SÖYLENENLER ve GİZLENENLER

Hayatta bize “Söylenen” ve bizden “Gizlenen”’ler vardır. Çoğunlukla “Söylenen”’lerle oyalanırken, “Gizlenen”’leri yaşarız. Ve İnsanoğlunun en büyük arzusu “Gerçek” genel olarak “Gizlenen”’lerin içindedir.

Herkes

kimi zaman,

bir şeyler “Söyleyen” ve bu söylediklerinin arkasına çıkarlarıyla paralel gerçekler “Gizleyen” 

kimi zaman da

“söylenenler”’i dinlerken,

“gizlenenler”’i kaçıran olur.

Bu eylemin, hem özel hem tüzel özneleri vardır. Bunu tek başına bir birey de yapar, bir bütün olarak toplumlarda. Bunun dışında insanların üzerine çıkmış, politikalar, felsefeler de zaman-zaman bu eylemin öznesi olurlar. Kısacası bir şey söylemeye muktedir her kavram, aynı zamanda bir şeyler gizlemeyi de bilir. Ve çoğunlukla bir şey söylemenin asıl amacı bir şey gizlemektir.

Mesela insanların kim oldukları anlattıklarında değil sakladıklarında gizlidir. Ve gerçek kesinlikle saklananların ardında yatar. İnsanlar anlattıklarında, inanmamızı ve düşünmemizi istedikleriyle barışık şeyler sunarken, asıl kimlikleri, göz çukurlarının arkasındaki derin karanlıkta gizlidir.

Tüm dünyada kamuoyuna oyalanması gerekenler sunulur. Ve sunulan şeylerin maksadı saklanan şeyleri perdelemektir. Bizler infial içinde,  tasarlanmış gündemle oyalanırken, neticesini bire bir yaşayacağımız ve içeriğini ancak bir zaman sonra –ki iş işten geçtiğinde- öğreneceğimiz bir hareket, o perdenin ardında sinsi bir sessizlikle devam eder.

İnsanlara kendimizi anlatırken, başarılarımızı, cesaretimizi, ne kadar kıymetli olduğumuzu ispat eden şeyler anlatırken, zavallı ve çirkin yanlarımız, içimizin, bizim bile kolay kolay ulaşamayacağımız bir derinliğinde yatar. Ve hareketlerimizi anlattıklarımız değil sakladıklarımı yönlendirir.

Tüm dünyada kalabalıklar iktidar sahiplerinin vaat ettiklerini düşlerken, ellerindekini yitirmekte olduklarını ancak hareket sona erdiğinde anlarlar. Ve kalabalıklar için her zaman, söylenen türkünün hoş tınısı, gizlenen çığlığa tercih edilir olmuştur.

Saklananı gözden kaçıran insanlık büyük savaşlarda birbirini öldürürken, mütareke zamanlarında güzel söyleyen ve buna bağlı olarak güzel gizleyenlerin servetlerine servet katmışlardır.

Söylenenlerle yetinenler ne yazık ki, başkalarınca tasarlanmış hain bir rüyayı ahmakça yaşayan, mutlu, ortalama kalabalıktır. Söylenenlerin arkasındaki o müthiş karanlığa bakanları çoğunlukla mutsuzluk beklemektedir.

Söylenenleri kalabalıklar dinlerken, gizlenenlere her kişi tek başına bakmak durumundadır. Ve bize “kalabalıkların ahmak huzurunu mu” yoksa “ yalnızlığın derin acılarını mı” seçimini yapmak kalır.

Gizlenenlere bakmaya karar verirken gerçekle yüzleştikten sonra asla onu tanımadan önceki o zavallı huzura dönüşün imkansız olduğunu bilmemiz gerekir.