Doğduğum, en güzel yıllarım diye adlandırdığım,çocukluğumu barındıran,büyüdüğüme tanıklık eden Sazcağızsuyu’yu anlatmakla işe başlayacağım. Sazcağızsuyu; Suçatı Kasabasına araba ile 20 dakika yürüyerek 1 saat uzaklığında 15 haneli bir mezra.Tarım ve hayvancılık bu mezrada yaşayanların gelir kaynakları.

Tertemiz havası,pınarları,ırmağı ve her türden ağaçları ile Sazcağızsuyu tam bir yaşam kaynağı.Gün boyu eksilmeyen,insanı üşütmeyen esintisi orda yaşayanlara can verir,hayata döndürür.Boğazında insan manzaranın keyfine varır. Saydaki mağaralarında hayat izi ararken mezarın sırtı ve hanyerinde akılda hep hazine bulma ümidi vardır. Hep bir masal gibi anlatıla gelen, mezarın sırtına adını veren olay; iki düğün ahalisinin mezarın sırtı denilen yerde karşılaşıp anlaşmazlığa düştükleri ve buranın bu ailelerin çoğuna mezar olduğu. O zaman düğün alayı ile birlikte taşınan çeyiz, altın vs buraya ölenlerle birlikte gömülmüş. Hazine arama isteği buradan kaynaklanır.

Bu on beş hane diye belirttiğim evlerden biri de bizim evdir. Dört kız ve üç erkekten sonra 12 Ağustos Cuma günü 1983’te ailemin sekizinci bireyi olarak dünyaya gelmişim. Adımı abim koymuş. Okuduğu ve çok etkilendiği romandaki kızın adından esinlenerek. O zamana kadar yaz kış aralıksız orada duran ailem ağabeylerimin okulları nedeniyle kışın kasabaya göç etmeye başlamışlar. Üç dört kiralık evden sonra kendi evimizi yapıp kışları kasabada kalmaya başlamışız. Çocukluğumda Suçatı denince aklıma hemen okul gelirdi. Ondan önce Sazcağızsuyu vardı. Yedi yaşına kadar en güzel günlerim orada geçti. Annemin yakaladığı serçeleri yeniden uçurmak, akşama kadar ark suyu ile oynamak, Selim ağabeyimle balık tutmak ve yarısını tutamayıp suya geri kaptırmak, arkadaşım Sultan ile yemişen toplamak, cevizler döküldükten sonra ceviz aramak, ağabeyimin arkadaşım ile bana yaptığı pancardan arabalarla akşama kadar aynı yolu binlerce kez koşmak, yedi kale ve yerden yüksek oyunu ne kadar da bıkılmaz gelirdi. Bunlar geride kaldı bir daha geri dönmemesine. Cahit Sıtkı Tarancı’da dönmeyen çocukluğunu ararken, çocukluk şiirinde;

“Afgan dedeye para saydım
sattı bana çocukluğumu
artık ne adım var ne yaşım
bilmiyorum kim olduğumu

hiç bir şey sorulmasın benden
haberim yok olan bitenden
şu bahar havası şu bahçe
havuzda su şırıl şırıldır

uçurtmam bulutlardan yüce
zıp zıplarım pırıl pırıldır
ne güzel dönüyor çemberim
hiç bitmese horoz şekerim”

demiyor mu? Belki de bende bu parayı gönüllü vereceklerdenim ama çocukluk gelmiyor.

Yedi yaşında ilkokula başladım. Elli kişilik sınıftan süper zeka olan Servet için on beş kişi seçilip başka sınıfa ayrıldığımızda hep öğretmenimle eşleşecek kadar arkadaşım vardı. Okulla ilgili ilk ve en beter anım akrabamızın oğlu olan Servet’in ben bu çirkin kızla oturmam diyerek ağlamasıydı. Benimle oturmadı gerçekten, ben Hakanla oturdum. Ve doğal olarak çirkinsin diye ağlamayan bu çocuğu sevdim. En son liseye giderken gördüm Hakanı, hiç yakışıklı değilmiş aslında. Ama o sıralar sorsaydınız gözümde bir numaraydı.

İlkokul üçüncü sınıftan sonra yeni arkadaşım Zehra ile sessizliğim yerini haylazlığa ciddiliğim şen kahkahalara bıraktı. Bu üç yılın bir anı yoktur ki Zehra ile benim için kötü geçsin. Ortaokul için bu şımarık, yerinde duramayan kızı, yani beni, Darende İmam Hatip lisesine gönderdi ailem. Üç yıl Darende’de Hacı Naciye Hanım kız öğrenci yurdunda kaldım. Üç yıl aynı binada birkaç merdiven ile okul, birkaç merdivenle yurt arasında gidip geldim. Güzel geçti diyemem yıllarıma. Bu üç yıldan aklımda arkadaş olarak Arzu ve Aslıhan, öğretmen olarak ta Nurettin Kösem ile Abdullah Murt kalmıştır.

Üç yıl sonunda Gürün lisesine kayıt oldum. Yeni ortama ve yeni arkadaşlara ayak uydurna konusunda bayağı zorlandım. Alan dersleri farklılaşınca lisede hissedilir derecede bocaladım. Arkadaşlarım Ayşe ve Meryem ve edebiyat öğretmenim kuddusi çolak’tan ayrılmak bana çok zor geldi.Lise bittikten sonra o hercai gönül yavaş yavaş kendini toplamaya yeltendi. Gerçek hayat başlamıştı. Sınav mağlubiyeti, yeniden ev ortamı hiçte kolay olmadı.

Okul bittikten sonra sazacağızsuyu hayatımda daha çok yer edinmeye başladı. Baharın çayır temizleme, güzün fasülye ayıklama, yazın kayısı yarma, ot bükme, buranın değişmez işleridir. Evimiz arkasında mezarlıkla aşağısında ırmak ve iki yanı topraklarla çevrilidir. Hemen yanındaki sıralı kavak ağaçları güneşin yüzünü bize göstermemeye kararlıdır. Önündeki şeftali ve elma ağaçlarıyla bütünleşmiştir. Ve kayısı ağacıyla kavaklar arasında bulunan hamak gün boyu boş kalmaz. Üç oda bir salondan oluşan evimizi güzel kılan tandır ve ayvanındaki ocağıdır. Günün ilk saatleri ile tutuşturulan ocakta çay, yemek birbirini takip eder. Ve esas burayı güzelleştiren annemin çiçekleridir.