DEDEM GOFRET VE BEN

Virgülü bilerek koymadım desem birkaç sene önce TRT ekranlarındaki diziden bahsetmeyeceğim anlaşılır herhalde… Kendi dedemden bahsedeceğim biraz, izninizle. Ali Hoca‘dan. Köyde kulağına ezan okumadığı sayılıdır, düğününde derneğinde dua etmediği de… Bu sebepten tanıtmayacağım öyle uzun biyografiyle, tanırsınız..

İsim koyma demişken, birkaç gün önce ismini koyduğu çocuğun abisini çeşme başında görüp de "Aferin ……..amma da büyümüşsün" dediği fıkra gibi dillerdedir, duymuşsunuzdur.

Babaannem ne kadar karizmaysa, dedem de o kadar bizim gibiydi, yada o yaşlarda bize öyle gelirdi. Eriğin altında bizimle salıncak sallanırken Necdet Emmi yoldan geçiyordu da yine de bozuntuya vermemişti dedem… "Bu geceyi hep beraber ihya edelim" der, bizi odasına alır ve gece yarı olmadan kıkırdamalarımıza dayanamaz, kapıya koyardı. Çocuk gibi bizimle oynasa da bize büyüklerin bile okuyamayacağı ağır kitaplar okuturdu. Her paragrafı en az iki kere okutturarak ezberlettirirdi bile.

Gürün'ün, Malatya'nın birçok köyünde okuttuğu talebeler onu şimdi bile sıkça arar. Eskihamal, Mahgen yaz tatilinde dedemin bizi de götürdüğü köylerden bazıları. Kimsenin yüzüne bakmayacağı köy çocuklarına öyle bir şevkle Mus‘ab’ı, Alparslan'ı anlatırdı ki ders anlatırken o heyecanı yakaladığım dakikalar dedemden mirastır, onu hatırlatır.

Sadece biz gitmezdik tabi, dedemin sık sık misafirleri gelirdi bu köylerden. Alevi, sünni, divane, veli. O kadar işin arasında gelen bu misafirlere babaannem öyle bir ihtimam gösterirdi ki misafirlik haftalar sürerdi. Biz şarkı bile bestelemiştik birine, halamın kızlarıyla beraber.

"Şeker Memmet evde mi?
Evde mi?
Yani şimdi evde mi?"

Ne hikmettir, bu misafirlerden dua isterdik ve gerçekten çoğunlukla kabul olurdu. Mahgenli Memmed Ali Kirve nefesi en kuvvetli olanlardan biriydi. Gürünlü Hacı Mehmet Emmi ise konuşması kalbimi titreten keramet ehli bir veliydi.

Dedemin dostlarından keramet ehli olmasa da veli gibi olan İhsan Emmi(Eksan emmi)den bahsetmeden geçemeyeceğim (Aslında İhsan Emmi dedemin yeğenidir). Tatil gecelerinde misafirliğe giderdik onlara dedemle. 11-12 yaşlarında ancak vardık ama İhsan emmi bizimle büyük adamlarmışız gibi konuşurdu rahmetli. Şimdilerde diyorlar ya İstanbul beyefendisi, işte tam İhsan emmi bu deyimin meali. Kezban bibi rahmetlik de sağdı, divanın altından meyve ikram ederdi, pamuk elleriyle. Şehit kelimesini ilk onlarda duymuştum, Deniz Gezmiş'in fotoğraflarıyla özdeşleştirmiş, yıllarca belleğimde öyle saklamıştım. Ahmet Kaya'yı da ilk onlarda ezberlemiştim, üniversitede başörtüsü çilesinde sıralara kazıyacak kadar. En son İhsan Emmiyle dedemi yan yana güzeller güzeli Fatoş Ablamın düğününde gördüm, dua ederken, Allah rahmet eylesin cennette de görmeyi nasip etsin inşallah.

Dedem şeker hastası olduğu halde cebinden şeker ve türevlerini hiç ihmal etmeyen nadir insanlardandır, ve bunları ikramda da oldukça cömerttir. Yazın normal insanların soğuk bir ayranın hayalini kurduğu anlarda dahi ılık su içecek kadar da serin ve sağlıklı bir derviştir.

Memleketten birilerine kendimi tanıtmam gerektiğinde, Ali Hoca'nın torunuyum diyerek tanıtmak bunlardan ve daha birçok sebeptendir işte… Rabbimin verdiği güzel hediyelerden biri olduğunu düşündüğüm dedem için uzun ömürler, bahsettiğim şahsı muhteremler için rahmet diliyorum, Allah'a emanet olun…


Münevver BULUT’tan saygılarla