YALNIZLIK ve MUTSUZLUK

Yalnızlık için gerekli olan tek şey;

Müsterih bir vicdandır.

Müsterih bir vicdan kadar iyi bir arkadaş yoktur

Kişi kendi kendine kaldığında

Yalnızlık,

Bu hayat hakkında kendisine söylenenlerden bir türlü tatmin olmayanlar için mutlak gereklidir. Kendine söylenenlerden bir türlü tatmin olmamak ise,

Gerçekten yaşamış olabilmek isteyen mutsuzlar için

Belki de mutlu olabilmenin tek şartıdır.

Mutsuzluk mutlak yaşanmalıdır

Gerçek bir mutluluk tadabilmek için.

Aksilikler bağlar bizi hayata.

Mutsuzken ürettiklerimizi tüketiriz mutluluklarımızda.

Ve mutluluk temel olarak bir şey tüketebiliyor olmaktır.

Mutluluğumuzun niteliğini

Ne denli mutsuz olabildiğimiz

Ve mutsuzluk anlarımızda yaptıklarımız belirler.

Mutsuzluk anlarını salt duayla savuşturmaya çalışmak

Ve neticede zuhur eden sadakayı sonuç saymak

Meseleyi hiç de anlayamamış olmaktır.

Aslında işin temelinde, sürünün içinden ayrılmaya karar verebilmek var. Belki sürünün güzergâhı, güvenli, sakin bir yere götürür sürüyü. Ancak sürünün hiçbir mensubu, yolculuğun sonunda kendisini asla doymuş hissetmeyecektir.

(Tarih bilimi bir bakıma sürüden ayrılanların biyografisidir. Zaten sürülerin güzergâhını belirleyen, zamanın bir noktasında kendisinden ayrılanlar değil midir?

Toplulukların düzeyinin, büyük oranda, kendisinden (sürüden) ayrılanların sayısıyla paralel olduğunu düşünürüm).