KOMŞUMUZA DA VERELİM DAHA UZAKLARA DA

     Dünyadaki tüm insanları doyuracak kadar yiyecek olduğu halde, gözü aç olan insanları doyuracak hiçbir yiyecek henüz yetiştirilememiş. Anadolu yarım adasında, uzak yakın başka diyarlarda atalarımız fakir, fukarayı rencide etmeden onların onur ve haysiyetlerini kırmadan yardım etmek amacıyla çok çeşitli yöntemler geliştirmişler. Bunlardan bir tanesi askıda ekmek yöntemi, bu yöntemle şehirlerde aç insan asla olmazmış. Çünkü şehrin çeşitli yerlerine bir torba içinde asılan ekmeklerden aç olan yiyeceği kadar ekmeği alır karnını doyururmuş. Başka bir yöntem de ise yine şehrin belli yerlerine hali vakti yerinde olanlar tarafından para bırakılır, İhtiyaç sahipleri sadece kendine yetecek kadarını alır gerisini başka muhtaçlara bırakırlarmış.

    Bizlere bırakılan bu tarihsel kültürün nasıl yok edilmeye çalışıldığını bir düşünelim. Televizyonlarda yayımlanan değişik programlarla bizim değerlerimizin maksatlı bir şekilde ortadan kaldırılmaya çalışılıyor. Tema vakfının kurucuları arasında bulunan ve yine bu vakfın başkanlığını yapmış olan Hayrettin Karaca Bey bir sohbette aynen şunları söylemiş.

       “Şu yaşadığımız fani dünyada insanlar iki bölüme ayrılmış durumda. Birinci bölümde karnı aç olan insanlar, diğer bölümde gözü aç olan insanlar.”Evet bu tespite katılmamak mümkün mü? Gelin gözü aç olan insanları elimizin tersiyle bir kenara itelim, bütün gücümüzü, dikkatimizi karnı aç olan insanlara yönlendirelim. Çocukluk yıllarımızda köyde hem varlıklı hem de yoksul aileler vardı. Ama oynadığımız oyunlar, giydiğimiz giysiler, yediğimiz yiyecekler hep aynıydı yani eşittik.

        Gösterişten uzak, sessizce muhtaç olan komşunun eksiği, gediği elden geldiği kadar hali vakti yerinde olanlarca giderilirdi. İşte bu bizim kültürümüzdü. Bu kültür küçük yerleşim yerlerine hapsolup kalmasın gittiğimiz yerlere yaşadığımız şehirlere de bu hasletlerimizi yayalım.

         Geçenlerde bir balıkçı dükkânının içinde büyük posterler halinde asılmış üç kare fotoğraf gördüm. Afrika’daki bir ülkede çekilmiş bu fotoğraflardan, birincisinde neredeyse açlıktan kemik yığını haline gelmiş, çaresiz gözlerle karşısına bakarak, bir yere ulaşmak için yerde sürünen siyahî bir insan, hemen yirmi metre kadar arkasında da bir Akbaba. İkinci fotoğraf karesinde o insan ancak birkaç metre sürüne bilmiş ama Akbaba üç metre yakınına kadar yaklaşmış. Son karede ise artık o sürünen insanın kımıldayacak mecali kalmamış, maalesef Akbaba o insanı...

     Bu sürünen insan nereye gitmekteydi? Yine bu kareleri çeken kişinin fotoğrafların altına yazdığına göre iki yüz metre kadar ileride bir yardım kuruluşu varmış oraya ulaşmak için çabalıyormuş.

           O fotoğrafçı bir kap yemek için sürünen kişiyi kucağına alıp yemek dağıtılan yere ulaştırsa bir insanın hayatını kurtaracak ama o bunu yapmıyor. Aç gözlülüğünü, vicdansızlığını, hasisliğini gösteriyor ve o insana yardım etmiyor.Bir insan ancak vicdanı öldüğü zaman bu kadar pervasız olabilir. Maalesef modern Dünya denilen yerdeki insanlarda  çekilen bu fotoğrafları dünyada yılın fotoğrafı seçiyorlar. Tabiî ki bu fotoğrafları çeken kişi de epey bir dünyalık elde ediyor. Daha sonraları bir parça ekmek için sürünen insanın çaresizce ona doğru bakışı bu fotoğrafçının aklından bir türlü çıkmıyor. O yalvaran bakışlar fotoğrafçının gözleri önünden asla gitmiyor.Sonunda bu duruma daha fazla dayanamayan fotoğrafçı intihar ediyor. Dünya’nın herhangi bir yerinde açlıktan ölen insanların sorumluları kimler?

            Sınırların kalmadığı şu ekonomi dünyasında insanları sömürüyorlar kendimizi kullandırtmayalım. Tüketim toplumu olmaktan uzak duralım. Yaşamak için yemek ve içmek en doğal hakkımızdır ama yediğimiz ekmeği, içtiğimiz veya kullandığımız sularımızı israf etmeyelim. Unutmayalım ki bizlerin fazla alıp çöpe attığı ekmeği, çeşmeleri açık bırakarak boşa akıtılan suları bulamayan, Dünya’da milyonlarca insan var. Çılgınca tüketim hastalığına yakalananların bu hastalığın farkında olmadıkları görünüyor, bu konuda azda olsa etrafımızda farkındalık yaratmaya gayret edelim.

HULUSİ TATAR

İZMİR