“Gel, Ne Olursan Ol Yine Gel”

“Bir can var canında o canı ara,

Beden dağındaki gizli mücevheri ara!

Ey yürüyüp giden dost, bütün gücünle ara,

Ama dışarıda değil, aradığını kendi içinde ara!”

Gel, ne olursan ol yine gel...

Umutların yıkılsa da, ummanların bağrından, zemherinin haşin salınışı yaksa da yüreğini, umudu ellerinden sal, bilinmezlerin diyarına.

Zemheriyi, kâinatı ve ummanları ısıt gönül güneşinle.

Gel, yine gel. Sonsuzluk damarlarından süzülen ab-ı hayat gibi gel...

Geceye râm olmuş, ateş böcekleri gibi gel... Dağa sevdalı, yaralı maral gibi gel... Öteyi gözleyen, sıla rayihası gibi gel...

Gel, gel, gel...

***

“Herkes kendi zannınca oldu gönlümün yari,

Aramadı hiç kimse içimdeki esrarı”

Gel, ne olursan ol yine gel...

Yollarına dikenler saçılsa da, yüreğin yasla suvansa da, yine gel. Gelmezlerin, gelmez olsa da yine gel. Karanlıkta, bir çıngı yarsa da zifiri yine gel. Kar kaplasa da yolları, gönle giden yolları aça aça gel...

Gelenlerin aşkına ve dahi hiç gelemeyecekler aşkına gel. Soranların aşkına ve sormaya mecali olmayanların aşkına gel...

***

 “Kiçkinen oğlan sen bizge gelgil,

Yol bulamazsan dağdan gelgil,

Ol çiçeği kim yazıda buldun

Kimseye verme hasmına vergil.”

Gel, ne olursan ol yine gel...

Gel, sevgi konaklasın dağlara. Gel, arşın arşın şiir insin kelimelere. Gönüller şâhâ kalksın yeniden. Gel, sevgi için, can için, insanlık için gel. Gel, gelişinle hayat bulsun birisi. Gel, gelişine sığınsın gönlü yaralılar. Saçak altında, minnacık kanatlara inen rahmet damlaları meftununa gel. Gel, öğren ve öğret sevgiyi, zaman ve mekân ötelerine...

***

“Kendini tencere gibi taş üstüne koy, kayna coş!

Başına buyruk bir yana gitme!

İnci elde etmek istiyorsan tez ol, ara!

Tez kayna coş da sonra inciye yönel!”

Gel, ne olursan ol yine gel...

İn, enginlerin merhamet saraylarına. İndir göz kapaklarını, sahte pırıltılara. Gündelik koşuşturmaların bataklığına saplanma. Gül için, gülen gözler için, gülecek yarınlar için gel... Nedensiz ve dahi niçinsiz sevgiler donatsın gönülleri.

Gel, yeter ki gelmek için bi gayret göster ama ne olursun gel...

***

“Gel, ne olursan ol yine gel,

Bin kere tövbe etsen,

Bin kere tövbeni bozsan da yine gel

Bizim kapımız umutsuzluk kapısı değildir”

Gel, ne olursan ol yine gel...

Sevdanın, merhamet iksiri, yeniden yayılmalı dünyaya. Yeniden keşfe çıkmalı yürekleri. Yeniden salınmalı, merhametin boy boy silueti. Yeniden, ışık gölgeye galip olmalı.  Koyun kurda, kurt kuzuya sırdaş olmalı.

Gel, yayılmadan karanlığın canhıraş bedbinliği, gel... Gel, öksüzler çığırmadan, yoksullar ağlamadan gel... Yoksa da dizlerinde derman; ağaca, dala, ota tutunda gel...

***

“Her gün bir yerde dönmek ne iyi

Her gün bir yere konmak ne güzel

Bulanmadan, donmadan akmak ne ala

Dünle beraber gitti cancağızım

Ne kadar söz varsa düne ait

Şimdi yeni şeyler söylemek lazım…”

Gel, ne olursan ol yine gel...

Öfkeler sönmeli, merhametin suyuyla. Dirilmeli gül, dirilmeli bülbül, aşkın vefâsıyla. Yeniden salınmalı sevgi, ev ev yüreklere. Yeniden gidenler gelmeli, güzelliğin kollarına. Yeniden, onarmalı gönülleri. Yeniden kurt kuzuya yoldaş olmalı.

Hadi gel, ne olur gel, umutsuzluk yakışmaz gülen gözlere. Sen gelmezsen eğer, öksüz kalır tüm şiirler.

Hadi gel, gelmezsen eğer, bülbül gelip o şarkıyı söylemez gülistanda. Hadi gel, ayrılığınla ne can kaldı ne de cânân.

Gel, gel, gel...

                                                                       Osman ÇELİK