Not: Sizden küçük bir ricam var: Lütfen bu yazıyı okumadan önce; hayatı, şoför mahallinde kişinin kendisinin oturduğu bir araba olarak hayal edin…

                                                           SİZİN ARABANIZ HANGİSİ?

                Etrafınıza bir bakın. Ne kadar çok araba var değil mi? Kimi eski, kimi yeni, kimi kırık dökük, kimi sapasağlam ama ne kadar çok… Arabaların kaderi şoförlerin ellerindedir aslında. Aynı özelliklerde yepyeni , pırıl pırıl iki arabayı tamamen zıt karakterli iki şoförün eline verelim. Bakalım neler olacak…

         1.Şoför:

         Onun arabayı mahvedeceği  biner binmez kapıyı çarpışından bellidir zaten. Araba istediği kadar güzel olsun o beğenmez. Hep eksik yanlarını görür. Hiç olmadı “Rengini sevmedim kardeşim!” der çıkar işin içinden. Ona göre kendi kullandığı aracın yolda takıldığı engeller de aracın suçudur. Kendinde hiç kusur aramaz. Arasa da göremez. Etrafta olan biten her şeye bağırıp kusur bulmaktan kendi iç sesini duyamaz çünkü.  Bu şoförümüz yalnız kendini mutsuz etmekle de kalmaz tabi… Ona emanet edilen aracı o kadar kötü kullanır ki aracı paylaştığı ailesi ve arkadaşlarını da mutsuz eder.  Bilindiği gibi şoförümüzün gittiği yollar da yalnız kendi arabasına ait değil; o yolları diğer insanların arabalarıyla ortak kullanmak zorunda. Ama tahmin edeceğiniz üzere bizimki tüm yolların yalnız kendisi için olduğunu düşünür ve hiçbir kurala uymadan yoluna devam eder. olmadık yerde gaza basar. en keskin virajlarda sollama yapar. Belki de hiç tanımadığı insanların arabaları onun hataları yüzünden mahvolur. Şimdi soruyorum: Böyle bir şoför yüzünden arabası mahvolan siz olsaydınız ne yapardınız?

         2.Şoför:

         O arabasına gözü gibi bakar. Onun kendine emanet edildiğinin ve emanete hıyanet edilmemesi gerektiğinin bilincindedir çünkü. Her sabah uyandığında böyle bir arabaya sahip olduğu için şükreder. Kapılarını dikkatle açar. Ailesi ve arkadaşlarıyla seve seve paylaşır arabasını; çünkü sevdikleriyle birlikte olduğunda daha keyiflidir araba sürmek onun için. Farkındadır arabanın daha iyi olması için bakıma ihtiyacı olduğunun ve hiç aksatmadan yaptırır bakımını. Arabasında bir hasar meydana geldiğinde elinden geldiği ölçüde kendi tamir eder. Elinden gelmeyecek şeylerde ustasına başvurmaktan çekinmez. Bilir çünkü her şeyi daha iyi bilen tecrübeli birilerinin olduğunu. Diğer şoförümüzün aksine bu şoförümüz, kendine ve çevresindekilere saygılı olması gerektiğinin de farkındadır. O yüzden başka insanların arabalarıyla ortak kullandığı yollarda onlara zarar vermeden yol almaya özen gösterir. Gereksiz yere hız yapmaz.  Hatalı sollama yapmaz. Tedbirli davranır ve sonunda da sağ salim varır gideceği yere. Yine soruyorum: Diyelim ki kendi arabanızla yol alırken bir yerde takıldınız. İstemez miydiniz bu şoförümüz gibi bir yol göstereniniz olsun?

         Bazı arabalar vardır hurdalıklarda çürümeye mahkum. Bazıları da vardır ki müzelerde sergilenir. Sonuçta bu arabaların biri hurdalığa gitti. Diğeri ise müzede sergileniyor. Sizce hangisi nereye gitti? Peki siz nasıl bir arabanız olsun isterdiniz?

Siz hangisini seçersiniz bilmem ama benim hepimiz için ufak bir dileğim var:

         Umarım sahip olduğumuz arabalara iyi bakarız. Umarım yollarda karşımıza çıkan diğer araç sahipleriyle birbirimize saygılı oluruz. Ve umarım yolumuzu tamamladığımızda  arabalarımız müzelerde sergilenir. Önünde de şöyle bir açıklama:

 “Bu araba …./…. Yılları arasında , ……..Bey/Hanım şoförlüğünde sayısız engel aştı.Bu engellerin kimi kolay kimi zordu; Kiminde ağladı kiminde güldü ………Bey/Hanım. Ama yolunu tamamladığında yüzünde bir gülümseme vardı. Sanırız bu gülümseme kendinden sonrakilere nasıl araba kullanılacağı konusunda doğru örnek olabilmenin verdiği rahatlıktan kaynaklanıyordu…”

                                                                                                                                          Ayşegül ERGİN