Belki seni bana yazar Yaradan.”

Aşk bu, sözler kifayet etmez sızıları dindirmeye. Talibî de delirir, divane olur sanki. Yüreğindeki kabalıklar, yontulur Emine’nin gönül hızarında. Daha bir pişer, piştikçe ona olan aşkı daha da alevlenir. Düşlerine her gece Mecnun’u, Ferhat’ı, Kerem’i konuk eder sanki. Onların ders halkasında bulunur. Sığaya çekilir, gönlü kızgın korlara atılıp, mil çekilir yüreğine. Aşar bütün imtihanları başarıyla. Aşk sultanlarından icazet alır, ak akça tepsiler içinde. Daha dayanır mı Talibî’ye engereklerin amansız zehirleri. Düşte Emine, sözde Emine, nazda Emine her yerde o vardır artık. Onu görmeden yapamaz. O acıya gark olsa, Talibî de yaralanır. O hastalansa, o da hastalanır. İkilik yavaş yavaş “bir”lenir adam yüreğinde. Mevlâ’ya niyaz eder, ona gelen dertlerin kendine gelmesi için. Dayanamaz, salar düşlerini Keklik Emine’nin geçtiği yollara:           

“Yana yana ölür sevdaya düşen

Muradını alır yara kavuşan

Yâri gördüm zülifleri perişan

Ben saçımı taramadım üç gündür”

Çayırlarda ince ince salınan keklikler gibi Emine de nakışlanır Talibi’nin alnına. Ona ulaşamamak, bulandırır koca koca derelerini. Zehir olur, ay aydınlık günleri. Artık yoldaşıdır ağızsız dilsiz varlıklar. Zaman dertleri konuk eder, Kekliğinden ayrı kalan aşığa. Yalnızlığı, su alır yavaş yavaş... Daha bir ağırlaşır omuzlarının kurşun kırılganlığı...

Meydanları, nice pehlivanlara dar eden koca Talibi’yi, Emine’nin kara sevdası, sırtını yere getirir. Yük olur yaşamak artık. Vuslat ötelere çağırır sanki bozkırın ayaz yüreklisini. Hayattan bıkan düşlerini, bir kandil gibi “Evliya Çelebi” aydınlatır. Rüyasında Evliya ile konuşur. Evliya Çelebi ona: “Ey evlât, sen de benim gibi dolaş gez, derdini unutursun. Emine’den daha güzellerini bulursun.” der. Bu düş üzerine hayata döner. Seferler yazılır artık kara bahtına. O diyar senin, bu diyar benim dolaşır gurbet ellerinde. Gurbet, ağuyu içirir bir bilmece gibi dağların kır benizlisine. Sayısız güzele sevdalanır. Oysa hepsi de Keklik Emine’nin suretidir ancak. Onda ki narin boyu, ondaki deli huyu, onda ki âhu gözü ne unutur ne de unutturur yüreğine... Yitik bir sevdanın avcısı olur türkü türkü sözlerde. Alamaz sevdiceğini ama geri de kalmaz anmaktan onu. Ellerini, kara bahtı zincirler sanki. Uzakta olsa, yar’dan nasıl vaz geçer aşkın pehlivanı:

“Zülüfleri tozak tozak

Gayri bizden olmuş uzak

Yollarıma kurmuş tuzak

Ayağıma dolar geçer

Zalim düşmanların cevri

Yüreğimi deler geçer”

Aşkın destanı hiç kavurmaz mı Âdemoğlunu. Aşk olmasa Talibî de olmazdı zaten. Muratların yarıda kaldığı zamanların kaçığı olduk adeta. Ham ihanetlerle, masum emanetlerin yağmalandığı şu üç günlük dünya da, ne kadarda muhtacız akçaların hüküm geçiremediği sevdalara. Ayazın şerha şerha paraladığı toprak yürekli Talibi’nin, Keklik avazlı Emine’ye sevdası, hâlâ Altınyayla’nın kekik kokan dağlarında yankılanıyor...

Söze yüreğini yükleyen, bu gönül adamını anlamaya ne kadar da ihtiyacımız var bu günlerde.  Sahi hiç okudunuz mu Talibi’nin umman yüreğini?

Haydin okuyun, ben dinliyorum.