HARMAN ZAMANI
   
        Bir gün önceki yolculuğumda o kadar yorulmuşum  ki, uyandığımda kuşluk vakti geçmek üzereydi. Yatağın içerisinde biraz daha sağa sola döndükten sonra kalktım.
Odanın kapısını açıp aralığa girdim. Kapının gıcırtısını duyan Gussü ebem: "kalktınmı oğlum" diye seslendikten sonra devam etti. "Biraz daha kalkmasaydın bende seni çağıracaktım, zarhalıktaki sininin üzerine  bir şeyler hazırladım onları ye de ırgata yemek götüreceksin "dedi. (zarhalık:kışlık yiyeceklerin konulduğu oda)

      Aralıktan zarhalığa geçtim ki sininin üzerinde peynir, kaymak, tavanın içerisinde beş kişiye yetecek kadar tereyağında pişmiş yumurta birde yufka ekmek.
İsteksizce sininin  başına geçtim. Gönülsüz gönülsüz bir kaç lokmayı zorla yedim ve sofradan kalktım. O zamana kadar ocaklıktan (ocaklık:yemek pişirilen yer) çıkmayan ebem yanıma geldi neredeyse hiç dokunulmamış yiyeceklere baktı. Sonra bana dönüp, yaşlılıktan iyice bükülmüş olan beline elini koyup güçlükle doğrulduktan sonra: "şu betine benzine bak bir deri bir kemik kalmışsın yeki oğlum biraz yüzüne kan gelsin "dedi. Söylenenleri dinleyen kim, öylecene odadan çıktım. Ebemin bu yaşlı haliyle bir ağıl dolusu sürüye, ahırdaki ineklere öküzlere, eşeğe ,ata nasıl baktığını yemlerini nasıl verdiğini, hele de 500 metre ilerideki kuyudan suyu çekip yaz kış demeden çatmayla eve getirip onca hayvanı nasıl suladığına hala aklım ermez.(çatma:ucuna iki kova bağlı omuza alınarak su taşımada kullanılan ağaçtan yapılmış bir araç) Ahırdaki eşeği çıkarıp kapının önüne getirdim. Üzerindeki heybenin  bir gözüne çıkına sarılmış  bulgur pilavını, öbür gözüne iki testi su ile ekmeği koyup, eşeğin üzerine bindim.

Önüme de bir bakraç yoğurt çorbasını alarak Seki denilen yerdeki tarlaya doğru yola koyuldum.
      Tarlaya vardığımda ırgatlar, ellerindeki oraklarla habire ekin deriyor ve küçük desteler halinde yere bırakıyorlar. Bu küçük desteleri başında bir yağlık (yağlık:oldukça büyük mendil)
,üzerinde eski bir ceket, içinde yakasız bir gömlek, onun üstünde bir yelek, altta paçaları düğmeyle iliklenmiş oldukça sağlam bir pantolon elinde dirgenle dedem. Çolak Hamit, hay hay oraya buraya konmuş küçük desteleri toplayıp büyük bir yığın yapmakta. Dedemin bu hali,beni şaşırttı. Dedemin bu halde tarlada çalışacağı hiç aklıma gelmezdi. Çünkü dedem bize genellikle kışın alnında beyaz lekesi olan, kahve renkli kuyruğunu topuz yapmış atıyla beraber gelirdi. Giydiği siyah şalvarı, diz kapağına kadar gelen çizmesi, başında altı köşeli şapkası, yeleğinin cebinde her zaman duran köstekli saati,elinde kamçısıyla gözüme çok heybetli görünürdü.

     Beni görünce elindeki dirgeni bir tarafa bırakan dedem bana doğru gelerek "geç kaldın oğlum adamlar acıktı" diyerek elimdeki bakracı alıp yere koydu bende aşağı indim. Dedem yapmış olduğu yığının gölgeli tarafına sofrayı hazırladı. Çalışanları çağırarak hep beraber yemek yemeye başladılar. Yılanhüyük'te tam harman zamanı. Kimi ekin deriyor. Kimi döven sürüyor. Kimi de dövülmüş harmanı savurup, samanla buğdayı birbirinden ayırmak için sabaha kadar rüzgar bekliyor. O zamanlar Biçer Döver nerede? Patos bile yok. Bütün dertleri yağmura yaşa kalmadan harmanı kaldırabilmekte. Dedem bir kaç defa  yemek için seslendiyse de, ben oralı olmadım elimdeki dirgenle sözde yığın yapmaya çalışıyorum ama gözüm biraz önce çayırlıktan geçerken gördüğüm döven süren çocukta. (Döven:Harmanda ekinlerin samanını ve danesini ayırmaya yarayan, öküz yada atla çekilen, altı kesici olması için sert çakmak taşlarıyla kaplanmış alet) Yemek bitip de çalışanlar işlerinin başına dönünce. Dedemin yanına yaklaşıp aşağıda döven süren çocuğu gösterip onun yanına gitmek istediğimi söyledim. Bana bakarak" orada ne yapacaksın" dedi. Bende o dönen şeye bineceğim dedim.Peki o zaman git deyince aşağı doğru koşmaya başladım. Dövenin yanına varınca yavaşladım. Hatta oraya oturdum. Benim oturduğumu gören çocuk, tam hizama gelince döveni durdurup, yanıma gelip konuşmaya başladı:
          -"Adın ne senin?"
           -Hulusi
         -"Hamit Emminin tarlasına giderken gördüm, torunu musun?"
          -Heye
         -"Dövene binmek ister misin?"  
          -İsterim.
        -"Önceden hiç dövene bindin mi?"       
       -Yok.Binmedim.
 ­­­­­-" Hadi öyleyse" diyerek yürüyüp dövene bindi. Bende ikircikli bir şekilde arkasından dövene binip  oturunca, döveni hareket ettirdi. Konuşkan biri olan Halil, hangi köyden geldiğimi,
kaçıncı sınıfa gittiğimi, kaç yaşında olduğumu, bizim köyün nasıl bir yer olduğunu öğrendikten sonra. Kendiyle ilgili merak edeceğimi varsaydığı şeyleri bir çırpıda sayıp döktü.
    Benimse gözüm ikide bir öküzlere dürttüğü uzun deynekte.
   -Elindeki  sopanın  adı ne?
   -"Meses"
  - Ne işe yarar ki?
 -" Öküzler harmandan çıkmak istediklerinde bununla dürterim, onlarda hemen geri aynı yerden dönmeye devam ederler" Dövenle ilgili sorduğum her soruya hiç yüksünmeden cevap veren Halil benim bu köyde ki en iyi arkadaşlarımdan biri olmuştu. Suçatı ileYılanhüyük arasında  fazla uzaklık olmamasına rağmen, iki yer arasında insanı şaşırtacak derecede fark vardı. Burada susuzluktan dolayı meyve, sebze yetişmiyor ama, buğday ,arpa, nohut, yulaf yetişmekte ayrıca da küçük baş hayvan yetiştiriciliğinde oldukça ileri seviyede. Çayırlıktaki bir kaç söğüt ağacı, sağda soldaki alıç ağaçlarını ve çalıları saymazsak hemen hemen hiç ağaç yok. Ayrıca burada insanlar içme suyuna da muhtaç. Okulun önünde Yaz'ın ip gibi akan bir çeşme ve birkaç yerde de su kuyusu. İklimi de bizim oraya nazaran çok sert. Ağustos ayının ortasında bile bazen bir fırtına çıkar ki zanedersin Kışın ortasındayız. Yılanhüyük'te en hoşuma giden zaman, akşama doğru Bahri,adaşım Hulusi, dayımın oğlu Güngör ve diğer arkadaşlarla beraber başta top olmak üzere çeşitli oyunlar oynadığımız zamanlardı.

     Dedem:Kızılburun'dan - Karadoruğa, Davulhüyük'ten - Sazcağız'a, Hüyüklüyurt'tan -Reşadiye'ye bütün köylüler tarafından tanınırdı. Ömürleri kimseye muhtaç olmamak için evde, ahırda, ağılda tarlada, dağda çalışarak geçen sert mizaçlarını altında yürekleri insan sevgisi ve yardım severlikle dolu, Anadolu'nun bu çalışkan,yiğit ve cömert insanlarına Allah'tan rahmet ve mekanlarının Cennet olmasını diliyorum.
                           
              HULUSİ TATAR
                         İZMİR