MATEMATİK VE BEN

Bir Çarşamba sabahı… baharı yaz mevsimine bağlayan günlerden bir gün.

Lütfiye, yine erkenci. İneğini sürüye katıp eltileriyle biraz laflaştıktan sonra eve dönerken evin önündeki  küçük bahçesine imrenerek baktı. Konu komşuya verdikten sonra arta kalan domates ve biber fideleri epey  büyümüş, soğanlar boy boy yükselmiş, ıspanak maşarası ise hala yeşildi. Eşikten içeri adım attığında küçük Osman ağlıyor, büyük kız Emine uyanmış onu susturmaya çalışıyordu.

Emine :” ana susmayır gı”

Lütfiye:”biraz daha salla, geliyirim”

Lütfiye, içerde ahır olarak kullanılan bölüme geçip, hayvanların altlarını kürüdükten sonra döndü. Çelimsiz vücuduna rağmen bereketli memesini küçük Osman’a veriri vermez  ufaklığın sesi kesildi. Odanın uzak köşesinde yatan ortanca çocuğu Yunus’a dönerek;

-“ Yunis hadi galk geç galıyın” 

Yunus’tan bir hareket göremeyince,

-“ Yunis, sana deyirim. Hadi galk, okula geç galacaksın”

Yunus, isteksiz hareketlerle doğruldu. Üstünde, burun akıntılarının zamanla oluşturduğu lekeler bulunan kazağı, bacağında ise şalvarı vardı. Hacetini, tandırlık tarafında bulunan tuvalette giderdikten sonra kapı önünde duran ıbrıkla elini yüzünü öylesine yıkadı. Ablasının servis yaptığı düğülcek çorbasını içti. Duvarda asılı duran önlüğünü giydi. Kirlenmiş naylon yakalığı da taktıktan sonra pencere önündeki Gurundig marka büyük radyonun arkasında bulunan, uç kısımları delinmiş naylon çantasını alıp lastik ayakkabısını  giydi ve dışarı çıktı. Evet, işte okulun çatısı yine gözüne ilişti. Ah şu okulun çatısı! Evden çıkar çıkmaz Yunus’un gözüne görünmek zorunda mıydı?

Şu Çarşamba günleri…yav, arkadaş üst üste dört ders matematik olur mu? Nasıl geçecek bu gün? Yunus, çalacak zil sesini şimdiden özlemeye başladı.

Evi mahalle yoluna bağlayan bayırda amca çocukları Veli, Şinasi, Hulusi ile karşılaştı ve birlikte okul yoluna koyuldular.

Aşır Emminin çocukları da erkenci. Marongozhane çoktan açılmış. Mazotlu motor çalışıyor, planya tezgahı dönüyor. Duran, tezgahın gerisinde tahtayı ittirirken, Hacı Ahmet önden çekiyor. Yunus’un gözü yine tezgah ile motor arasında gerilmiş ve her an yerinden fırlayacakmış gibi dönüp duran kayışta. Hacı Ahmet az kaçmadı bu yerinden fırlayan kayışın önünden; bağırtılar çıkararak. Tahtanın kalın, ince veya budaklı olup olmamasına göre planyadan çıkan sesler sanki bir orkestradan çıkan muhtelif sesleri andırıyordu.

Su deposunun önünden geçerlerken, Keziban Bibi, su kovasını dolduruyor, elleri böğründe yeğenlerinin geçişini izlerken;

-“Gediyir misiniz lan”,

ekibi temsilen Hulusi;

-he, bibi.

Depo mahallenin çeşmesi olmakla birlikte, genç kızların buluşma noktası. Ama sabahın erken saatlerinde boy gösterecek değiller, heral. Şöyle bir Güneş aşsın,ortalığı serinlik bassın, delikanlılar evlerinin yollarına düşsünler…

Bizimkiler, lastik ayakkabılarını sürükleyerek okula doğru yol alırlarken, Hamit Emmi’nin büyük oğlu Süleyman, kış mevsiminde parçalarına ayırdığı BMC kamyonunu artık toplamak üzereydi. Süleyman deyip geçmeyelim. Babasının bir tanesi. Beldenin yaman şoförü. Hele bir de bakın, kamyonu dağıtıp toplayabilecek kadar da usta. Çocuklar, hayret ve şaşkınlık içerisinde oradan geçerlerken  Süleyman, yağlar içerinde çalışmasını pür dikkat sürdürüyordu.

Balıkçıların evlerinin arkasından geçerlerken Veli, ellerini kollarını kah başına vurarak kah daireler çizdirerek ve de bağırarak koşmaya başladı. Arı dalamıştı. Diğerleri de koşarak onu takip etmeye başladılar. Hele de çiçeklerin açtığı vakitler buralardan geçmek tam bir korku yürüyüşü yapmak gibiydi. Neyse, bizimkiler aldıkları hızla balıkçılardan İzzet’in yol kenarında bulunan motosikletini inceleme imkanı olmadan uzaklaştılar. Artık okula yaklaşmışlardı. Abdurrahman Emmi’nin evinin arkasında bulunan cılga yoldan okulun bahçesine ulaşmaya çalıştılar ama nafile. Geçişi engelleyen çalı yığınları vardı. Dönüp nizami yolu kullandılar. Geçebilseler Müdür Mehmet Öğretmene gözükmeden okul bahçesine erişmiş olacaklardı. Neyse bu sefer Müdüre yakalanmadılar. Bu arada, Beyazıt Öğretmen de su şırıltısını andıran sesler çıkaran o küçük motosikleti ile bahçeye girmek üzereydi.

Her şey güzeldi aslında. Okul bahçesindeki çeşitli ağaçlar, yeşillikleriyle etrafa gülücükler dağıtıyor, Müdürün bütün engellemelerine rağmen çocuklar, koşup oynuyorlardı. Ama dedik ya bugün Çarşamba.

Sınıf kalabalık. Şöyle gürbüz diyebileceğimiz öğrenci yok denecek kadar az. Müdürün korkusundan erkek öğrenciler saçlarını fazla büyütmeden kesmek zorundalar. Ancak gelin görün ki traşlı kafaların muhtelif bölümlerinde kesilmemiş, kesilememiş saç demetlerini görmek mümkün. Ya tırnak kontrolüne ne demeli? Arkadaş ne yapalım tırnak makası yok. Büyük ev makası ile kesilen tırnaklar da ancak böyle oluyor. Yok bir de mendil. Onu nereden bulalım. Şu beyaz çaputu evirip çevirsek ve mendil yapsak olmaz mı?.

Ders başlamak üzere. Korku dolu bakışlar arasında  öğretmen Erdoğan CELİKAN sınıfa giriyor.Uzun boylu, atletik yapılı. Yuvarlak, büyükçe bir baş. Saçlar sarı, gözler yeşilimtrak. Öğretmen yoklamayı aldıktan sonra Yunus’un çileli saatleri de başladı. Ödevler…ah şu matematik ödevleri. Ödev kontrolü. İyi ki bu kez tek tek kontrol etmedi. Ancak tahtaya kalkılacak ve ödev sorularından çözülecek. Kırkta bir ihtimal canım. Ancak olan oluyor. Öğretmen;

-“ Yunus tahtaya kalk”

Arkadaş, olmaz olsun. Tahtaya kalkmak ne demek? Tırmanmak mı yoksa? Hayır Yunuscuğum, tahtada soru çözmek, hem de matematik sorusu. Ödev sorularından bir tanesi. Hem de cevaplandırılamayan. Bravo öğretmen, pes doğrusu. Sınıfta çıt yok. Tenefüste tahta bu kadar ürkütücü değildi sanki. Ne oldu birden böyle? Yunus, tebeşirle öylesine birkaç toplama çıkarma yaptı. Sildi, tekrar bir şeyler karaladı. Ama olmadı. Bir türlü cevabı bulamadı. Her sonuç, öğretmenden geri dönüyordu. Canım, tamam dese kim ne diyebilirdi? Hangi öğrenci sonuca itiraz edebilirdi ki…gözler tavanı kolladı, hatta, mevsim şeridinde kumsalda koşarken gülümseyen çocuktan medet umuldu, sıra arkadaşı Nuh’un ümitsiz bakışlarından destek istendi. Ama olmadı. Yunus matematik sorusunu çözemedi.

Tabi bu arada öğretmenin, Yunus’un etrafında çizmiş olduğu dairelerin sayısı da artmaya başlamıştı. Nihayetinde Yunus enseden öğretmene teslim oldu. İlk elde yakalık fırladı. Sonrası malum. Güzel bir dayak.

Sınıf, öğretmen, öğrenciler, kara tahta, matematik…Yunus, bunların hepsine içinden lanetler okuyor, iç geçirerek sırasında ağlıyordu. Bir de burun akıntısına engel olabilse, hem de pencereden ensesine Güneş vururken. Öğretmen, dayanamayıp sonunda;

-“ Yunus sus”

Yunus oralı değil. İç geçirerek ağlamaya devam diyor. Bir selpak mendil, olmadı normal bir mendil, hadi o da olmadı bir çaput yok mu şu burnu silsek, hem Yunus rahatlasa, hem öğretmen. Yok, yok arkadaş. Öğretmen;

-“Yunus yeter diyorum sana”

Yunus yine oralı değil. Bu yeni yetmenin canından zoru var galiba. Sınıf, artık matematik dersinin labirentlerinden kurtulmuş olarak, öğretmen ile öğrencisi arasındaki gel-gitlerin dayanılmaz heyecanına kapılmıştı.

Bir sopa. Nerede durduğunu söylememize gerek yok. Hani şu sınıfın ufak tefek malzemelerinin saklandığı köşedeki küçük dolapta. Baston şeklinde, serçe parmağı kalınlığında, esnek, ucunda boş bir mermi fişeği takılı.

Öğretmen, elinde sopası olduğu halde Yunus’a yaklaştı. Sopanın kıvrık ucunu onun  akan burunlarına doğru uzattı. Ellerini gözlerine kapatmış halde iç geçirmesine devam eden Yunus, burnuna doğru bir cismin uzandığını fark etti. Bu kadarı da fazla mıydı artık? Gerilimin en uç noktasında Yunus, uzatılan sopayı yakaladı ve bırakmıyor. Vay yavrum vay! Bunu yapan sen misin? Artık dayağın katmerlisi başlamıştı; hem de sınıf ortasında. Yunus yerlerde…

Zil artık istediği zaman çalabilirdi. Onun umurunda değildi. Sınıfın boşalmasını bekledi. Beklendiğinin aksine ağır adımlarla sınıftan çıktı. Okulun bahçesinden dışarı çıkarken adımlarını hızlandırdı. Koşuyor, daha doğru bir ifade ile kaçıyordu, nereye olursa. Yeter ki kiremit kırmızısından uzak olsun.

…………………………………….

Bütün öğretmenlere saygılar. Onların hakkı ödenmez. Ben çok tembel ve yaramazdım