BEN,BİZ VE İNSAN
Bir filozof “Düşünüyorum Öyleyse varım” demiş. Çok güzel anlamlı bir söz, günümüzde bu var olmak için yeterli değil bence. Şimdi düşünüyorum, yorumluyorum, üretiyorum ve paylaşıyorum öyleyse varım. Belki şöyle de denebilir. Sadece var olmak için belki düşünmek yeterli olabilir ama bu varlığın anlam kazana bilmesi için” düşünüyorum, tasarlıyorum, yorumluyorum, üretiyorum ve paylaşıyorum öyleyse varım”
Günümüzde benler çığ gibi artmakta, bizler ise azalmakta. Birey öne çıkmakta topluluklar daha küçük parçalara ayrılmakta. Belki bunda kötü ne var tabi değerli olan bireydir denebilir. Doğrudur asIolan bireydir ama sorunlara çözüm bulmada tek tek bireyler yetersiz kalabilir. Bireylerin bir araya gelmesi sorunların aşılmasında daha etkili olacaktır. Medeni, gelişmiş ülkelerde insanlar ilgi alanlarına göre (Kanarya sevenler, doğayı sevenler, barıştan yana olanlar, sanayiciler, jeologlar vs) bir araya gelip sorunlara çözüm aramakta, bulunan çözümleri yorumlayıp yeni görüş ve öneriler sunmaktalar. Bizim toplumumuzda bu kavram tam anlamı ile gelişmemiş, hatta sivil toplum örgütleri tu kaka ilan edilmiştir. Örneğin sendikalı işçiler sendikaya üye olurken korka korka hareket ederler. Acaba patronum öğrenirse işimden olur muyum kaygısı hep ön planda tutulur. Bu konuda acı tecrübelerde yok değil. Yani insanların korkusu boşuna değil. Toplumumuz “bana dokunmayan yılan bin yaşasın”, gemisini kurtaran kaptandır anlayışı yıllardır beyinlere kazınmıştır. O nedenle sorunlar bir türlü aşılamıyor, bu düşünce tarzımız devam ettiği sürece de aşılması mümkün değil. Son zamanlarda Dünyamızın karşı karşıya olduğu tehditleri, tehlikeleri ya görmezden geliyoruz yada en kolay yolu yani sorunları görüyor ama çözümlerini başkalarından bekliyoruz. Başkalarının bulduğu çözüm yollarını da sorgulamadan kabul ediyoruz.
İsrail Filistin`e(GAZZE)saldırıyor masum binlerce insan ölüyor diye yüreğimiz yanıyor. Bu insanlara belki kendi çocuklarımızın nafakasından kesip yardım yapıyoruz. Peki Irakta ölen 3 milyon insan için neden böyle bir yardım düzenlemiyoruz? Neden Türkiye'mizde vatanı korumak için canlarını feda eden şehitlerimiz için yardım kampanyaları düzenlemiyoruz? Daha da önemlisi neden bu savaşlar olmasın, terör olmasın, çocuklar analar ağlamasın diye paneller, sempozyumlar yapmıyoruz. Çünkü bana göre biz sorunları olduğu gibi görmek yerine birilerinin anlattığı gibi görmeyi yeğliyoruz. Örneğin İsrail saldırılarını ABD den dinlerseniz İsrail`in haklı olduğunu, İran, Suriye gibi ülkelerden dinlerseniz Hamas`ın haklı olduğunu sanabilirsiniz. Peki bunlardan hangisinin gerçek olduğunu nasıl anlayacağız? Bu soruya yanıt bulmak için kişisel olarak bu coğrafyanın tarihini araştırmamız gerek. Toplum olarak anlayabilmemiz içinde devletimizin bu konuda bir gerçekçi politikası olması gerek. Biz ülkelerden yana, dilden, dinden, ırktan, mezhepten, cinsten yana tavır koyarsak her zaman hata yapma riski vardır. Biz tercihimizi insandan yana koymalıyız. Dini, dili, rengi, cinsi, mezhebi, ülkesi ne olursa olsun mademki insan o zaman herkes kadar yaşamaya hakkı vardır. Sözün özü insanlar savaşlarda ölmesin, çocuklar öksüz, yetim kalmasın, analar babalar ağlamasın. Dünyamızın kıt kaynakları savaşlar için harcanmasın…………..
28/01/2009
Ekrem MADENLİ