TELİN YALANLARI

         Bütün saf Anadolu çocukları gibi, öğrenme süreci içerisinde büyüklerim tarafından bir çok şikeye maruz kaldım.

         Kandırıldım.  

         ……………..

         Toplumdaki sosyal yapıyı anlamlandırırken, şahısların hacmi, boyu, sesinin gürlüğü, bıyığının uzunluğu ve sakalına göre etiketler verirdim. 

         Tüm sakallıları hacı zannederdim.

         Kelleri 2.sınıf insanlar sanırdım, dedemin kel olmasına çok hayıflanırdım.

         Rahmetli (KOCA) Ali dedeyi muhtar zannederdim, çünkü o herkesten iri, güçlü kuvvetli biriydi,üstelik tek at ondaydı.

         Kemal (usta) amcamın, bizim taşla çekiçle kırmakta zorlandığımız kaysı çekirdeklerini, parmakları arasına yerleştirip cevizmiş gibi kırmasına çok şaşırır O’nu sihirbaz sanırdım.

         Eşkıya Nurettin emmiyi, hakikaten eşkıya bilirdim.

         Rahmetli (MELEK) Memed emmi ve eşi en garip insanlardı, mezraya çalışmaya gelirken eşeğe terkileşirlerdi. Onlar başka bir alemin insanlarıydı. (TERKİLEŞMEK; bir eşeğe veya at’a iki kişinin aynı anda binmesi)

          Haydar emmi mesleğe son vermiş bir eşkıyaydı. Evi mezranın çok dışında idi ve hemen hemen her vakit tüfeğini yanında taşırdı.

           Saydaki aslan mağarasında, aslan ve boğazdaki Ayı mağarasında, ayı yaşadığına, geceleri mağaralarından çıkıp çoluk çocuk yediklerine yürekten inanır, onlarla ilgili kabuslardan kan ter içinde kalkardım.

        Bunlardan daha vahim olanı ise evimizde yaşanan öğrenme süreciydi.

         ……………..

         Biz 8 kardeştik.

         Ve ben bu bebek olayını bir türlü anlayamıyordum. Bir gün bir bakıyordum ki evimizde bir bebek ağlıyor.

       “Bu kim? Kimin bu?”diye sorduğumda, rahmetli babaannem

       “O senin gardaşın oğul! Bir gardaşın daha oldu bak.” Benim ortalama 1.5 yılda bir kardeşim olurdu. Sorduğum sorulara, genelde rahmetli baba annemden  aldığım cevaplar, hava durumuna yakın zamanda yaşanan olaylara ve mevsimlere göre değişiyordu, ve çok enteresandı.

       “Nerden buldunuz onu?” Eğer mevsim ilk bahar ise;

       “Leylek getirdi oğul!” derdi babaannem. Gözümün önünde bir leylek canlanırdı hemen, kocaman kanatları upuzun boynu, gagası ve pençelerinin arasında bir bebek. Kan ter içinde kalmış hayvancağız. Evlere bebek servisi yapıyor. Eğer doğum olayı yaz günlerinden birine isabet etmişse

        “Sudan tuttuk oğul” derdi. Çocuk olayının mantığını çözdüğüm yıllara kadar, her dere kenarına inmemde, suya dikkatle bakar, ve ciyak ciyak bağıran bir bebekle karşılaşmayı beklerdim.

        Eğer bebeğin doğduğu günlerin yakınında mezraya çingeneler uğramışsa “cinganlardan aldık” derdi ve bir daha içimiz ısınmazdı o çocuğa. Çok salak ve komik olaylardı. Hatta bir defasında yine baba annem kışın doğan komşu bebeklerinden biri için

       “tilki getirdi!” demişti de zaten yuvasına sığmayan gözlerim fırlayıp dışarı çıkacak olmuştu korkudan. O korkuyla hemen sormuştum

         “Ebe beni de mi  tilki getirdi?”

         “Ses hayın! Zamanı gelince öğrenirsin dilkiyi, doğşanı!”

         Yıllar sonra televizyonlarda utana sıkıla öpüşme sahnelerini izlemeye başladığımızda, “dilkiyi doğşanı” kuyruğundan kulağından öğrenmeye başladık ve şimdilerde mezramıza uğramayan rahmetli Hacı Leylek kardeşimin ne çirkin iftiralara maruz kaldığını anladıkJ.

         İletişim  çağındayız artık. Çocukların hayal dünyasında sanal kahramanlar sömürge imparatorlukları kurdu.

         Leylek haca gitti ,şeytan taşlarken isabet aldı

         Tilki kuş gribinden sonra pisi pisine giden tavukların acısından kendini alkole vurdu!

         Tavşanlar projektörün oyununa geldi.

         Çingeneler şirket oldu, yerleşik hayata geçti.

         Eşkıya sandığım Haydar emminin vuracağı tavşan bitti. (zaten tüfeği de tutukluk yapıyormuş artık)

         Koca ALİ dede Melek MEMED emmi, göçeli yıllar oldu

         Kıyısında belki  bir bebek bulurum diye gezdiğim derede, bebe bezleri yüzüyor maalesef.

         ……………

         Bütün sıkıntısına, yokluklarına, yalanlarına rağmen, matrak yıllardı! Samimiydi! Doğaldı!

         Özlüyorum!....