KAVGALAR VE ÖLÜM

        Belki kendisi etti,belki de gururu.Büyük bir maddiyata sahip olmasa da kendine değer veren,yücelten kişiler olmasa da onun kocaman bir tuvali, fırçası ve zorla elde ettiği başarıları vardı.

        Gurur, onu daima yüceltti,bu onlarca yıl sonra anlaşılsa da.Onu herkes ruhuyla tanıdı, bazen ayçiçekleriyle ,kargalarla ,bazense tek kulağı kesik kafasıyla .Görenler hayret etti.”Deli mi bu adam” dediler.

         Fakir olmasından hiç rahatsızlık duymadı.Aksine helal kazanç sağlamanın mutluluğuyla başı  dik dolaştı her zaman.Bazen alacakaranlıklar yaşadı.Kocaman ağaçlarla yıldızları bütünleştirdi. Bize sarıyı öğretti bir de lacivert geceyi.

         Onun sayesinde yıldızlara uzun uzun baktım. Bir gece görmek istedim onun gördüğünü. Kapadım kulaklarımı,göz kırpmadan baktım onlara.Daha çok parladılar.Ben de gördüm onun gördüğünü,derinden bakınca.

          Güneşi anımsatan ayçiçekleriyle içimi yaktı her zaman. Boyunlarını bükmüşlerdi ağırlıklarından. Kendisi daima olgundu.Başı havada değildi.Bazen güneşe ulaşmanın mutluluğuyla kaldırsalar da başlarını ayçiçekleri ,o hiç kaldırmamıştı başını.Çok mutlu olsa da….

           Bir gün de  sadece kendisine baktım.Yüzünde çizgiler belirmişti artık.Ama o kadar da yaşlı değildi.Bakışları ilk başta kimseyi etkilemese de beni etkilemişti.Yılların verdiği yorgunluk ,acı,çile,haksızlıklar nedendi bu bakışlara.Bir de tek kulağının kesik olması etkilemişti beni. İçten içe kendini yemişti  ama kimseye zarar vermemişti.

           Yaşamasına tek neden ruhuydu.Bunu tabloları da destekliyordu.Her fırça izine bakınca geçmişini anımsatıyordu.Evet yaşamasına tek neden SANATTI.Bir zaman geldi ki ,götüremedi bu kadar acıyı.Sanata saygısı olmayan insanlara dayanamadı.Bir defa kesse de kulağını, dindirmemişti acısını.Zaten bu yaşamın da tadı kalmamıştı,uğruna yaşadığı sanata da istenilen değer verilmiyordu artık.Ama o bir sanatçıydı,herkesten farklıydı.Hangi insan tuvale, yıldızları ağlamaklı çizebilirdi?Kim bencilliğe hayır derdi o devirde…?

           Kendisine arkadaş bir tek kargaları bulmuştu.Onlar gibi işe yaramaz,ortada dolaşan serseri gibi hissediyordu kendisini.Bir gün geldi ki;

“Bu serserinin ölme vakti geldi.”dedi ve sıktı kurşunu beynine.Sonsuzluğa bıraktı kendini. Geriye ne mi bıraktı?

           ONLARCA BİTMİŞ TABLO VE KOCAMAN BİR İSİM  VAN GOGH

EBRU TAKCI