Ebemin  ite binmesi

Bundan yıllar önce babam hapishane de iken  annem babaannem ablam ve abim sazcağızsuyuda yaşamaktadırlar..  Babamın normalde mahkumiyet süresinin bitmesine daha en az 15 yıl vardır ve evden yüzlerce kilometre uzakta, Çorlu da yatmakta olan babamı 1960lı yılların imkanları ile görebilmek tabiî ki imkansız gibi bir şeydir.Elif ebem –bir teğim- diye adını andığı tek oğlunun hapishaneden sağ salim dönebilmesi için sürekli dualar etmekte ve komşu ziya dedelerin ala itine “gelecek gada ve belalara karşı dursun” diye ekmek vermektedir. Tabii bu durumdan ziyadesi ile hoşnut olan iri yapılı ala it gösterebileceği en iyi sadakat örneğini göstermekte ve her akşam gelip tam dış kapının eşiğine yatmaktadır. Anlatacağım olayın yaşandığı gün Elif ebemle Ziya dedenin eşi Hatıca ebe günüzden sözleşirler, akşam Ziya dedelerde oturup muhabbet edecekler gaz lambasının ışığında çorap örecekler,çekirdek kıracak,tut,gabık,ceviz bastık yiyecekler gelmişten geçmişten söz edecekler.

       Tez canlı bir yapıya sahip olan ebem daha akşamdan bir panik havası içerisinde dolaşmakta ha bire annemleri sıkıştırmakta ve sokranmaktadır “one oğul haydin görek Hatça abam bekler den görek hemen gidek” annem her ne kadar “acele etme anne ,kış günü geceler zaten çok uzun gideriz bekle biraz adamlar yemeklerini yesinler bir” dese de ebemin yerinde duracağı yok tabii. Üç beş dakika daha dayanabilen Elif ebem en sonunda dayanamaz ve daha annemlerin hazırlanmasını dahi beklemeden “den… ecik acele edin hemen çırayı da söndürün de gelin” diye sokranarak bir hışımla  kapıya yönelir. Dışarıda hava kapalı yaklaşık yarım metre kar ve zifiri karanlık. Ebemin dışarıya adım atması ile birlikte işler karışır. Önce bir köpek çenilemesi duyulur ardından ebemin “amaneyyyn” diye çığlığı.. sonra her iki ses birbirine girer ve karanlıkta dereden tarafa doğru giderek azalan sesleriyle zifiri karanlıkta kaybolurlar.. annem büyük bir telaş ve korku içinde kapıya fırlar karanlığın içine şöyle bir bakar ne ses var ne soluk. Birkaç defa bağırır karanlığa “anneeee”diye yine ses yok korku ve çaresizlik içinde kapıda beklerken evin hemen yanındaki dereden taraftan  Elif ebemin sesi gelir “amaaan ses yoğrum ses kapının önündeki iti unuttuk. Tam eşiğe yatmış hayvancağız bende aceleynen çıkınca farkında olmadım tam üstüne bastım.o meret benden korkupta doğrulunca bu sefer tam bindim üstüne üstünden atlayamadım da ta derenin tabanına gaddani götürdü beni. Hele bereket orda üstünden düştüm de geri geldim”