Elbette ki başımızdaki musibetlerin meydana gelmesine tesir eden yüzlerce etken vardır. Bunların içinde en önemlisinin “dış mihraklar” olduğuna ben de inanıyorum. Bizleri böylesine aymaz, böylesine uyur gezen yapan çok ciddi bir tarih süreci ve dış kaynaklı bir kültür dejenerasyonu var. Ancak şu var ki “dış mihraklar” adında da anlaşıldığı gibi “dış”tırlar ve doğaları gereği gibi davranmakta bize düşmanlık etmekteler. Bizim yapmamız gereken düşmanlarımızın ahlaksızlığından sızlanmaktansa, onların üzerimizdeki olumsuz etkilerini bertaraf edecek yolları aramamızdır. Biz can verirken düşmanlarımızı en ağır şekilde eleştirmemizin ve onların ahlaksızlığına işaret etmenin bizlere bir fayda getireceğini sanmıyorum. Onları etik davranmaya ikna edemeyeceğimize göre onlarla mücadele edebilmenin yollarını aramalıyız. Örneğin canımızı sıkan ve milli çıkarlarımıza alenen ters ve düşmanca davranan bir ülkenin ithal malını yakmaktansa, o malın ikamesi bir ürünü milli imkanlarla üretebilmenin yollarını arasak sanki daha sert bir tepki vermiş oluruz. Zira o esnada yaksak bile o ürüne mutlaka ihtiyacımız doğacaktır. Ha ondan almayıp başkasından alabiliriz ancak ikame ettiğimiz ülkenin de dostluğunun garantisini nereden alabiliriz ki! 

          Ve sonra bizi eleştirenlere karşı takındığımız şu keskin düşman ve fevri tavır bize bir fayda getirmedi ve eminim getirmeyecekte. Eleştiriyi yapan düşmanca bir niyet beslese dahi eleştirideki gerçeklik payını alıp, yakaladığımız gerçeklik payı üzerine olumlu değerler üretebilir eleştiriye konu aksaklığı düzeltme yolunda bir adım atabiliriz ve bu tavır milli çıkarlarımıza daha fazla hizmet edebilir. Bize devamlı iyi ve kahraman olduğumuzdan bahseden kimselerin dost olduklarına katiyen inanmıyorum. Zira biz hatasız değiliz ki başımızda ciddi sorunlar var. Bizim problemimiz ne denli kahraman olduğumuz değil. Onu zaten hepimiz biliyoruz. Bize huzursuz olduğumuz konuların kaynağını işaret eden yada çözüm yolunun sunan aydınlara ve düşünürlere silah kadar petrol kadar ve hatta daha fazla ihtiyacımız var.

       Ortak kültürün ortak tarihin çocuklarıyız. Çıkarlarımız aynı doğrultuda. Bizim birbirimizi sevme sebebimiz kafa kağıtlarımızdaki “Türk” ibaresi değil, kutlu gelecek hayalleri içindeki ortak çıkarlarımızdır. “Tek tekken hiç sevmediğimiz insanları bir araya gelince” gereğinden fazla ve işe yaramaz bir şekilde sevmeyi milliyetçilik olarak saymaktayız. Oysa ki milliyetçilik daha ziyade bir ortak çıkar meselesidir. Ve aynı dili konuşuyor olmak aynı bayrak altında, aynı devlet  ve topraklar üzerinde yaşıyor oluşumuz, akraba oluşumuz, ortak çıkarlarımızın dayanağı ve kaynağıdır. 

          Düşerken gösterdiğimiz ortak hareket etme hünerimizi, sorunlarımızı teşhis etmek bu teşhisler üzerine çözümler üretmek ve ürettiğimiz çözümleri hayata geçirmek ve nihayet müreffeh bir toplum olabilmek ülküsünde de gösterebilmeliyiz. Aptalca davrandığımız hususları kendimize itiraf etmemiz, aptallık değil, bilakis aptallıktan akıllığa geçişin ilk aşamasıdır.
Başımızda tatsız durumlar var. Bunu hepimiz biliyoruz. Çünkü bir çoğumuz yaşadığımız hayattan memnun değiliz ve çözümler arıyoruz. Bence çözüme kendimizden başlamalı, önce kendimizi düzeltmeli, ve düzeltilmiş yetiştirilmiş kişiliklerimizle teşkil edeceğimiz milli birlik beraberlik ve gücümüzle hep birlikte bizi huzursuz ve mutsuz eden meseleleri halletme yoluna gitmeliyiz. Ama sıralama da ilk sıra bize ait. İlk düzeltilecek aksaklık bu milleti meydana getiren bireyler yani teker-teker bizleriz. Olumlu bireylerin genel nüfusa orantısının toplumun gelişmişlik düzeyini belirleyeceğini unutmamalıyız. 

          Başımızdaki sıkıntıların tek ve en büyük sorumlusu bizleriz. Düşmana düşman olduğu için kızmakla geçirdiğimiz seneler bize ne getirdi düşmanlarımızın palazlanmasına imkan sağlamaktan başka. O zaman bence herkes bu felaketteki payını görmeli ve işe o noktadan başlamalıdır. 

          Bilinçli birer kar tanesi olabilmek, bir araya gelip üç kıtaya hükmetmekten daha zordur. Ve biz tarihin zoru başaran çocukları, bunu başarabiliriz. Ve dünyada ki egemen adaletsizliği yaşımın coşkunluğuyla söyleyebilirim ki ancak güçlü bir Türk egemenliği hizaya getirebilir. Bizim güçlü veya güçsüz oluşumuz sadece kendimizi değil dünyanın bu coğrafyasını da çok yakından ilgilendirmektedir. 

          Bilek gücümüz ve şimdiye kadar hileler için kullandığımız aklımızın erdem çizgisinde buluştuğunun hayal etmek en kutlu eğlencemdir. Ve bunun olabileceğine inancım da tamdır. Çünkü bizler sürpriz değişikliklerin mucizelerin insanlarıyız. Bizler için tarih okumaktan ziyade okunası tarihler yazmak vardır. Ve çocuk ruhlarımız yeter ki gerekli esin kaynağını bulsun…

          Ve sonuç olarak, yapmamız gereken ilk ortak hareketin özeleştiri olduğuna inanıyorum. Özeleştiri bizi refaha çıkartacak bütün sıkıntılarımız giderecek demiyorum. Ancak özeleştiri yapmanın, bizleri daha güçlü kılacağını, gözlerimizi açacağını ve bizi asıl sorunlarla onların çözüm kaynaklarına götüreceğini düşünüyorum. Tarihe baktığımızda, üzerinde yaşamakta olduğumuz bu toprakların bize çok pahalıya, çok cana, çok göz yaşına ve acıya mal olduğunu görüyoruz. Hiçbir millet zannetmiyorum ki yaşadığı topraklar için bizim kadar bedel ödesin. Ve yine hiçbir millet bizim kadar bunca hoyrat davranmıyordur yaşadığı topraklara ve bin bir güçlükle kurduğu devletine.  Sahip çıkmamız gereken çok şey var. Ve bunca çok şeye, ara-sıra bir araya gelip bağırıp çağırmakla sahip çıkamayız. Bence şimdilik düşmanı boş verip biraz kendimize bakalım. Yumuşak karnımızı, zaaflarımızı, hatalarımızı, bizi böylesine kişiliksiz yapan sebepleri bulup bunları açık yüreklilikle kendimize itiraf edelim. Bu yüzleşme müthiş bir süratle çözümü de yanında getirecektir.