SON GÖREV BÖYLE Mİ OLMALI?

     Hepimizin malumu sudur ki: Bu dünya hayatı geçicidir. Her canlı mutlaka ölecek ve öldükten sonrada ahiret hayatı başlayacak.

     Yer bir caminin avlusu. Avlunun baş tarafında bir musalla taşı üzerinde bu dünyadaki hayatını tamamlamış, ahiret hayatına başlamak için cenaze namazının kılınmasını bekleyen bir cenaze.      

     Bir tarafta sessiz sessiz biri birlerine sarılıp ağlaşan cenaze sahipleri, bu tarafta camii çıkışı cemaat cenaze namazını kılmak için sesiz ve vakur bir şekilde cenazenin bulunduğu yere doğru ilerliyor. Acının, hüznün, çok değişik düşüncelerin iç içe geçmiş olduğu hüzün dolu bir ortam.                               

      Öbür tarafta ise, belli ki cenazeyi veya yakınlarını tanıyanlar gelmiş küçük topluluklar, halinde aralarında konuşuyorlar. İşte bu topluluklar içerisinde yaşları 40 çoktan aşmış adamlar kendi aralarında şakalaşıp gülüşüyorlar. Gülümsemiyorlar geçekten yüksek sesle konuşup gülüşüyorlar. İçlerinden birisi çıkıp da arkadaşlar burası bir cenaze töreni buranın havasına uygun davranalım demiyor.

      Kendimizi bir an için lütfen, cenaze sahiplerinin yerine koyalım. Bize karşı böyle bir şey yapılsa o münasebetsiz davranışta bulunanlar hakkında ne düşünür, kendimizi nasıl hissederiz? Acaba bu olumsuz davranışlarda bizde de biraz suç yok mu? Belli bir yaşa gelmiş çocuklarımızı yanımıza alıp bu gibi törenlere götürerek buralarda nasıl davranılacağını yaşatarak öğrettik mi?

        Diğer dinlere mensup insanların cenaze törenlerinde nasıl sessiz ve belli bir düzen içerisinde görevlerini yerine getirdiklerini televizyonlardan izliyoruz.

      Ebediyete intikal etmiş olan zata gösterilmesi gereken saygıyı bir tarafa koyalım. Biri birine sarılıp ağlaşan insanların, acılarına ortak olarak onları teselli etmeye çalışıp üzerimize düşen insanlık görevini de bir tarafa koyalım.

      Ya kendimize olan saygımız ona ne oldu? Onu da mı kaybediyoruz?

HULUSİ TATAR