GÜZ

   Sevda türküleri, umut türküleri hep bahara yakılır. Bülbül ve gül, baharda ağırlanır. İnsanların ekserisi de mevsim olarak baharı ve yazın gelişini severler haklı olarak.  Ben de böyleyimdir. Ancak bu sevgi, mevsim güze dönünce değişir bende. Nasibine hüzün ve ayrılık türküleri düşse de, genel eğilimin aksine güze tutulurum mevsimler içinde nedense.

   Ne telaşlı ilkbahar, ne de gösterişli yaz, beni alamaz bu mevsimden. Severim sonbaharı… Her şeyini bırakıp derin bir sessizliğe hazırlanan bu mevsim, bana hep daha gerçekçi daha cömert görünmüştür. Yalan dünyanın gerçekten yalan olduğunu haykırır bize güz.

   İlkbaharda başlayan ve yaz sonuna kadar bin bir emekle yapılıp korunan bostanlar, gün düşmez bağlar, çizilen sınırlar, güzle birlikte yavaş yavaş anlamını yitirir. Bağbozumu sadece güzel bir rüyanın bitimi değil aynı zamanda yeni bir dirilişe adım atmanın hazırlığıdır sanki.

   Bu hazırlığın belki binlerce kez yaşandığı bir yerdir Suçatı. Her mevsim bir başka güzellikte yaşanırdı bu şirin beldede. Tıpkı bahar gibi, tıpkı yaz gibi, güz de ayrı bir tat barındırırdı içinde. Mevsim içinde mevsim yaşanırdı sonbaharda. Bütün mevsimlerin özeti, bütün bir hayatın özeti gibi.

   Bağbozumu, kış gibi zorlu bir misafire yapılan hazırlıktır aynı zamanda. Güz çelesi, turşuluk göğ domatesler, tatoğ elmalar, patatesler, pürçekliler yüklenir çuvallara, sandıklara. Kurutulmuş dolmalık biberler, patlıcanlar dizilir kıbleye bakan pencerelere. Hedikler, pestiller, pekmezler, gün kurusu hoşaflıklar serilir damlara. Çocukların o an için önemsemediği bu kuru tatlar, kış ortasında uzun bir masalın vazgeçilmez katıkları olur.

   Eylül başından Kasım sonuna kadar süren bağbozumu, yaz mevsiminin bütün hasadını kaldırmanın yanında, çocukluğumuza doyumsuz zevkler katan bir şölendi adeta. Sarı ve turuncunun bin bir tonuna bürünmüş bağlar, bahçeler uzanırdı önümüzde. Ağaçların altında gezerken, sarı bir denizde yüzer gibi olurduk. Yeşil yapraklar para, sarı yapraklar altınımız... Ayçiçeğinin boynu bükük sapından arabamız… Bütün çocukları bindirdiğimiz gönlümüz kadar geniş arabamız.

   Bahçelerden hayvanları için çuval çuval kışlık gazel süpüren köylüler geçer. Akşamın dar vakti yuvalarına dönen karga sürülerinin çığlıkları, sığırdan gelip ahırda buzağısına kavuşan ineklerin garip böğürtüsüne karışırdı. “Malların seyiplenmiş” olması sadece hayvanları değil, iş yükünü azaltan çocukları da sevindirirdi. Bağların uzak köşelerinden yükselen ve patates közlemek için yakılmış ateşlerin mis kokulu dumanları… Okul çıkışı üç beş akran gurubuyla ceviz başaklama seansları… Hafif buruşmuş ama tadı damağımızda mevsimin son üzümleri…

   Evet, bu mevsimde bütün bir hayat, film şeridi gibi geçer önümden. Çocukluğuma takılırım, her rengi sarı ile başlayan çocukluğuma.  Mevsim şeritlerinde başköşeyi tutan ve boynundaki atkıyı hep rüzgâra kaptıran çocuk olurum birden. Onun da benim gibi eylül ayında doğduğunu düşünürüm. Gündönümü fırtınasında, göçmen kuşları birlikte uğurlarız sıcak ülkelere.

   Ve akşam olur, güz akşamı… Gece böceklerinin, zamanı öğüten ezgileri çınlar kulağımızda. Kavak çırpısının alevinde pişen çaylar yudumlanır. Artık ayrılık türküleri söylemenin zamanı gelmiştir. Ta ki yeni bir vuslata dek, yeni bir dirilişe dek…

Emrullah TOPRAK

Eylül–2007

Suçatı