KITMİR OLABİLMEK

Kıtmir, Ashab-ı Kehf’in köpeğinin adı.. Ashab-ı Kehf’in kıssası kur’an da “kehf suresinde” anlatılmaktadır. Ne zaman yaşadıkları ve hangi peygamberin ümmetinden oldukları konusunda kesin bir bilgi yoktur. Ashab-ı Kehf’in kıssası, insanlık tarihi boyunca var olan iman ve küfür mücadelesinin ilginç ve ibretli bir örneğidir. Allah, inananları koruyacağını, galip getireceğini ve dinine hizmet edenlerin ayaklarını hak yolda sabit tutacağını vaat etmiştir.

Yedi uyurlar da denilen Ashab-ı Kehf’in kıssasın da, putperest bir hükümdar (Dakyanus)’ın baskı ve zulümleri karşısında imanlarından vazgeçmeyen ve can emniyetlerinin kalmaması neticesinde kaçarak bir mağaraya sığınan yedi kişinin ve içlerindeki çobana ait köpeğin hikayesi anlatılmaktadır.

Kıtmir, Ashab-ı Kehf tarafından saklandıkları mağaraya kabul edilmek istenmemiş ancak lisanı hal ile kendisinin de Allah’a inandığını ve onlardan ayrılmak istemediğini belirtmesi üzerine mağara arkadaşlığına kabul edilmiştir. Ashab-ı Kehf’i takip eden Dakyanus’un askerleri saklandıkları mağaranın girişini büyük kayalarla kapatarak onları bu şekilde mağarada öldürmek istemişlerdir.

Mağarada uyuyan Ashab-ı Kehf’in uykusu tam 309 sene sürmüş, mağara girişinden giren güneş ışığının durumuna göre Allah(cc) onları sağa sola döndererek uzun süre yaşatmıştır. 309 sene sonra uyandıklarında acıktıklarını hissederek içlerinden birisini ekmek almak için şehre(efsus) göndermişler. Ancak burada aradan uzun yıllar geçtiği ve ortada ibretli bir olay olduğu anlaşılıp sırları ortaya çıkınca kendileriyle aynı inanca sahip olan yeni hükümdar ve halkın mağaraya kadar takipleri sonucunda  Ashab-ı Kehf ve kıtmir mağarada gözden kaybolmuşlar.

Ashab-ı Kehf’in kıssası kısaca böyle. Ahir zamanda Mehdi(as) zamanında bunların yeniden gelecekleri rivayet edilmiştir.

Bu kıssanın en ibretli yönlerinden birisi de kıtmir tarafıdır.Zira kıtmir necisülayn bir hayvan olmasına rağmen Salih insanlarla beraber ve dost olması neticesinde cennet ehli olmuştur.

Mesnevide Mevlana(ks) Hz.leri  bu konuda necis bir hayvanın kamil zatlarla beraberliğinin onu cennet ehli yapabildiğini ifade ederek şöyle söylemiştir.“Bil ki, içi ilâhî aşk ve muhabbetle dolu olmayan insan, ne kadar zavallıdır; belki hayvandan daha aşağıdır. Zîrâ Ashâb-ı Kehf’in köpeği dahî aşk ehlini aradı, buldu, rûhânî bir safâya erişti ve o has kullarda fânî olarak cenneti kazandı” Aşkın sultanı böyle söylüyor. Böylesi gönül sultanlarının kapısında kıtmir olabilmek için can atmak ve onlarda fani olmak gerekir.  Ölü kalpler onlarla dirilir, sefa bulur.

Cenab-ı Allah(cc) Tevbe suresi’nde “Sadıklarla beraber olunuz” buyurmaktadır. Bu konuda sahabenin özelliklede Hz. Ebubekir (ra)’in hali ortadadır. O Resulullah(sa)’ın en yakın dostu olması ve kalbini Resulullah’a bağlaması neticesinde Peygamberlerden sonraki en kamil ve sadık insan olmuştur.

Kıtmir’in sadakat özelliği nedeniyle Salih ve takva sahibi insanlarca güzel bir vasıf olarak değerlendirilmiş ve Hak dostlarının kapısında kıtmir olabilmeyi büyük bir nimet olarak değerlendirmişlerdir. Bu nedenle kıtmir sözcüğü bir köpekten ziyade sadakat ve dostluğu ifade eden güzel bir vasıf olarak kabul edilir olmuştur.

Bu konuda Fethullah Gülen Hocaefendi kıtmiri nefsin aczini ifade eden bir terim olarak kullanarak şöyle söylemiştir; Müslüman bir ana-babadan dünyaya gelmiş, tekke ve zaviye çevresinde yetişmiş, İslâm'ı duya duya gelişmiş; bütün bunlardan sonra da Cenâb-ı Hak, onu din-i mübin-i İslâm'ı yüceltme adına mübarek bir hizmette istihdamla şereflendirmişse, bu mazhariyetleri tam değerlendiremediğinden ötürü bu insanın kendine yer yer "kıtmir", "aciz", "fakir" demesinden daha tabii ne olabilir? (fasıldan fasıla;3)

Müslüman alçak gönüllü, tevazu sahibi olmalıdır. Müslüman’da kibir olmaz, olmamalı. Bir damla kirli kandan müteşekkil bir varlığın kibirlenecek neyi olabilir ki. Müslüman nefsini kafirden aşağı görmelidir.. Ne kadar?.. yetmiş derece.. . Nefsi alçaltmak, ona başkaldırma, ben deme, kendisini üstün görme payesi vermemek için.  Zira emmare nefis inkârcıdır, cahildir. Çünkü kendi kendisine düşmanlık etmektedir. Emmare nefis kafirin ve münafığın nefsidir. Emareden levvame’ye çıkamayanın işi zordur.

Bir hadisi kudsi de Cenab-ı Allah, zikir meclislerine bir alacağını almak için gelen bir kişiden bahsedilirken “onların arasında bulunanlar şaki olmazlar” müjdesi verilmektedir. O zat zikir meclisine zikretmek kasdı ile gelmemiş, bir kimseden alacağını almak için gelmiştir. Buna rağmen o meclistekilerin Allah indindeki değerinden ve bu meclislerin bir rahmet vesilesi olmasından dolayı bu müjdeye kavuşmuştur.

Kamil bir zat şöyle diyor: “Sıkıntı ve bunalımın ilacı, kendini Allah’a adamışlarla sohbettir.” Kendini Allah’a adamışlar ise sadıklardır, Allah dostlarıdır. Bu zamanda stresten ve sıkıntıdan uzak kaç kişi gösterilebilir. Bu reçeteleri uygulamayan işin hakikatini hakkıyla idrak edemez.

Gökteki ayın bir ışığı yoktur ama güneşe bakan yüzü güneşten bir hisse alır.İşte Allah dostları da birer makes(ayna)tir. İnsan samimi olarak gönüllerini evliyaullah’ın önüne korsa  bu zatların kalplerindeki güzellikler gönüllere aksedecek ve o güzelliklerden nasipdar olacaktır. Peygamber efendimiz; “Allah bana ne verdiyse ben hepsini Ebubekir’in kalbine aktardım” buyurmaktadır.İnsan sâlih ve sâdıklarla ünsiyet ederse onlarla bir aynileşme meydana gelir ve oda onlardan olur.

Nuh (as) ululazim peygamberlerden idi ama O’nun oğlu müşriklerle arkadaş oldu.Nuh(as)’un peygamberliğini inkar etti. Tufanda, arkadaşlarıyla olan dostluğundan ve gönül bağından dolayı onları terk edemedi. Bir peygamber evladı olmasına rağmen kötü arkadaşlardan dolayı imansız olarak öldü.

Bir gün İbrahim b.Ethem (k.s) Hz.leri şöyle buyurdu;

- Bir gece rüyamda şöyle gördüm. Bir melek elinde bir defter tomarı tutarak bir şeyler yazıyordu.

 - Ne yazıyorsun? dedim.
 - O’nun dostlarının adını yazıyorum dedi.

 - Benim adımı da yazdın mı? diye sordum.

 - Yok dedi.

 - Ben onlardan değilim. O’nun dostu da değilim. Ama dostlarının dostuyum dedim. Ben bunları söylerken bir melek daha geldi.

 - Tomara tekrar başından başla dedi.
 - Bunun adını tomarın başına yaz ki, O’nun dostlarının dostudur dedi.

İnsan Allah’a dost olamasa bile O’na dost olanlara dost olmaya çalışmalıdır.

 Bir Pir’e ;

- Ey Şeyh nereye gidiyorsun? diye sordular. Pir;

- Falan dergah’a gidiyorum ki orada dervişler vardır. Ben orada oturayım. Orada dervişlerin üzerine bir günde yirmi defa rahmet yağar. Bilhassa kaylule zamanı gidiyorum ki, gidip orada kaylule edeyim. Belki o rahmetten benim de üzerime yağar dedi. Bu manada Allah Resulü(as); Allah dostlarının anıldığı yere Allah’ın rahmeti iner buyurmuştur.

Evliyaullah’tan bazıları da şöyle söylemiştir;” Sen Onlardan geçin, kendini onlardan göster. Her ne kadar sen onlardan değilsen de onlarla beraber olanlarda onlardandır. O’na yapışmaya kadir değil isen, dostlarına yapış. Her ne kadar mertebede onlara yetişemezsen de, onlar sana şefaatçi olurlar”

Ey bu zamanda bin türlü derde duçar olmuş, kalbi kararmış, dünyanın muhabbetiyle kasavete düşmüş ve elinde her türlü nimet olmasına rağmen huzuru yakalayamamış insan. Ya da üç beş kitap okuyarak kendini büyüklerden zanneden, büyüklerle kıyaslayan amma onların sırlarından, aşklarından zerresini bile elde edememiş bedbaht nefisler. Bizleri huzur ve gönül sefasına gark edecek nimetler orta yerde dururken bunları görememek, görüp de istifade edememek ne büyük bedbahtlık. Bizler bu gün nefislerimizin kandırmasıyla kendi nefislerimizi tatmin etme mücadelesi verirken başımıza ne büyük dertler açtığını ve bizleri ne büyük nimetlerden mahrum bıraktığını ancak haşir meydanında anlayacağız.

 Bir dost kapısında kıtmir olabilmek el aleme baş olmaktan bin derece daha evladır. Ne demişler; geda(kıtmir-köle) gedalığını bilirse sultan da sultanlığını bilir.