GURBET

"Suçatı’da İlkbahar", belki de çoğu gurbetçimizin yıllardır görmediği bir mevsim Suçatı’da. Kırların çimenlerle kaplandığı, meyve ağaçlarının bembeyaz çiçekleriyle tüm Suçatı’yı donattığı, meşhur nisan yağmurlarının her yeri ıslattığı, topraktan yayılan o güzel kokuyu  yıllardır içine çekmeyen gurbetçilerimiz eminim ki bu kokuya hasretlik duyuyorlardır. Bağda bahçede çalışmayı, yer bellemeyi, ağaç budamayı, balık tutmayı, Yolçatında en içten ve samimi bir sohbet yapmayı eminim ki özleyen gurbetçilerimiz çok fazladır.

Suçatı’da yaşarken bizler aslında ne kadar güzel bir yerde yaşadığımızın pek de farkında olmuyoruz. Hatta birçok konuda şikayetlerimiz oluyor. Ama ne zaman gurbete çıksak, ne zaman Suçatı’dan uzaklaşsak  hepimizin gönlünden ve dilinden Suçatı düşmez oluyor. Hele ilk gurbete çıkanların aklından ‘Atlasam da şuradan bir arabaya Suçatı’da insem’ fikri hiç çıkmıyor. Suçatı’yı diğer beldelerden farklı kılan yanı da bu olsa gerek. Suçatı’da doğup büyüyen ve çeşitli nedenlerle Suçatı’dan ayrılmak zorunda kalan insanlar Suçatı’yı asla unutmuyor, ilk fırsatta gelip toprağına ayak basmak istiyor. Suçatı’nın insanı kasabasını çok seven ve elinden geldiği kadar kasabası için bir şeyler yapmak isteyen bir yapıya sahip. Gurbetçilerimiz eğer kendilerinin gelme imkanı yoksa telefonlarla kasaba da olup biteni yakından takip edişleri bu tezimi kuvvetlendiren bir delil niteliğinde.

Havasıyla,suyuyla doğasıyla, insanıyla hiçbir yerin kıyaslanamayacağı bu güzel beldemizi daha güzel bir hale getirmek için el birliği ile çalışmalıyız. Sucatı’yı kaybetmek demek geçmişimizi kaybetmek demek. Bunu isteyen de tek bir Suçatı’lı  yoktur. Tüm gurbetçilerimize Suçatı’dan selamlar gönderiyorum. Allah tüm Suçatı’lıların yüzünü ak, başını dik eylesin.     


                                                                              Yunus Emre TAKCI