Sivas’ın Kutup Yıldızı Ali Şahin Canozan

 “Dostlar kınamayın aşık olanı

İnsanı şaşıran sevda değil mi?

Söyleyin, sözümün var mı yalanı

Dağlardan aşıran sevda değil mi?

**

Kaç aşık, bu yolda böyle ağladı

Hepsinin kavuşmak yâre maksadı

Mecnun’u Leyla’yı masum Ferhad’ı

Yollara düşüren sevda değil mi?

**

Ben de giydim bu ateşten gömleği,

Namertlik sayarım bundan dönmeyi

Kabullendim yâr yolunda ölmeyi

Ali’yi pişiren sevda değil mi?”

Kimileri kutup yıldızı gibidir. İnsanlar onlara bakarak yönlerini tain ederler. Milletlerin karanlık zamanlarda halk kahramanları olduğu gibi, aydınlık zamanlarında da kahramanları vardır. O insanlar her zaman hayatın çetrefilli şiirini yüreklerinin en nadide yerlerinde saklamışlardır. Onca yığınları aşk ateşiyle pişirdikten sonra, kendileri de o ateşle pişmişlerdir. Çoğu zaman, gönüllerde ki karanlığa mum yakmışlar, bazen de kendileri eridikçe etraflarında binlerce fidan boy vermiştir...

**

Ne bir alkış, ne de şâşâlı salonlarda iltifat beklerler. Yalnızlığın en erdemli düşlerini, şehrin kalabalıklarından ansızın çalarlar. Bakmasını bilenlere, puslu havada yol gösterirler. Kesinlikle önden gitmezler. Sadece ışığı öne tutarlar. Heybelerinin, yalanla, dolanla, gösterişle dolduğu günümüz insanlarını, gül bahçesinde bülbülle söyleşmeye davet ederler...

**

  ...Lise yıllarımda tanıdım Ali Şahin hocamı. Bin bir çelişkinin beynimde otağ kurduğu, buhranlı bir zamanımda, acemi kaptanlara yol veren deniz feneri gibi önümü aydınlattı. İçimde gizliden gizliye yön arayan ırmakların coşkusunu, dizginlemişti birden bire. Otuz kırk kişinin bulunduğu bir sohbet ortamıydı onu ilk gördüğüm.

Bir yeniçeri gibi hayata karşı asi, yanlışlara serdengeçti gibi gözü karaydı. Damarlarının her zerresine, memleket sevdası hükmediyordu. Dakikalarca birlik ve beraberliğin ne denli kutsal olduğundan bahsetti. Onca kalabalık sus pus olmuş, birden bire sözü alan bu heyecanlı adamı dinliyordu. Konuşuyor, konuşuyor, konuşuyor... Sözlerine şiirle devam ettikçe içimdeki ummanlar sanki menzilini bulmuşçasına sukuta eriyordu...

**

Onun ağzından çıkan her söz, kalabalığın yüreğine nakış nakış işleniyordu. İçime, incecik bir huzur dolmuştu o gece. Aradığım kutup yıldızının, O olduğuna karar verdim. Ne zaman başım sıkıştıysa, ne zaman bıktıysam hayat denen tiyatrodan, hep onun yanına koştum. Bazen beni bir roman kahramanıyla tanıştırdı. Bazen gizemli bir padişahın sarayına konuk etti. Çoğu zaman da Sivas’ın yitik kahramanlarının, iç burkan hikâyeleriyle gözlerimi yaşarttı...

 **

 Sivas aşkının, bir insan da bu denli belirgin olduğuna ancak onda rastlayabilirsiniz. Yavuz Bülent’te Sivas’ın şiirini soluklayabilirsiniz. Ahmet Turan Alkan’ın Altıncı Şehir’inde geçmişin gizeminde dolanabilirsiniz. Ali Şahin de ise nüktenin, heyecanın, aşkın, deliliğin ve vefanın kaynağına varırsınız. İçtikçe avuç avuç, bambaşka bir insan olup karışırsınız kalabalıklara...

**

Nerede bir kültürel etkinlik varsa muhakkak onun parmağı ordadır. Ya sunucudur, ya yönetmendir, ya da bir kenarda coşkulu dinleyicidir. Mutlaka ama mutlaka o hep vardır. Perdenin önü veya arkası hiç fark etmez, O ordadır. Bazen Baybutlu Zihni, bazen Kadı Burhanettin, bazen A. Kutsi Tecer, bazen de Ahmet Süheyl Ünver olur...

**

Köylerden Sivas’a okumaya gelenlere yol gösterir, kalacak yer temin eder. Nerde birkaç kişi oturmuş konuşuyor, muhakkak sohbete dalar, ülkemizin güzelliklerini edebi bir dille sunuverir gönüllere.

Akademik çalışma yapan herkes mutlaka ona uğrar. Hiç kimsede bulunmayan kitaplara onda rastlanır. Onca yığınların umarsızlığına inat, O bir deryadır. Hem de bütün balıklara bağrını açan bir derya...

** 

Nedense anlayamadı Sivas onu. Zaten o da hep kaçtı anlaşılmaktan. Kalabalıklarda, yalnızlığın en erdemli şiirlerine eşlik etti yıllarca... 

Kapımızın önünden şelâle akıyorken, kovalarımızı niçin doldurmuyoruz?.. Ya, ah vah demeden kayıp giderse yıldızlar avuçlarımızdan. Ya şehrin ayazında, kalenin en tenha yerinde şiir okuyanımız kalmazsa? İşte o zaman öksüz kalmaz mı bu Sultan Şehir? Oysa yıldızlar kaymadan güzeldir. Haydin, kaymadan yıldızlar,  dileklerin en güzelini salalım. Cılız gözeler gibi bitip kaybolmadan, bu şehrin deryasına varalım...

                                                                                                       Osman ÇELİK