Şenlik Tamam da Dut Nerede?

   Bilindiği üzere, ülkemizde son yıllarda, adını yörenin özelliklerine göre meyve, sebze veya hayvan isimlerinden alan festival, şenlik vb. organizasyonlar bir hayli yaygınlaştı. Büyükşehirlerde yaşayan yöre insanlarının kurdukları hemşeri dernekleri ve yerel yönetimler işbirliğiyle bu organizasyonlar her yıl gerçekleşmekte. Bu etkinliklerin en küçük kasabalara kadar yaygınlaşmış olmasının tabi ki sosyolojik, ekonomik çeşitli sebepleri vardır. Bunları incelemek elbette uzmanların işidir. Ben ancak kendi gözlemlerime dayanan sebepleri söyleyebilirim. Yöre insanının bir nevi sıla hasretini gidermek, doğup büyüğü topraklarla bağlarını koparmamak, kültürel ve doğal zenginliklerini yaşatmak veya yöreye yatırım yapmak gibi birçok sebep sıralayabiliriz.

   Kasabamızda da bu etkinlikler yedi yıldır “Suçatı Dut şenlikleri” adı altında yapılmaktadır. Bu yılki şenlik 29 Temmuzda Ağburun mevkiinde birçok misafirin katılımıyla gerçekleşti. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki kasabamızda bugüne kadar düzenlenen tüm dut şenliklerine katkısı olan herkesi kutlamak gerekir. Annemin bir lafı vardır, yeri geldiğinde hep söyler “Yapılan işin kötüsü mü olur oğul, iyi olmuş” der. Bu vesileyle şenliklerin düzenlenmesinde emeği olan herkese teşekkür ediyorum. Festivale kimler katıldı, kim ne dedi, hangi sanatçı geldi, bunları tek tek yazmak bana biraz magazinsel geldiği için, bir de isimleri yanlış zikretme endişesi taşıdığım için ayrıntılarıyla yazmak istemiyorum. Her yıl olduğu gibi bu yıl da hemşeri bakan, milletvekili, bürokrat ve işadamı düzeyinde misafirler vardı.

   Sonuç itibariyle Dut şenliklerinde bir tanışma, kaynaşma, hasret giderme gibi birçok maksadın hâsıl olması son derece güzel bir hadisedir. Ancak tenkit babından da bir iki hususa değinmek gerekir. Maksadım birilerini eleştirmek veya köşeye sıkıştırmak değil. Tam aksine geriye dönüp baktığımızda Suçatılı olarak hepimizin bu olumsuzluklarda payımız olduğunu düşünüyorum. Adına “Dut şenliği” dedik ama yıllar önce dut ağaçlarını kestik, sattık, parasıyla İstanbullara, Ankaralara gittik. Adına “dut” dediğimiz şenliği Yukarı Suçatı ilkokulunun bahçesindeki “çam” ağaçlarının altında düzenledik. şenliklerin bu yıl yapıldığı bahçeye baktım, dut ağacı göremedim. Sahnenin hemen gerisinde kocaman bir ceviz ağacı vardı. Adını “su” dan alan kasabamızın bakkallarında şişe şişe markalı sular satılıyor. Gökpınar suyu, Sazcıvaz suyu, kıyısında serinlenilen, piknik yapılan ırmaklar olmaktan çıkmış, ne yazık ki kokusundan geçilmeyen dereler olmuş. Eskiden çocukların yüzdüğü sularda şimdi çocuk bezleri yüzüyor. Ciğil (kuşburnu) üretimi fikrini ben de destekliyorum. Ancak, bu gidişle ciğilden başka bir alternatifimiz de kalmayacak gibi gözüküyor. Çünkü suyu tükenen kasabamızda susuz yetişebilen bir üründür ciğil. Çok yakın bir gelecekte de dut yerine ciğil festivali düzenleyebiliriz.

   Maksadım Suçatı için kötü senaryolar üretmek değil, sadece gördüklerimi yazmaktı. Bu kötü gidişatı küresel sebeplere de dayandırabiliriz yerel sebeplere de. Ancak bu bizi kurtarmaz. Biz hatayı galiba en başta yaptık. Yüce Yaratan’ın bize bahşettiği, emrimize verdiği bu zenginlikleri hoyratça kullandık. “Deryadan dahi abdest alıyorsan suyu israf etme.” Emri hikmetini unuttuk. Unutunca deryayı da kaybettik. Hiç değilse geriye kalanları kurtarmak için neler yapmalıyız? Kaybetmekte olduğumuz doğal zenginliklerimizi nasıl ve niçin kaybediyoruz? Yeniden nasıl kazanabiliriz? “Kıyamet kopmak üzereyken dahi elinizdeki fidanı yere dikin.”  Emri ışığında projeler üretebilecek miyiz? Kaldı ki bu projeleri zamanında üretmiş, gittikleri her yere önce su götürmüş, çınar dikmiş, selvi dikmiş, medeniyetleri su ile kurmuş örnekler var geçmişimizde. Böyle bir ecdadın torunları olarak her zaman bir ümit taşımalıyız içimizde. Yeter ki bu ümidi gayrete dönüştürebilelim.

Emrullah TOPRAK

Ağustos–2007

Melikgazi/KAYSERI