Komşusu Açken, Tok Yatanın Vay Haline

Vay haline, sofrasında bin bir çeşit yemekle iftarı selamlayanların. Tatlısından etlisine, çorbasından böreğine, tıkıştırarak nefsini, bir tek kendini düşünenlerin vay haline.

**

Pazarlardan, file file kendi mutfağını dolduranların, meyvenin  sebzenin türlü türlüsünü mideye indirenlerin, kendi çocuklarını sevgiyle kucaklayıp, öksüz ve yetim çocuklara bakmaya bile tenezzül etmeyenlerin vay haline.

**

Fırınlardan, çeşit çeşit ekmekler alıp, bayat ekmekleri bile bulamayanları, bir nebze olsun hatırlamayanların yazık haline...

**

Sıra sıra marketlerden, poşet poşet erzak doldurup, biri bitmeden yenisini kucaklayıp, fakirlerin, tarihi geçmiş çorbalarla iftar açtığını düşünmeyenlerin vay haline...

**

Kendi çocuklarının, hafifçik aksırmasına ve pıskırmasına dayanamayarak, onlarca ilacı evine caba eden ve kenar mahallerde, bir tek ağrı kesiciye bile muhtaç olanları düşünmeyen zavallıların vay haline..

**

Akşam yemeğinden sonra, tabak tabak tatlı ziyafetiyle keyiflenip, tatlıyı sadece televizyon reklâmlarından görüp de yutkunan, mini mini elli çocukları düşünmeyenlerin vay haline...

**

Vay haline, televizyon başına geçip, çekirdek çitletip, “başkaları yardım yapsın, bana ne gerek” diye kendini kandıranların..

**

Akşamın karanlığında, öksüz ve yetimlerin boyunlarının en büküldüğü zamanda, eş dosta gösteriş için birbirini en mükemmel yemeklerle davet edip, sonra da utanmadan birbirlerine caka satan, zavallıların vay haline...

**

Ruhsuz beton yığını binalarda, komşudan, açtan, susuzdan habersiz, bir tek kendi ailesi ile iftar açıp, garip gurebanın halini bir an olsun bile düşünmeyenlerin, vay haline...

**

 Hep benim olsun, her şey benim için deyip, paylaşmanın o soylu , o dik, o muhteşem ruhunu bilmeyenlerin vay haline...

**

Evinin sımsıcaklığını, terleye terleye camlarını açarak gideren ve çalı çipriyle kışa hazırlananları düşünmeyenlerin, vay haline...

**

Herhangi bir yerde, bir fakir aileye yardım edelim denildiğinde, “ben zaten yardım yapıyorum” diye basit bir yalanın ve zavallılığın ardına sığınanların, acınacak vay hallerine...

**

Lüks iftar salonlarında, bir birlerinin gözlerine baka baka yalan söyleyerek, “fakirlikten nasıl insanları kurtarırız” diye boş konuşan ve birbirini kandıran zavallıların vay haline...

**

Komşusunun durumunun kötü olduğunu bildiği halde, bir tas sıcak çorbayı ona götürmeden, iftar topunu bekleyenlerin vay haline...

**

Vay haline, yüreği sadece kendi için çarpanların. Sadece ama sadece gösteriş olsun diye göstermelik laflar edenlerin vay haline...

 Vay haline, kendi ailesine en güzel kıyafetleri alıp ta, fakiri fukarayı düşünmeyenlerin... Komşusunun aç olduğunu bildiği halde, rahat rahat yatağında uyanların vay haline... 

  **

…Fazla geç olmadan, merhamet yüreğimizi çöl gibi ıp ıssız bırakmadan, fakirlerin “ahı” gök kubbeyi çınlatmadan, hemen ama hemen yollara düşelim. Birazcık erzakla, bir sıcak pideyle ulaşalım öksüzlere, yetimlere... Şehrin, kasabanın, köyün en kenar mahallerinden başlayarak, sokak sokak dolaşarak ulaşalım fakirlere... Haydin, sevginin, merhametin, güzelliğin kokusunu, el birliği ile yayalım ötelere...

                                                                                    Osman ÇELİK