EŞE BİBİ

Bizim çocukluğumuzda,her evin bir ahırı, ahırında da en azından bir eşek olurdu.Evin hem bineği hemde yük aracıydı. Şimdi ise, her evin önünde nerdeyse bir araba.Ne kadar güzel. Güzel olmasına güzelde,eski komşuluk,dayanışma,bir birinin derdiyle dertlenme,sevinciyle sevinme,birinin eksiğini giderme hasılı eskimeyen insani ilişkiler kaldı mı?.
           

Üzülerek görülüyor ki,ekonomik gelişme bu güzelim değerleri ötelemiş. Kanaatkarlık, alçakgönüllülük ,kadirşinaslık,vefa... var mı? Kanaatkar dedimde,aklıma Eşe Bibi(topal eşe) geldi.Ufak tefek,75 yaşlarında,yanakları nar gibi, yüzünden gülücük eksik olmayan,elinde bastonu ağır aksak yürüyen Eşe Bibi, bizim kapı komşumuzdu.İki göz odalı, duvarları yarı beline kadar nemli,kapının üzerinde küçük bir pencere,yazın serin, kışın soğuk,gündüzüde,geceside karanlık bu basık ve bakımsız toprak evde yalnız başına yaşardı.
           

Yazın her ALLAH'ın günü Karabayır'daki bahçesine gider.Akşama kadar diktiği fasulye,patates,soğanlarla uğraşır, rüzgarın döktüğü dutları toplar GÜNEŞ''e sererdi. Güneş batmaya yakın ordan,burdan derlediği çalı çırpıyı küçük bir şelek eder sırtına alır, biraz daha yorgun,biraz daha tıknefes evine dönerdi.Güz gelipde patates, soğan sökülünce kışlık yiyeceğini ayırır geri kalanını, bir gidenle Gürün'deki pazara salar gelen parayla geçimini sağlamaya çalışırdı.Bazen bahçesine giderken kapımızın önünde anneme seslenir"Kibar gız Feyzi'nin hayrına uşaklardan birini salda, şu benim iki tudu ırgalasın"der. Duraksamadan yoluna devam ederdi.
         

Genelde dutlarını ben sallardım bu yaptığım işde hani karşılıksız kalmazdı.Kışın biz çocukların hemen hemen tek eğlencesi kızak kaymaktı.Malum ıslak pantolon ve çoraplarla eve gittiğimizde zılgıdı yerdik.Böyle anlarda Eşe Bibime ,sığınırdım.Odanın tam orta yerine kurulu olan fırın gibi kürsüye girer yarm saatte üstüm başım kupkuru olurdu.Bu arada,yazın kuruttuğu sapsarı dutlardan,başkasının Eşe Bibiye yesin diye verdiği kuru üzümden,pestilden,cevizden bir sahanin içerisine koyar önüme getirirdi.Gönlün ne kadar zengindi senin Eşe Bibi?(Sahi bu gönül zenginliği şimdi var mı?Yoksa nere gitti?daha doğrusu bizi biz yapan bu değerlerimizden, bizi kimler uzaklaştırmak istiyor?).

Annem özellikle kış akşamları "gidin Eşe Bibinizi yemeğe getirin) derdi.Bizde lapa lapa yağan karın altında koşa koşa gider,bir elinde fener diğerinde bastonu yavaş yavaş alır gelirdik. Bazı zamanlar annem üstünü başını yıkar,"bugün çok soğuk gitme şu sobanın yanında yat"der,o gün bizim yatılı misafirimiz olurdu.
 

Eşe Bibi,bir akşam komşumuz Gülizar Teyzelere oturmaya gitmiş.Gülizar teyzelerde, gündüz tandırda pişirdikleri açık ekmeğe çökelek dürümü yapmışlar ailece yiyorlar.Buyur etmişler gelmemiş geçmiş odanın karanlık köşesine oturmuş.(ozaman elektirik nerde?Bir gaz lambası oda sofrayı zor ışıtıyor)
               Gülizar Teyze kızına:"bir dürüm yapta oturduğu yerden yesin demiş" Kızıda dürümü yapıp vermiş,Eşe Bibi ağzındaki üç dört dişle,sakız gibi tandır ekmeğini koparmak için epey uğraşmış .Güç,bela bir lokma koparmış, ağzında bir iki geveledikten sonra yutmuş.Yutmuş ama lokma boğazına takılıp kalmış.Küçük kızın" anne yetişin Eşe Ebeme birşey oluyor" demesiyle hepsi birden dönüp"amanın itiniz oluyum garıya birşeler oldu"diyerek başına üşüşmüşler.Hemen sırtına vurmuşlar Gülizar Teyze parmağını Eşe Bibinin ağzına sokarak lokmayı çekip çıkarmış.

Yıllar sonra Eşe Bibinin evinde yalnız başına vefat ettiğini duydum.Yalnız yaşadı. Yalnız öldü.Belkide yalnız doğdu nur içinde yat EŞE BİBİ.