Yıldızlara Dokunmak…

İnsanoğlu, Bilgine sormuş:

“Sen ki bunca yıldır yaşarsın. İnsanların dertlerini dinlediğin, onlara çareler bulduğun söylenir. Benim öyle bir derdim var ki gezmediğim yer danışmadığım insan kalmadı. Doğrusunu söylemek gerekirse senin bana yardımcı olabileceğini de düşünmüyorum ama kıramayacağım insanların ısrarlarına dayanamadığım için kapına geldim.”

Bilgin, onun bu saygısızlığına aldırış etmeden her zamanki güler yüzlülüğüyle:

 “Ey insanoğlu hoş geldin. Derdin neyse dinlemeye hazırım.” demiş.

İnsanoğlu aynı tavırlarla başlamış anlatmaya:

“ Ben yıldızlara dokunmak istiyorum. Bunu o kadar çok istiyorum ki bu istek neredeyse tüm hayatımı etkiliyor. Gerçekleştiremediğimi ve gerçekleştiremeyeceğimi düşündüğüm her an mutsuzluğum daha da artıyor. Mutsuzluğum arttıkça içime kapanıyorum, çevremde olup biten her şey anlamını yitiriyor. Düşündüğüm tek şey: Yıldızlara dokunmak.” .

Bunun üzerine Bilgin sormuş insanoğluna:

“Peki bunu neden istediğini biliyor musun?”

İnsanoğlu:

“Biliyorum” demiş. “Ben çok başarılı biriyim. Her zaman başarılıydım. Hala öyleyim. Bundan sonra da başarısız olamam. Kariyerimin zirvesindeyim. Şehrin en zengin semtindeki en büyük evde oturuyorum. Çok güzel bir eşim var. Çocuklarım da çok zekidir. Bugüne kadar ne istediysem elde ettim. Bir gün evimin harika bahçesinde otururken densiz bir çocuğun futbol topu çiçeklerimin üzerine düştü ve onları mahvetti. Hemen gidip buldum o haylazı. Gerçi babası koşarak geldi. Neymiş efendim, özür dileyecekmiş. Ama ben yer miyim bu numaraları? patlattım haylazın suratına tokadı ki bir daha böyle bir şeye kalkışmasın. İşte ne olduysa o tokattan sonra oldu. O edepsizin babası, sert bakışları ve başını göğsüne bastırdığı oğluyla bana yaklaştı “Belki çok şeye sahipsin ama ne acı ki hiçbir zaman yıldızlara gerçek anlamda dokunamayacaksın.” dedi. O gün bugündür tek amacım yıldızlara dokunmak. Civardaki en küçük evde oturan o basit adam da dahil hiç kimse bana kafa tutamaz. Bana yardım etmelisin. Eğer biliyorsan yıldızlara nasıl dokunacağımı söylemelisin. Karşılığını fazlasıyla alacaksın.”

Bilgin, insanoğlunun son sözlerine içten içe kızsa da ona belli etmeden sorularına devam etmiş :

“Ey insanoğlu! Bizi diğer yaratıklardan ayıran özelliğimiz nedir biliyor musun?

İnsanoğlu:

“ Tabi ki biliyorum.” demiş. “En önemli özelliğimiz, düşünebilmemiz.”

“Peki” demiş Bilgin. “ Bu özelliğini en son ne zaman kullandın?”

İnsanoğlu susmuş. Bilgin devam etmiş.

“ Yani demek istediğim, en son ne zaman düşündün? Çiçek nedir?, Çocuk nedir?, Eş nedir?, İş ne içindir?, Sevgi nedir?, Saygı nedir?, v.s.

Hiç dönüp baktın mı kendine?.

Evet çok zenginsin. Kariyerinin zirvesindesin. Peki neden hiç arkadaşın yok?

Evet çok güzel bir eşin var. Peki sana hiç gülerek baktı mı? Ya da “günaydın” dedi mi?

Evet çocukların çok zeki. Önlerine gelen hiçbir soruyu kaçırmıyorlar. Her sınavda en yüksek puanı alıyorlar. Peki neden teneffüslerde yalnız dolaşıyorlar?

Evet harika bir evin, ve harika bir bahçen var. Peki neden bir gün olsun misafir gelmiyor o harika eve?

Ve daha bir sürü şey sorabilirim sana. Aynı zamanda bunların cevabını da verebilirim. Eğer o cevaplardaki şifreyi çözebilirsen yıldızlara da dokunabilirsin.”

Biraz önce sus pus olan insanoğlu bu son cümleyi duyunca birden heyecanlanmış ve:

“Hadi” demiş “Bir an önce ver şu cevapları. Yıldızlara dokunmak için sabırsızlanıyorum.”

Bilgin gülümsemiş ve devam etmiş:

“ Ömrün boyunca tek düşündüğün en iyi olmaktı. O kadar ki bunun için en yakın arkadaşlarını bile gözden çıkarabilirdin. Öyle de yaptın zaten. En iyi dostunun işini -hem de o işe çok ihtiyacı olduğunu bildiğin halde- elinden nasıl aldığını hatırlıyor musun? İşte o günden sonra arkadaşların sana güvenmez oldu. Bu yüzden yalnızsın.

Eşinle evlenmenin en önemli nedeni onun çok güzel olmasıydı. Aslında o seni seviyordu ama senin için bu önemli değildi. Önemli olan senin en iyiye sahip olmandı. Senin ilgisizliğin, sevgisizliğin yüzünden o da artık gülmüyor. Başlar da sana “Günaydın.” diyordu ama sen işinle ilgili haberlere o kadar kulak kesiliyordun ki onu bir kez olsun duymadın. O da artık söylemiyor.

Çocukların teneffüslerde yalnız geziyor. Çünkü sen onlara arkadaşlığın ne olduğunu öğretmedin. Anneleri öğretmeye çabaladı. Arkadaşları olsun istedi. Ama sen her seferinde “Siz ders çalışmalısınız. Diğer çocuklardan farklısınız.” diye azarlayıp çocukları eve hapsettin. Yalnız kalmalarında onların da diğer arkadaşlarının da suçu yok.

O harika evine bir tek misafir bile gelmiyor. Önceleri bir iki kez gelenler oldu ama senin o ukala tavırlarına dayanamadıkları için vazgeçtiler.

İnsanları sevmiyorsun. Dünyada sevilmeye, saygı gösterilmeye layık tek kişinin kendin olduğunu düşünüyorsun. Sadece istiyorsun. İstediklerin gerçekleştikçe daha da çok istiyorsun. Peki istediğin şeylere sahip olduğunda hiç şükrettin mi?

Bugün bir kaza geçirsen kaç kişi gelir ziyaretine hiç düşündün mü?”

İnsanoğlu:

“Yeter!” demiş. “Tüm bunları nerden biliyorsun? Kimsin sen?”

Bilgin:

“Ben, senin içinde unuttuğun insanlığınım.”  demiş. “Eğer böyle devam edersen yok olacağımı bildiğim için seninle konuşmaya; sana yıldızlara nasıl dokunulacağı konusunda yardım etmeye karar verdim.”

İnsanoğlu önce biraz düşünmüş. Sonra:

“Anladım demiş. Sana çok teşekkür ederim. Seni bir daha ihmal etmeyeceğime emin olabilirsin. “

Bu sözlerin üzerine Bilgin ortadan kaybolmuş. İnsanoğlu bir anda kendini yatağında bulmuş.

Yavaşça kalkmış ve eşinin yanağına bir öpücük kondurmuş. Eşi uyanmış şaşkın şaşkın bakarken, “Günaydın” demiş insanoğlu. Ve eşi ona gülümsemiş. Sonra kalkıp çocuklarıyla birlikte harika bir kahvaltı yapmışlar. Kahvaltıdan sonra çocuklarını alıp gezmeye çıkarmış. Dönüşte 3 tane top almış. Çocuklar sormuş:” Biz iki kardeşiz. Neden 3 tane top aldık?”.

İnsanoğlu konuşmadan yürümeye devam etmiş. Civardaki en küçük evin önüne gelince durmuşlar. Evin bahçesinde oturan çocuğa yaklaşmış insanoğlu ve elindeki topu uzatarak, hediyeyi kabul edip geçmişte yaptığı şey için kendisini affetmesini istemiş. Çocuk hemen gülümsemiş. O ve diğer çocuklar bahçede oynarlarken babaları da birlikte hoş bir sohbete dalmışlar. Akşam eve döndüklerinde insanoğlu son bir işi daha olduğunu hatırlamış. Geçmişte kırdığı tüm insanları tek tek arayıp özür dilemiş. Yıllardır hiç aramadığı neredeyse seslerini bile unuttuğu anne ve babasını da aramış. Düzelttiği her şeyde biraz daha rahatlayan insanoğlu. En çok da anne babasının sesini duyup onların duasını alınca rahatlamış ve kendi kendine bir daha eski hataları yapmayacağına dair söz vermiş…

"Peki yıldızlara dokunabildi mi?" diye bir soru gelebilir aklınıza.

Elbette dokundu. Hem de bir değil binlerce, milyonlarca yıldıza dokundu.

Yıldızlar sanıldığı kadar uzak değildir insanlara. Bazıları yanı başımızdadır hatta. Ama biz başka şeylerle o kadar meşgulüz ki onları göremiyoruz.

Bir çocuğun gülüşündeki, bir çiçekteki, bir “Günaydın” daki, bir " Nasılsın?"daki v.s. milyonlarca yıldızı fark edemiyoruz.

Hayatımız boyunca dokunabileceğimiz tüm yıldızları fark edip kıymetini bilmemiz dileğiyle…

                                                                Ayşegül ERGİN

                                                                Temmuz/2008

 Not: Yazıda geçen karakter sadece bir örnektir. Tabi ki iyi şeylere sahip olan herkes hırslarının esiri değil