Yaşım arttı, kilolarım da fazla ama şu an memlekette olsam yine kiraz ağacına çıkmak isterdim. Uç dallara gidecek kadar cesur değilim ama ortadan ortadan kiraz toplayabilirim dalından.

Dalından kiraz yediğimiz ağaç ta yok şimdi, o kirazın sahipleri de. Çocukluğumuza dair hatırladığımız tek şey insanlar değil kesinlikle. Yaylamızın aşağı tarla mevkisinde uzun yıllar bize bir anne şefkati ile kiraz veren bu ağaç inanın sadece benim değil o dönem o kirazı gören herkesin zihninde canlıdır. Kiraz ağacının da şefkati olur mu demeyin, bahsettiğim ağacın bir dalı vardı, diğer dallarının aksine yere doğru uzanmış ve sanki bize el uzatmış gibi dururdu. Biz o daldan tutarak ağaca daha rahat tırmanır ve bize uzatılan ele karşılık verirdik. Sen bu ağaçtan düşmedin mi bu duygusallık ne demeyin, kiraz ağacı bana “uçtaki dala gitme” dedi kendi dilince ama çocukluk işte ben gittim, büyük sözü tutmak lazımmış.

Bu vesileyle; memleketimin dağına taşına kurduna kuşuna selam olsun…

Hidayet Takçı